تبلیغات
برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات. - همه چیز در مورد پردازنده های CPUچند هسته ای

برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات.

دایره المعارف تاسیسات برق (اطلاعات عمومی برق)

پردازنده‌های 2 هسته‌ای ظرف 2سالی که از عرضه رسمی آنها به بازار رایانه می‌گذرد مباحث فراوانی را موجب شده‌اند و توجه زیادی را به خود جلب کرده‌اند.
2 شرکت AMD و اینتل که مشهورترین سازندگان پردازنده‌های دو هسته‌ای هستند در سایت‌های خود به تفصیل در مورد ویژگی‌ها و محسنات این پردازنده‌ها و قدرت آنها سخن گفته‌اند. کار به آنجا رسیده که بسیاری از کارشناسان معتقدند سال 2006 سال پردازنده‌های دو هسته‌ای خواهد بود.
اما نکات ناگفته متعددی در مورد این پردازنده‌ها وجود دارد که برخی از آنها تعصب شما را برخواهد انگیخت. ما از بین همه این نکات تعدادی را انتخاب کرده‌ایم که به اطلاع شما می‌رسانیم.

• AMD و اینتل اولین شرکت‌هایی نبودند که پردازنده‌های دو هسته‌ای عرضه کردند.
اگرچه خیلی‌ها فکر می‌کنند AMD و اینتل اولین و تنها سازندگان تراشه‌های دو هسته‌ای در جهان هستند، اما واقعیت غیر از این است.
در واقع IBM زودتر از این دو دست به کار شد و برای اولین بار در رایانه‌های سرور سری X86 خود از پردازنده‌های دو هسته‌ای استفاده کرد. IBM در سال 2001 و بسیار زودتر از AMD و اینتل به فناوری این تراشه‌ها دست یافته بود.
در مقابل این 2 شرکت در سال 2004 دست به کار شدند و تنها در سال 2005 بود که اولین سری از پردازنده‌های دو هسته‌ای آنها روانه بازار شد.
هم‌اکنون رقابت برای ساخت این تراشه‌ها بشدت در جریان است و AMD تراشه‌های Athlon 64 و opteron و اینتل تراشه‌های xeons و پنتیوم دو هسته‌ای را در دست ساخت دارد.
اما در دنیای ساخت تراشه‌های دو هسته‌ای سیار IBM پیشتاز است. این شرکت تراشه‌های کم مصرف power pc 970fx را تولید کرده که در سال 2005 عرضه شدند.
اینتل هم تراشه‌های دو هسته‌ای centrino را برای وسایل الکترونیکی سیار و بخصوص نوت‌بو‌ک‌ها تولید کرده است.
قدرت این تراشه‌ها با قدرت تراشه‌های رایانه‌های imac برابر است و نکته مهم آن است که imac رایانه‌ای رومیزی است.
جالب آن که در رایانه‌های imac تازه اپل هم از پردازنده‌های اینتل استفاده شده است.

• چالش‌های فنی موجب ساخت تراشه‌های دو هسته‌ای شد

اگر مشکلات فنی جلو افزایش سرعت پردازنده‌های معمولی یک هسته‌ای را نمی‌گرفت، شاید پردازنده‌های دو هسته‌ای هنوز هم اختراع نشده بود. مشکل از آنجا آغاز شد که پردازنده‌های تک‌هسته‌ای فوق‌العاده پرسرعت 3 کیگاهرتزی انرژی زیادی مصرف می‌کردند و حرارت حاصل از فعالیت آنها هم غیرقابل تحمل بود.
همین مسئله باعث شد اینتل طرح خود برای ساخت پردازنده‌های 4 گیگاهرتزی را در سال 2005 کنار بگذارد. این تراشه‌ها در صورت ساخت بیش از 100 وات انرژی مصرف می‌کردند.
اما با ساخت پردازنده‌های دو هسته‌ای عملکرد تراشه‌ها بهتر شد، زیرا دو موتوری که در آن واحد کار می‌کردند به نسبت انرژی قابل قبولی مصرف می کردند و گرمای حاصل از فعالیت آنها هم بالا نبود. علاوه بر این حجم و اندازه این تراشه‌ها هم چندان تفاوتی با پردازنده‌های تک هسته‌ای ندارد.

• پردازنده‌های دو هسته‌ای ضرورتا سرعت رایانه را افزایش نمی‌دهند، اما عملکرد آن را ارتقا می‌بخشند.
سرعت پردازنده‌های دو هسته‌ای لزوما در پردازنده‌های تک هسته‌ای بیشتر نیست، اما آنها عملکرد رایانه را خیلی بهتر می‌کنند. به عنوان مثال در حالی که سریعترین پردازنده تک هسته‌ای اینتل 8/3 گیگاهرتزی است، پردازنده 2/3 گیگاهرتزی D880 سریع‌‌ترین پردازنده دو هسته‌ای اینتل در حال حاضر است که نمونه 6/3 گیگاهرتزی آن در 3 ماهه دوم سال 2006 عرضه می‌شود.

نیمی ازکاربران pc توجهی به پردازنده‌های دو هسته‌ای ندارند
با وجود آن که یک سال از عرضه پردازنده‌های دو هسته‌ای می‌گذرد هنوز 48 درصد از کاربران رایانه هیچ اطلاعی از وجود چنین محصولاتی ندارند.
در مقابل 42 درصد مردم می‌گویند که در این مورد چیزهایی شنیده‌اند. همچنین هم‌اکنون تنها 12 درصد از مردم جهان از سیستم‌های مجهز به تراشه‌های دو هسته‌ای استفاده می‌کنند.
البته انتظار می‌رود ظرف چند سال آینده استفاده از این تراشه‌ها بین 15 تا 25 درصد افزایش یابد. همچنین پیش‌بینی شده در سال 2006 بیش از 60 میلیون پردازنده دو هسته‌ای روانه بازار شود.

• پردازنده‌های دو هسته‌ای پایان راه نیست.
هم‌اکنون برنامه‌هایی برای ساخت سرورهایی با پردازنده‌های 4 هسته‌ای توسط شرکت اینتل در جریان است و AMD هم وعده داده که چنین پردازنده‌هایی را تا سال 2007 روانه بازار کند.
جالب آن که اینتل می‌گوید تا سال 2008 پردازنده‌های 8 هسته‌ای با اسم کد Yorkfield تولید می‌کند. سان هم چندی قبل با اعلام تولید پردازنده 8 هسته‌ای در آینده‌ای نزدیک همه را شگفت زده کرد.

پردازنده های دو هسته ای Intel

طی دو سال اخیر پردازنده های رومیزی Intel در وضعیت مناسبی قرار نداشته اند. CPUهای Pentium 4 و Pentium D با سرعت Clock نسبتاً بالایی کار می کنند اما در مقایسه با رقیب خود یعنی AMD عملکرد ضعیفتری داشته اند. همچنین برق بسیار زیادی مصرف می کنند که بیشتر آن به صورت گرما تلف می شود. به عبارت دیگر داغتر و کندتر از Jesica Simpson بوده اند. علی رغم تلاش های انجام شده توسط مهندسین Intel و انواع تولید، این تراشه ها بر اساس ریز معماری افزایش شبکه (Net burst) قادر نبوده اند بخوبی بر محدودیت های ذاتی شان غلبه کنند تا با Athlon 64 برابری نمایند. در نتیجه Intel تصمیم گرفت Net burst را کنار بگذارد و روی طرح جدید کارآمد و کم مصرف مربوط به طرح تیم اسرائیلی که مسئول Pentium M بود، کار کند.

حاصل تلاش آن تیم ریز معماری جدیدی برای CPU است به نام Core، که Core 2 Duo و Core 2 از اولین پیاده سازی های اجرایی بر روی کامپیوترهای رومیزی می باشد. اکنون ماههاست که به معماری Core وابسته شده ایم. این معماری جریاناتی از جزئیات فنی جالب، پیش بینی های محکی نیمه رسمی، و پیش بینی و بررسی محصولاتی که هنوز به بازار نیامده اند را با خود به همراه دارد.

خوشبختانه انتظار برای پردازشگرهای Core 2 به پایان رسید. اخیراً شرکت Intel قصد داشت محصول جدید خود را با تایید نهایی به عموم عرضه کند. پس از ساعت ها آزمایش و مقایسه ی این تراشه های Intel در برابر بهترین محصولات AMD (به خصوص Athlon 64 X2)، این نتیجه حاصل شد که تراشه های Core 2 بهترین کارایی را دارند. بدینوسیله Intel گام بلند خود را برداشت و با بازگشت به دوران اوج، شهرت خود را بازیافت. ذیلاً به برخی از جزئیات و مشخصات این محصول پرداخته می شود.

صرفنظر از عملکرد خوب Core 2 Duo، این تراشه مکعبی ساده است که از این لحاظ تفاوت چندانی با پردازشگرهای Pentium سابق ندارد. همانند آنها در یک سوکت به شکل LGA775 قرار می گیرد و بر روی یک باس 1066MHz کار می کند، همچنین پردازشگرهای Core 2 Duo E6700 مثل محصولات اخیر Intel در فرآیند ساخت 65 نانومتری Intel تولید می شوند. اما بر خلاف آنها Core 2 Duo ترکیبی از دو تراشه که با هم در یک محفظه قرار گرفته باشند، نیست؛ بلکه طرحی دو هسته ای است که حدوداً دارای 291 میلیون ترانزیستور چیده شده در ناحیه ای به مساحت 143 میلیمتر مربع می باشد. در مقابل، در هر یک از دو تراشه ی متعلق به Pentium Extreme Edition 965، بطور تخمینی 188 میلیون ترانزیستور درون قابی با مساحت 81 میلیمتر مربع دارد. اگر این دو تراشه را در کنار یکدیگر قرار دهیم، این پردازنده در مجموع نسبت به Core 2 Duo تعداد ترانزیستور و همچین فضای قاب بیشتری خواهد داشت.

Intel قصد دارد در ابتدای نسل این تراشه ها، پنج نوع از محصولات Core 2 را ارائه کند که قیمت و مشخصات آنها در جدول زیر آمده است.

Model

Clock speed

Bus speed

L2 cache

TDP

Price

Core 2 Extreme X6800

2.93GHz

1066MHz

4MB

75 W

$999

Core 2 Duo E6700

2.67GHz

1066MHz

4MB

65 W

$530

Core 2 Duo E6600

2.4GHz

1066MHz

4MB

65 W

$316

Core 2 Duo E6400

2.13GHz

1066MHz

2MB

65 W

$224

Core 2 Duo E6300

1.86GHz

1066MHz

2MB

65 W

$183

قیمت مدلهای میانی جدول با توجه به کارکرد آنها کاملاً مناسب هستند. اما آنچه واقعاٌ لازم است که به آن توجه کنید، ستون TDP است. این پارامتر که کوتاه شده ی عبارت Thermal Design Power می باشد، میزان خنک سازی مورد نیاز برای تراشه را مشخص می کند، و این عدد به طور چشمگیری نسبت به Pentium Extreme Edition 965 دارای برچسب 130W، کاهش یافته است. سرعت Clock نیز کاهش یافته، زیرا ریزمعماری Core بر روی عملکرد بالا به ازای هر Clock تمرکز دارد و به فرکانس های استراتوسفری Clock چندان اهمیت نمی دهد. پر سرعت ترین پردازنده ی Core 2، پردازنده ی X6800 Extreme است که با سرعت ساعت 2.93GHz و TDP بالاتر و تفاوت قیمت تقریباً 500 دلاری آن، از بقیه ی مدلها متمایز می شود.

 


نویسنده: دیوید پترسن منبع: اسپكتروم، ژوییه 2010 ترجمه: محمد ناصح

اشاره:
در سال 1975 راجر استوباك به‌همراه تیم خود به نام دالاس‌كابویز در یك مسابقه فوتبال امریكایی در مقابل تیم مینستوتا ویكینگز شركت كرد. در انتهای بازی، در شرایطی كه تنها 24 ثانیه تا پایان آن باقی بود و تیم دالاس چهار امتیاز عقب بود، راجر چشمان خود را بست، دعا كرد و توپ را از میانه میدان با تمام قدرت پرتاب كرد (این وضعیت در فوتبال مانند این است كه دیوید بكهام در پایان وقت اضافی از وسط زمین توپ را شوت كند و گل بزند). دعای استوباك مستجاب شد. مهاجمی كه استوباك توپ را برایش ارسال كرده بود، به یكی از مدافعان تیم ویكینگز برخورد كرد، اما توانست به توپ ضربه بزند و امتیازی را كسب كند كه تیم كابویز را به مسابقات سوپر بول می‌برد (این وضعیت مانند این بود كه توپ بكهام قبل از گل شدن با دروازه‌بان برخورد كند). سی سال بعد صنعت نیمه‌رسانا در شرایطی كه رویكرد تولید پردازنده‌های توانمند را با تولید پردازنده‌های چندهسته‌ای جایگزین كرد، چیزی مشابه آن پاس‌های طلایی را تجربه كرد؛ زیرا فعالان این صنعت هیچ ایده واضحی درباره نحوه برنامه‌نویسی پردازنده‌های جدید نداشتند. بسیاری امیدوارند كه راه‌حل مناسبی برای برنامه‌نویسی این پردازنده‌ها ارائه شود، اما در حال حاضر توپ همچنان در هوا است. سؤال این است كه چرا باید خطر چنین تغییر رویكردی را قبول كنیم؟ به‌طور خلاصه پاسخ این است كه هیچ راه‌حل جایگزین دیگری در اختیار نداریم.

طراحان ریزپردازنده‌ها برای سالیان دراز به‌منظور افزایش توان پردازشی از میلیون‌ها ترانزیستور در هر تراشه استفاده كرده‌اند. آن‌ها پردازنده‌هایی را تولید كردند كه توانایی اجرای چندین پردازش را به‌طور همزمان داشت. برای مثال، این پردازنده‌ها همزمان با اجرای یك دستورالعمل می‌توانستند دستورالعمل دیگری را از حافظه سیستم استخراج كنند. از طرفی تولید‌كنندگان تراشه‌ها به‌طور دائم سرعت كلاك پردازنده‌ها را تا حدی كه اندازه در حال كاهش ترانزیستورها اجازه می‌داد، بالا برده بودند.


در سال 2003 تولیدكنندگان تراشه متوجه شدند، دیگر نمی‌توانند ولتاژ عملیاتی ترانزیستورها را مانند قبل كاهش دهند و در نتیجه نمی‌توانند با همان نرخ، اندازه ترانزیستورها را كاهش و سرعت تراشه‌ها را افزایش دهند. این وضعیت به افزایش گرمایی منجر شد كه در هر میلی‌متر مربع از سیلیكون تولید می‌شد.


در نتیجه، طراحان با مشكلی مواجه شدند كه از آن با عنوان دیوار توان یاد می‌شود؛ یعنی حداكثر توان قابل دستیابی برای هر پردازنده، به‌دلیل افزایش بسیار زیاد گرما با محدودیت چشم‌گیری مواجه شد. به‌هرحال فروش لپ‌تاپی كه آستین كاربر را به آتش كشد، بسیار دشوار است. اكنون طراحان این واقعیت را پذیرفته‌اند كه با وجود كوچك‌تر شدن ترانزیستورها، امكان افزایش سرعت پردازنده‌ها به‌واسطه افزایش تعداد ترانزیستورهای یك تراشه وجود ندارد (لازم به یادآوری است كه حداكثر سرعت كلاك پردازنده‌های امروزی از نمونه‌های تولید شده در 5 سال قبل پایین‌تر است).


بنا‌بر‌این، اگر تعداد بسیارزیادی ترانزیستور را درون یك پردازنده بزرگ قرار دهید، به احتمال سرعت پردازش آن بیش از یك تراشه امروزی نخواهد بود. این واقعیت، رویكرد جدید را كه در آن ترانزیستورهای مذكور را به‌جای یك پردازنده در چندین هسته پردازشی نصب می‌كنند، به‌خوبی توجیه می‌كند.


با وجود این‌كه توان پردازشی هسته‌های مذكور كمتر از یك پردازنده است، امكان استفاده همزمان از چندین هسته پردازشی برای كاربر وجود دارد. چنین تراشه‌های پیشرفته‌ای به‌منظور تمایز با پردازنده‌های متداول، با عنوان ریزپردازنده‌های چندهسته‌ای یا زمانی كه تعداد هسته‌ها زیاد باشد، پردازنده‌های پر‌هسته، شناخته می‌شوند. از دیدگاه كریس رون، رئیس و مدیر ارشد فناوری در مؤسسه Tensilica واقع در سانتا كلارای كالیفرنیا هسته‌های پردازشی جایگزین ترانزیستورها شده‌اند. از این پس طراحان تراشه همانند نسل قبل از خود كه راه‌هایی را برای به‌كارگیری میلیون‌ها ترانزیستور در یك تراشه ابداع‌ كردند، برای یافتن راه‌حل‌های مناسب به‌منظور گردآوری تعداد زیادی هسته پردازشی درون یك واحد پردازنده تلاش می‌كنند.


قسمت مشكل كار، تعیین یك رویكرد برنامه‌نویسی مناسب برای استفاده از قابلیت‌های این هسته‌های پردازشی است؛ به‌گونه‌ای كه مدت زمان لازم برای تولید نرم‌افزارها افزایش نیابد و كیفیت آن‌ها نیز حفظ شود. بنابر‌این اكنون زمان دعا كردن فرا رسیده است؛ زیرا انجام این كار چندان ساده نیست.



نقطه عطف كلیدی
هنگامی كه پل‌ اتلینی مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره شركت اینتل در سال 2004 اعلام كرد، شركت وی «طراحی تمام محصولات بعدی را بر‌اساس محیط‌های چندهسته‌ای» انجام خواهدداد، چرا این رویكرد را «یك نقطه عطف كلیدی در صنعت IT» معرفی كرد؟ كافی است با شركت‌هایی كه با ورود به دنیای پردازنده‌های چندهسته‌ای همه‌چیز خود را از دست دادند، آشنا باشید تا پاسخ این پرسش را به‌وضوح دریابید. شركت‌هایی مانند
Ardent Convex ،‌Encore ،‌Floating Point Systems ‌Inmos ،‌Kendall Square Research ‌MasPar ،nCUBE Sequent ‌Tandem و Thinking Machines تنها نمونه‌های شناخته‌شده‌ای از یك فهرست طولانی هستند كه آینده خود را با دل بستن به امیدهای واهی پردازش موازی از دست دادند.


اتلینی سخنان خود را با نادیده گرفتن این واقعیت مهم ابراز كرد كه نرم‌افزارهای آینده تنها در صورتی با سرعت بیشتر اجرا می‌شوند كه برنامه‌نویسان بتوانند نرم‌افزارهایی با قابلیت اجرای موازی روی پردازنده‌های تولید شده توسط اینتل و سایر تولیدكنندگان تراشه بنویسند.

پرسش اینجا است كه چرا پردازش موازی تا این حد چالش‌برانگیز است؟ برای پاسخ‌گویی به این پرسش باید از تمثیل كمك بگیریم. برنامه‌نویسی از بسیاری جهات شبیه نوشتن داستان‌های خبری است. در بهترین حالت ده گزارشگر می‌توانند یك داستان را به میزان ده بار سریع‌تر از یك گزارشگر تنها بنویسند. اما باید این وظیفه را به ده قسمت مساوی تقسیم كنند؛ در غیر این صورت نمی‌توانند به حداكثر سرعت دست‌یابند. حال شرایطی را درنظر بگیرید كه نوشتن بخشی از داستان تا تكمیل شدن یك بخش دیگر آن امكان‌پذیر نباشد. همچنین تمام گزارشگران، بدون انجام امور تكراری باید مطمئن شوند كه هر بخش از متن با قسمت‌های قبلی و بعدی آن متناسب است. همچنین باید فعالیت خود را زمان‌بندی كنند تا همگی به‌طور همزمان كار خود را به پایان برسانند. زیرا بدون تكمیل‌شدن داستان نمی‌توان آن را منتشر كرد. این موارد ( تقسیم كار، وابستگی‌های زنجیره‌ای و همگام‌سازی امور) چالش‌های اصلی برنامه‌نویسان موازی هستند.


محققان از دهه 1960 میلادی به دنبال روش‌هایی برای حل این مشكلات هستند. در این راه روش‌ها و ایده‌های بسیاری مورد آزمون قرار گرفتند و تقریباً تمام آن‌ها با شكست مواجه شدند. یكی از ایده‌های اولیه این بود كه با استفاده از زبان برنامه‌نویسی مناسب‌می‌توان مشكلات برنامه‌نویسی موازی را برطرف كرد. برای ارائه چنین زبان‌هایی صدها (و شاید هزاران) تلاش ناموفق صورت گرفت كه به‌عنوان مثال می‌توان به زبان‌های منسوخ شده APL، Id، Linda، Occam و SISAL اشاره كرد. بعضی از این زبان‌ها برنامه‌نویسی موازی را آسان كردند، اما هیچ‌یك نتواستند سرعت، كارایی و انعطاف‌پذیری برنامه‌نویسی سنتی زنجیره‌ای را به آن بدهند. همچنین هیچ‌یك از این زبان‌ها‌ به اندازه زبان‌های مورد استفاده برای برنامه‌نویسی زنجیره‌ای محبوبیت نیافتند.


یكی دیگر از امیدهای طراحان این بود كه با طراحی مناسب تجهیزات سخت‌افزاری بتوان برنامه‌نویسی موازی را آسان كرد. بسیاری از سرمایه‌گذاران خصوصی نیز گرفتار این ایده بی‌فرجام شدند. بسیاری سعی كردند، معماری آرمانی دنیای كامپیوتری را پیاده‌سازی كنند، اما تا كنون هیچ‌كس موفق به انجام این كار نشده است.


یكی دیگر از ایده‌هایی كه در دهه 1960 مطرح شد، ایجاد نرم‌افزاری بود كه به‌طور خودكار برنامه‌های زنجیره‌ای را به برنامه‌های موازی تبدیل كند. تجربه نشان می‌دهد، در این مورد میزان موفقیت برنامه با تعداد هسته‌های پردازشی نسبت معكوس دارد. با توجه به نوع نرم‌افزار، استفاده از این روش برای اجرای موازی آن روی 2، 4، 6 یا 8 هسته مزایایی را در پی دارد. اما بسیاری از متخصصان به‌رغم نتایج مثبتی كه از تحقیقات اخیر به دست آمده است، به كارایی این شیوه برای اجرای موازی برنامه‌ها روی 32، 64 یا 128 هسته شك دارند.


به‌طور كلی اوضاع خوب به‌نظر نمی‌رسد. با وجود این، در بعضی از زمینه‌ها پیشرفت‌هایی به چشم می‌خورد. در مجموع باید گفت، موازی‌سازی تنها زمانی قابل پیاده‌سازی است كه بتوانید گروهی متشكل از برنامه نویسانی در سطح دكترا را برای حل یك مسئله با اجزای متعدد و مستقل از هم گرد هم آورید. به‌عنوان مثال، می‌توان به بانك‌های اطلاعاتی مورد استفاده برای مدیریت تراكنش‌های دستگاه‌های خودپرداز یا بانك‌های اطلاعاتی مورد استفاده در خطوط هوایی برای ردگیری بلیت‌های رزرو شده توسط مسافران اشاره كرد. جست‌وجوی اینترنت نیز یك مثال دیگر از كاربردهای موازی‌سازی است. استفاده از موازی‌سازی در برنامه‌هایی كه تعداد زیادی از كاربران وظایف تقریباً یكسانی را انجام می‌دهند، در مقایسه با مواردی كه یك كاربر عملیات بسیار پیچیده‌ای را اجرا می‌كند، ساده‌تر است. زیرا به‌سادگی می‌توانید از سیستم ذاتاً موازی عملیات مورد نظر بهره‌برداری كنید.


یكی دیگر از كاربردهای عملی موازی‌سازی، ایجاد گرافیك كامپیوتری است. فیلم‌های انیمیشنی و فیلم‌هایی كه از جلوه‌های ویژه كامپیوتری بهره می‌برند، نوعی از موازی‌سازی را به‌كار می‌گیرند كه در آن صحنه‌های مستقل به‌طور موازی پردازش می‌شوند. برنامه‌نویسان هوشمند از قابلیت موازی‌سازی برای پردازش هریك از تصویرها نیز بهره می‌برند. پردازنده‌های گرافیكی پیشرفته‌‌ای كه برای اجرای بازی‌ها روی كامپیوترهای شخصی به‌كار گرفته می‌شوند،‌ گاهی حاوی صدها هسته پردازشی هستند كه هریك تنها بخش كوچكی از فرآیند رندر تصاویر را به انجام می‌رساند. دانشمندان علوم كامپیوتر برای اشاره به این نوع كاربرد از عبارت «موازی‌سازی در سطح داده‌» استفاده می‌كنند. با وجود این‌كه تولید این برنامه‌ها مشكل است، در مقایسه با نمونه‌هایی كه از چنین قابلیت موازی‌سازی بی‌بهره‌اند، كارایی بیشتری دارند.


استفاده از موازی‌سازی در انجام محاسبات علمی نیز دستاوردهایی را در پی‌داشته‌است. به‌عنوان دو مثال شناخته‌شده می‌توان به پیش‌بینی وضع آب و هوا و شبیه‌سازی تصادفات اتومبیل اشاره كرد. چنین برنامه‌هایی به‌مدت طولانی اجرا می‌شوند و مستلزم مجازی‌سازی در سطح داده‌ها هستند. توسعه‌دهندگان این برنامه‌ها به‌‌طور معمول گروه‌هایی متشكل از متخصصان علم مربوط و همچنین متخصصان علوم كامپیوتر هستند و اغلب در رشته تخصصی خود مدرك دكترا دارند. گروه‌های تولید كننده برنامه‌های دسكتاپ به ندرت از چنین منابع اطلاعاتی با ارزشی برخوردار هستند.

دستیابی به موفقیت
با توجه به این وضعیت ناگوار، به احتمال انتظار موفقیت جنبش نوپای موازی‌سازی را ندارید. با وجود این، هنوز هم دلایلی برای امیدواری به آینده این جنبش وجود دارد. پیش از هرچیز، تمام دست‌اندركاران صنعت كامپیوتر به‌دنبال راه‌حلی برای این مسئله هستند. فرآیند انتقال به فناوری‌های موازی‌سازی آغاز شده و به آرامی پیش می‌رود. برنامه‌نویسان به‌جای انتظار كشیدن برای كار با پردازنده‌های 128 هسته‌ای، هم‌اكنون می‌توانند برنامه‌هایی را برای استفاده از پردازنده‌های دو و چهارهسته‌ای توسعه دهند.


با وجود این، یكی از مؤثرترین عوامل پیشرفت این جنبش، میزان انگیزش آن است. در گذشته برنامه‌نویسان می‌توانستند به انتظار سریع‌تر و كوچك‌تر شدن ترانزیستورها بنشینند تا به پردازنده‌های توانمندتری دست یابند. به این ترتیب، برنامه‌ها بدون نیاز به هیچ‌گونه تحولی در شیوه برنامه‌نویسی با سرعت بیشتری اجرا می‌شدند. این رویكرد مانع بزرگی در راه علاقه‌مندان ایجاد نرم‌افزارهای موازی بود. اكنون دوره تنبلی كردن (La-Z-Boy‌) در عرصه كارایی نرم‌افزارها به پایان رسیده و برنامه‌نویسان برای افزایش كارایی باید به فكر موازی‌سازی برنامه‌های خود باشند.


یكی دیگر از دلایل بالقوه موفقیت، هم‌‌افزایی دو مفهوم پردازش چندهسته‌ای و ارائه نرم‌افزار به‌عنوان خدمات (یا پردازش ابری) است. به‌عنوان نمونه‌ای از این خدمات می‌توان به جست‌و‌جوی گوگل، هات‌میل و salesforce اشاره كرد. در این خدمات، نرم‌افزارهای موردنیاز كاربران به‌جای كامپیوتر شخصی آنان در یك دیتاسنتر راه‌ دور اجرا می‌شود. علت محبوبیت این خدمات، آسان شدن كار تأمین‌كنندگان و كاربران خدمات است. برای استفاده ازاین نوع خدمات به نصب، ‌بروزرسانی و ترمیم‌برنامه‌ها نیازی نیست و كاربران تنها به یك نرم‌افزار مرورگر نیاز دارند. تأمین‌كنندگان نرم‌افزار نیز از این رویكرد راضی هستند، زیرا نرم‌افزارهای آنان درون یك دیتاسنتر و در یك محیط كنترل‌شده به اجرا در می‌آیند. توسعه نرم‌افزارها در این شرایط نسبت به زمانی كه نرم‌افزارها به روش سنتی برای اجرا روی كامپیوترهای مختلف با پیكربندی‌های متفاوت توسعه‌ داده می‌شوند، بسیار سریع‌تر است.


برنامه‌نویسان با تجربه می‌توانند از موازی‌سازی در سطح وظایف كه در پردازش ابری به‌طور ذاتی وجود دارد، بهره بگیرند. این برنامه‌نویسان برای خدمت‌رسانی به میلیون‌ها كاربر، فرآیند كار را به‌گونه‌ای تقسیم می‌كنند كه به‌طور همزمان روی هزاران كامپیوتر اجرا شود. از آنجا كه چنین نرم‌افزارهایی از پردازنده‌های متعدد استفاده می‌كنند، اجرای آن‌ها با استفاده از پردازنده‌های چندهسته‌ای كار ساده‌ای خواهد بود.


این تأمین‌كنندگان پردازش ابری، پردازنده‌های چندهسته‌ای را نه به‌عنوان یك فناوری رقیب، بلكه به‌عنوان روشی برای كاهش هزینه‌های خود می‌بینند. بنابر‌این، انتظار می‌رود افزایش پردازنده‌های چندهسته‌ای موجب افزایش علاقه كاربران و فعالان صنعت به پردازش ابری شود.



امید برای آینده
صرف‌نظر از دلایل مذكور برای امیدواری به آینده جنبش موازی‌سازی،‌ هنوزهم شرایط به ضرر صنعت پردازنده‌ها است كه باید راه پرخطر خود رابرای یافتن یك شیوه جامع به‌منظور اجرای موازی هرنوع نرم‌افزار روی پردازنده‌های چندهسته‌ای به پایان برساند. نگارنده و سایر محققان فعال در زمینه پردازش موازی (در دانشگاه جورجیا تك، ایلی‌نوی، رایس، استنفورد و بركلی كالیفرنیا) انتظار وقوع چنین اتفاقی را ندارند. بنابر‌این، به‌جای تلاش برای ایجاد یك زبان برنامه‌نویسی یا معماری كلی كامپیوتر، به‌دنبال تولید برنامه‌هایی با كاربرد مهم هستیم كه بتوانند از قابلیت‌های پردازنده‌های چندهسته‌ای بهره بگیرند.


هیچ یك از گروه‌های مذكور موفق به تولید یك برنامه كامل و جامع نشده‌اند و البته انجام این كار نیز هدف نهایی محققان نبوده است. امیدواریم نرم‌افزار و سخت‌افزاری كه تولید می‌كنیم، كلید استفاده روزمره از پردازش موازی باشد. اگر در این كار موفق شویم، اقدامات ما راهگشایی برای تولید برنامه‌ای است كه تمام خصوصیات مورد نظر را داشته باشد.


من و همكارانم در آزمایشگاه موازی‌سازی بركلی (موسوم به Par Lab) تصمیم گرفتیم، توسعه تعداد محدودی از برنامه‌ها را به‌عنوان هدف خود درنظر بگیریم. یكی از آن‌ها ابزاری برای تشخیص گفتار یا در واقع درك گفتار است. امید ما این است كه برنامه تشخیص گفتار را به‌گونه‌ای بهبود دهیم كه یك كامپیوتر بتواند كلمات گفته‌شده در یك محیط شلوغ، پرسروصدا و پرانعكاس را تشخیص دهد. این نرم‌افزار باید چندین گام جلوتر از سایر نرم‌افزارهای تشخیص گفتار پیش برود و قابلیت‌هایی مانند تهیه بی‌درنگ متن گفتار را در اختیار كاربر گذارد. چنین نرم‌افزاری در حال حاضر وجود دارد، اما این نوع نرم‌افزارها خطاهای بسیار زیادی دارند.


یكی از مشكلاتی كه در جریان تحقیقات، گرفتار آن هستیم، عدم تولید پردازنده‌هایی با تعداد هسته‌های زیاد است. بنابر‌این، هیچ ابزاری برای اجرای نرم‌افزار خود نداریم. از طرفی طراحی و تولید پردازنده‌های پر هسته مستلزم صرف سال‌ها زمان و میلیون‌ها دلار هزینه است. اصولاً می‌توانیم چنین پردازنده‌ای را به‌طور نرم‌افزاری شبیه‌سازی كنیم، اما با توجه به میزان جزئیات موردنیاز، شبیه‌سازی نرم‌افزاری چندثانیه از عملكرد یك پردازنده 128 هسته‌ای چندین روز به‌طول می‌انجامد. این، واقعیت به این معنی است كه تكرار فرآیند بهبود نرم‌افزار و سخت‌افزار بسیار كند خواهدبود.


با وجود این، می‌توان مشكل مذكور را با استفاده از مدارهای مجتمع FPGA (سرنام Field Programmable Gate Array) برای شبیه‌سازی كامپیوترهای آینده برطرف كرد. مدارهای مجتمع FPGA متشكل از مجموعه‌‌های بزرگی از مؤلفه‌های الكترونیكی هستند كه با استفاده از یك زبان خاص می‌توان آن‌ها را به‌منظور توصیف یك پیكربندی سخت‌افزاری، در جریان كار به یكدیگر مرتبط كرد.


همچنین می‌توان این مدارها را به‌دفعات متعدد پیكربندی كرد. بنابر‌این، مدارهای مجتمع FPGA بهترین قابلیت‌های هر دو دنیای سخت‌افزار و نرم‌افزار را در اختیار كاربر می‌گذارند. این مدارها انعطاف‌پذیری یك نرم‌افزار را دارند و در عین حال 250 بار سریع‌تر از شبیه‌سازی نرم‌افزاری عمل می‌كنند. این چشم‌انداز، الهام‌بخش پروژه‌ای موسوم به RAMP (سرنام Research Accelerator for Multiple Processors) شد. این پروژه با همكاری حدود دوازده دانشگاه و شركت، به منظور ساخت و به اشتراك‌گذاری یك زیرساخت عمومی برای انجام تحقیقات مربوط به پردازنده‌های چندهسته‌ای تعریف و اجرا شد.


تعداد پیكربندی‌های RAMP و محیط‌های خاص برنامه‌نویسی موردنیاز هنوز مشخص نشده است. در سال 2004 فیلیپ كوللا از آزمایشگاه ملی لارنس‌بركلی مدعی شد هفت رویكرد محاسبات عددی، دنیای محاسبات علمی را در دهه آینده متحول می‌كنند. نگارنده به‌همراه گروه كوچكی از متخصصان كامپیوتر بركلی و شخص فیلیپ كوللا مدت دو سال را برای ارزیابی كارایی این هفت تكنیك در زمینه‌های مختلف صرف كردیم. در پایان كار تعداد این روش‌ها را به دوازده مورد افزایش دادیم. این روش‌ها را به‌عنوان الگوهای اصلی پردازشی در ذهن خود مجسم كنید. تفاوت این الگوهای مستقل مانند تفاوت بین نقش ‌و نگارهای موجود در فرش‌های ایرانی نظیر درختان، اشكال مارپیچ، و‌... است.


بعضی از این الگوهای پردازشی كاملاً موازی هستند. به‌عنوان مثال، روش‌هایی كه به‌عنوان Monte Carlo‌ شناخته می‌شوند،‌ نمونه‌های آزمایشی، مستقل و تصادفی از فرآیندهای فیزیكی را به‌منظور دستیابی به یك نتیجه كلی‌تر ارزیابی می‌كنند.


با استفاده از این رویكرد می‌توانید كارهای مختلفی را انجام دهید. برای نمونه می‌توانید مقدار عدد پی را محاسبه‌كنید. همچنین اتفاقاتی را كه هنگام پرتاپ دارت به‌سوی یك صفحه چهارگوش رخ می‌دهد، محاسبه كنید. اگر دارت‌ها به‌صورت تصادفی به صفحه اصابت كنند،‌ چه كسری از آن‌ها درون بزرگ‌ترین دایره‌ای كه می‌توان روی صفحه ترسیم كرد، قرار می‌گیرد؟ كافی است این عدد را برای تعداد مناسبی دارت محاسبه كنید تا مساحت دایره را به‌دست آورید. با تقسیم این عدد بر مربع شعاع دایره می‌توانید مقدار عدد پی را محاسبه كنید.


پیاده‌سازی سایر موضوعات به‌طور موازی می‌تواند بسیار مشكل باشد. به‌عنوان مثال، می‌توان به مسئله متداول مرتب‌سازی اقلام بر‌اساس وضعیت‌های از پیش تعیین شده اشاره كرد. در این مسئله قواعد انتقال از یك وضعیت به وضعیت دیگر، به مجموعه‌ای از عوامل خارجی بستگی دارد. یك كامپیوتر ترتیبی، وضعیت بعدی را بر‌اساس وضعیت فعلی و عوامل خارجی موجود محاسبه می‌كند. وجود پردازنده‌های چندهسته‌ای تأثیر چندانی بر افزایش سرعت این فرآیند ندارد. بنابر‌این، تنها روش تسریع محاسبه وضعیت‌ها این است كه پیش از فرا رسیدن زمان تغییر وضعیت آن را تعیین كنیم. اما این كار مستلزم گمانه‌زنی كامپیوتر درباره وضعیت بعدی و نحوه تغییر عوامل خارجی مؤثر بر آن است. اگر این گمانه‌زنی اشتباه باشد، بازیابی وضعیت مناسب می‌تواند سرعت اجرای فرآیند را به كمتر از روند محاسبه ترتیبی كاهش دهد. برای افزایش سرعت محاسبه با این روش باید امید داشته باشید، در اغلب موارد گمانه‌زنی كامپیوتر به واقعیت بپیوندد. حداقل می‌توان گفت، یافتن یك روش مناسب برای برنامه‌نویسی این فرآیند گمانه‌زنی بسیار پیچیده است.


پیش‌بینی
نگارنده در سال 1995 پیشگویی‌هایی را در رابطه با پردازنده‌ها در سال 2020 انجام داده بود. من انتظار داشتم، جامعه فناوری اطلاعات، روش‌های برنامه‌نویسی موازی را پیش از تولید پردازنده‌های چندهسته‌ای كه در آن هنگام با عنوان «ریزچندپردازنده» معرفی كردم، كشف كنند. اكنون با دید كنونی در سال 2010 سه امكان را برای سال 2020 پیش‌بینی می‌كنم. نخستین امكان این است كه متخصصان از ادامه راه منصرف شوند و این در شرایطی است كه تعداد هسته‌های یك پردازنده به حداكثر ممكن برسد و رشد توان پردازشی از این طریق متوقف شود. این رخداد تأثیر بسیاری بر صنعت فناوری اطلاعات برجای می‌گذارد.


البته، پردازنده‌ها هر سال ارزان‌تر می‌شوند و قیمت محصولات مبتنی بر این تراشه‌ها نیز به تبع این سیر نزولی كاهش می‌یابد. با وجود این، دیگر ابزارهای پردازشی لوكس كه تنها دارای جنبه زیبایی هستند، تولید نمی‌شوند. به عنوان نخستین گام در راستای كاهش قیمت‌ها می‌توان به حذف نت‌بوك‌ها از بازار اشاره كرد. این رویكرد، فرآیند انتقال به محیط‌های پردازش ابری را آسان می‌كند. زیرا سرورهایی كه بار اصلی پردازش اطلاعات را بر‌عهده‌دارند، می‌توانند قابلیت‌های موازی‌سازی حاصل از به‌كارگیری پردازنده‌های پر هسته را به‌كارگیرند؛ این در حالی است كه به احتمال كامپیوترهای رومیزی و قابل‌حمل چنین امكانی را ندارند.


امكان دوم این است كه تعدادی از محققان بتوانند با وجود وضعیت نامناسب فعلی، روش‌هایی را برای برنامه‌نویسی موازی بیابند. به احتمال تنها نرم‌افزارهای چندرسانه‌ای مانند بازی‌های ویدیویی می‌توانند از قابلیت‌های موازی‌سازی سطح داده‌ها و افزایش تعداد هسته‌های پردازشی بهره بگیرند. به این ترتیب، پردازنده‌های سال 2020 برخلاف نمونه‌های امروزی بیشتر شبیه پردازنده‌های گرافیكی شركت Nvidia، AMD‌ و اینتل خواهند بود.


به این ترتیب پردازنده‌های گرافیكی از یك ابزار جانبی به یكی از مؤلفه‌های اصلی سیستم‌های كامپیوتری تبدیل می‌شوند. این كه آیا چنین برنامه‌هایی توانایی به‌دوش كشیدن بار رشد صنعت فناوری اطلاعات را دارند یا خیر، هنوز معلوم نیست.


البته خوش‌بینانه‌ترین حالت این است كه شخصی نحوه تولید یك نرم‌افزار قابل اتكا را با توانایی بهره‌برداری از هسته‌های پردازشی اضافی بیابد. این رخداد بستر موردنیاز را برای تولید پردازنده‌های سی سال آینده فراهم می‌كند. حتی اگر روال متداول سالانه دوبرابر شدن تعداد ترانزیستورهای موجود در یك پردازنده متوقف شود (پایان هولناك قانون مور)، ممكن است پكیجینگ هوشمندانه پردازنده‌ها امكان ایجاد یك ساختار اقتصادی را بر‌اساس عرضه تراشه‌ها در بسته‌های چندتایی فراهم كند. به این ترتیب، كاربران می‌توانند با استفاده همزمان از چند پردازنده به افزایش كارایی موردنظر خود دست یابند.


با وجود این كه نگارنده به دنبال دستیابی به‌همین نتیجه است (و بسیاری از متخصصان دیگر نیز برای این منظور تلاش می‌كنند)، باید گفت احتمال وقوع وضعیت اخیر بسیار كمتر از دو وضعیت دیگر است. همان‌طور كه تغییر آب‌و هوای جهان بعضی از ملت‌ها را بیش از سایرین تحت تأثیر قرار می‌دهد،‌ تأثیر وقایع صنعت پردازنده نیز بر كشورهای مختلف، نابرابر است.


بعضی از شركت‌ها در برابر عدم افزایش توان پردازشی تراشه‌ها در مقایسه با سال‌های گذشته، تسلیم می‌شوند؛ بعضی دیگر نیز از این تغییرات در سایر زمینه‌های پردازشی بهره می‌برند. صرف‌نظر از این كه چه اتفاقی در این صنعت رخ می‌دهد،‌ حداقل پی‌گیری و مشاهده این اتفاقات برای طرفداران IT جالب است. دهه آینده پر از وقایع جالب خواهد بود.


 

كارآیی Core i7 در 3پردازنده تازه وارد اینتل
با ورود Core i5 زلزله را حس كنید

به تازگی اینتل اعلام كرده است كه خط تولید سری جدید پردازنده هایش را تنوع و سروسامانی تازه داده و روش قیمت گذاری آن ها را نیز متحول كرده است. همچنین اینتل اقرار كرده روش نامگذاری جاری پردازنده هایش چنان گیج كننده انجام شده كه این شركت را به سقوط در ورطه ای از آشفتگی و سردرگمی سوق می دهد. انبوهی از مدل های گوناگون و زیرشاخه های آن ها و ساختار پیچیده ای كه تعداد بسیار زیاد پایگاه های فناوری و نام و مارك های متعدد محصولات به وجود آورده، فرآیند شناسایی و انتخاب را برای مصرف كنندگان و خریداران دشوار كرده است؛ به خصوص در مورد پردازنده های Core 2 Duo و Core 2 Quad.

این امر اینتل را بر آن داشته تا خانواده ساده شده ای از پردازنده های چندهسته ای سری Core را به بازار معرفی كند. سری ابتدایی آن ها Core i3، ردیف وسط آن Core i5 و انواع مدرن و پیشرفته موجود آن Core i7 نامگذاری شده اند.

مشخصات پردازنده های سری Core i
امسال، اینتل اعلام كرد كه قرار است پردازنده ممتاز سری Core i خود را در تولیدی مشترك با قطعاتی تولیدی سطح پایین تری كه به نام های Core i7 و Core i5 برچسب خورده و نامگذاری شده اند، تولید كند. مادربورد مخصوص تازه وارد P7P55D نیز با توانایی پشتیبانی از پردازنده های Core i5 رسما به بازار معرفی شده است. اینتل اولین پردازنده Core i5 خود را به همراه 2عدد Core i7 جدید سطح متوسط خود، به سری تراشه های i7 دیگرش در بازار معرفی و ملحق كرده است.

،Core i5 750 Core i7 860 و Core i7 870 هر 3 بر اساس هسته جدید لینفیلد1 طراحی و تولید شده اند كه بر اساس توسعه ریزمعماری نهالم2 برای اولین بار در پردازنده های Core i900 با اسم رمز بلومفیلد3 ارائه شده بود. ویژگی های ساختاری اساسی آن ها همچنان به صورتی مشابه باقی مانده اند. این تراشه نیز دارای 4هسته است كه همه روی قطعه كوچك 45نانومتری از جنس سیلیكون Die قرار داده شده اند. با 8مگابایت حافظه نهان تقسیم یافته مشترك (Shared L3 Cache) و حافظه روی تراشه، به اضافه تنظیم كننده های كنترولر PCI. با این حال، تغییرات كوچكی نیز دیده می شود كه به شرح زیر هستند:

* پردازنده های پیشرفته Core i7 از سوكت های گران قیمت LGA 1366 استفاده می كردند، اما سری جدید آن ها از طراحی جمع وجورتر سوكت های LGA 1156 بهره می برند. بنابراین قوم و خویش های تازه وارد Core i7 با مادربوردها و سوكت های آن مطابقت ندارند كه نتیجه آن ایجاد 2 قالب كاملا متفاوت در سری Core i7 است.

* حافظه رم 3كاناله DDR3 در i7 نیز در این میان تنزل یافته و با سیستم 2كاناله DDR3 كنار آمده است. مجموعه تراشه سریع جدید4 به جای به كار بردن گذرگاه سریع ارتباط داخلی (یا QPI5) 6/25گیگابایت بر ثانیه ای كه توسط مجموعه تراشه توسط X58 بلومفیلد مورد استفاده بود، از طریق یك رابط رابط رسانه ای مستقیم6 10گیگابایت بر ثانیه ای با پردازنده تبادل داده می كند. لینفیلد QPI تنها برای حافظه رم و گذرگاه عمومی برای PCI استفاده قرار می گیرد.

* شگرف ترین پیشرفت در مورد پردازنده های Core i5 در حالت توربوی آن ها مشهود است كه نیرویی اضافی از هسته های غیر فعال پردازنده به عاریت گرفته تا نخ های فعال را اوركلاك كند. حالت توربو پیش تر در سری i7 معرفی شده بود اما نمی توانست بیش از حداكثر 266مگاهرتز تقویت توربو برای یك نخ تكی داشته باشد، در حالی كه پردازنده های سری لینفیلد قادرند سرعت یك هسته تكی را تا سطح 667مگاهرتز افزایش دهند كه ترقی چشمگیری برای آن ها محسوب می شود.

3 مدل جدید
پردازنده های جدید به یك مدل Core i5 و 2مدل Core i7 تقسیم شده اند، اما شباهت زیادی نیز به هم دارند. بزرگ ترین تفاوت آن ها پشتیبانی Core i7 از فناوری ابرچندنخی7 است كه به آن ها این امكان را می دهد تا با برخورداری از ساختار 4هسته ای، بتوانند به صورت مجازی به عنوان یك پردازنده 8هسته ای ایفای نقش كنند. در حالی كه Core i5 فقط یك پردازنده 4هسته ای است و بس. تفاوت های عمده دیگر آن ها در سرعت ساعت مولد پالس ساعت و یك حالت سریع توربو است.

آزمایش، مقایسه كارآیی و نتیجه گیری
هر 3پردازنده جدید را با یك رایانه متشكل از پیكربندی سخت افزاری مادربورد P55، 2گیگابایت حافظه رم از نوع DDR3 1066، یك كارت گرافیك ATI Radeon HD 4550 و دیسك سخت باراكودا 7200 دور آزمایش كردیم. حاصل آن، نشان دهنده قابل مقایسه بودن باورنكردنی این 3پردازنده با انواع قبلی سری بلومفیبلد i7 است. مقدار توربوی سری جدید i7 و به صورتی واضح به مقدار توربوی i5 بسیار نزدیك است و موجب می شود ضعف معماری سوكت LGA 1156 پردازنده Core i5 كمتر به چشم بیاید. فراتر از آن، میزان مصرف انرژی این سری پردازنده های مشابه، مقدار زیادی از هم نژادان قبلی شان كمتر است و میزان طراحی حرارتی قدرت (Termal Design Power) یا TDP در مورد هر 3مدل، 95وات است كه خیلی پایین تر از مقدار 130وات تعیین شده برای طراحی بلومفیلد است. مصرف برق رایانه مورد آزمایش ما به شكلی حیرت آور 60وات پایین تر بود و حتی در زمان حداكثر بارگذاری روی سیستم نیز كل كشش جریان (Total Power Draw) بالاتر از عدد 124وات نرفت. برخی از رایانه های Core i7 در حالت بی كاری چنین مقدار كشش جریانی را دارند.

سرانجام ماجرا
دور از ذهن نیست كه همه چیز به آن سادگی كه اینتل در نظر داشت، پیش نرود. بنابراین تراشه های پردازنده مخصوص دسكتاپ ها، با اسم رمز لینفیلد به 2شاخه Core i7 و Core i5 تقسیم خواهند شد. آینده پردازنده های منحصربه فرد، این خواهد بود كه مدل های پنتیوم و سنترینو همچنان پا برجا بمانند. اگرچه اطلاق نام سنترینو بر اساس فناوری وای فای یا وای مكس وای مكس به كار رفته در آن است. با این كه هدف اینتل از این تجدیدنظر حركت به سمت ساده سازی رمز گذاری پردازنده ها بوده، اما در این راه كاملا موفق نیست و هنوز مقدار زیادی پیچیدگی در طبقه بندی و نامگذاری پردازنده هایش وجود دارد

صفحات جانبی

نظرسنجی

    لطفاً نظرات خود را درمورد وبلاگ با اینجانب در میان بگذارید.(iman.sariri@yahoo.com)نتایج تاکنون15000مفید و 125غیرمفید. با سپاس


  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :