Core i5 یا Core i7 کدام مناسب شماست؟




انتخاب پردازنده مناسب یکی از سخت ترین و پیچیده ترین تصمیمات در حین خرید یک کامپیوتر جدید است جائیکه برای هر دو نام بزرگ این رده یعنی اینتل و AMD زیر گروه های متعدد با سوکت های گوناگون و قیمت های کاملا متفاوتی دیده می شود که انتخاب پردازنده مناسب و به طبع آن مادربورد پشتیبانی کننده از آن سوکت را به یکی از دشوارترین انتخاب ها در حین خرید یک سیستم دسک تاپ جدید بدل نموده است. در مقاله پیش رو قصد داریم دو پردازنده پر سر و صدای این روزهای بازار یعنی سری Core i5 و Core i7 از پردازنده های اینتل را با یکدیگر مقایسه کرده و انتخاب از میان این دو مدل را تا اندازه ای آسان نمائیم. با ما همراه شوید.



در نگاه اول برای خرید یک CPU تقریبا همگی خریداران میزان بودجه ای که برای این کار اختصاص داده اند را بعنوان ملاک اصلی در انتخاب خود مد نظر قرار می دهد جائیکه برای کاربران با بودجه محدود مدل های خوش قیمت و کارآمد AMD کاملا مناسب به نظر می رسند اما با بالا رفتن همزمان بودجه و سطح انتظار کاربران از پردازنده ها چندین گزینه متفاوت در لیست انتخاب های کاربران مختلف جای می گیرد. بعنوان مثال کاربران نسبتا حرفه ای با بودجه ای حول و حوش 500 تا 600 هزار مطمئنا به سراغ چند هسته ای های رده AMD با مشخصات مطلوب و راضی کننده می روند که با دارا بودن تقریبا تمامی المان های کیفیت سنجی از قیمت مشتری پسندی نیز برخوردارند اما ارتقا بودجه از این رقم و با قدم گذاشتن در رده میانی قیمت انتخاب های کاربران غیر حرفه ای و برخی از کاربران رده تمام حرفه ای تا حدود زیادی به یکدیگر نزدیک می شود جائیکه این خریداران اغلب به سوی پلتفرم اینتل سوق پیدا می کند و در اینجاست که انتخاب به هیچ عنوان به سادگی قبل نیست. در حال حاضر چندین و چند نوع پردازنده گوناگون با قیمت هائی نچندان دور از یکدیگر در میان اینتل ها وجود دارد که مواجهه با آنها و انتخاب بهترین و مناسب ترین گزینه در میان این مدل ها بدون آشنائی با ساختار و کارکرد هر رده به هیچ عنوان کار ساده ای نیست. سوکت های فعلی حاضر در بازار اینتل در این رده شامل سوکت نسبتا قدیمی LGA775 برای پردازنده های سری Core2، سوکت 1156 برای پردازنده های Core i5 و برخی مدل های Core i7 و بلاخره سوکت 1366 برای پردازنده های پیشرفته سری Core i7 است. پیچیدگی انتخاب بین این پردازنده ها بعلت حضور مدل های چند هسته ای ظاهرا مشابه در ساختاری همگی آنها ست اما به راستی بهترین و متناسب ترین انتخاب در میان این مدل های گوناگون چیست؟ این سوالی ست که در ادامه به پاسخ آن می پردازیم.

پردازنده های سری Core اینتل در سه رده کاربری و قیمتی به بازار ارائه شده اند پائین ترین مدل های این کلاس Core i3 سپس Core i5 و در نهایت Core i7 هستند. Core i3 ها که البته موضوع بحث امروز ما نیستند از جنبه های مختلفی با دو نمونه دیگر تفاوت های فراوان دارند بعنوان مثال فناوری جالب Turbo Boostدر جهت بالا بردن سرعت پردازنده با استفاده از تنها یکی از هسته ها و فناوری HTT در ایجاد هسته های مجازی در ساختار Core i3 ها دیده نمی شود به همین علت این پردازنده ها تقریبا بطور کامل متناسب رده پائین بازار و مختص کاربرانی ست که استفاده های پردازشی چندان سنگینی از سیستم خود نمی کنند. دو پردازنده دیگر نیز با اینکه شباهت های دور و نزدیکی به یکدیگر دارند اما در برخی جنبه ها، تفاوت های اساسی در آنها به چشم می خورد بعنوان مثال Core i5 ها در هر دو فرم دو هسته ای و چهار هسته ای برای سوکت 1156 تولید می شوند ولی Core i7 ها نه تنها 4 هسته ای و 6 هسته ای هستند بلکه هم برای سوکت 1156 و هم برای سوکت اختصاصی خود یعنی 1366 تولید می شوند.

Core i5 ها در دو مدل مختلف ساخته می شوند سری 600 و سری 700. سری اول یعنی سری 600 همگی دو هسته ای بوده و بر پایه هسته Clarkdale ساخته شده اند. این مدل ها همگی از فناوری HyperThreading Technology یا HTT پشتیبانی می کنند. HTT بطور خلاصه فناوری اختصاصی شرکت اینتل است که در طی آن فرایند انجام کارهای همزمان در یک لحظه (Parallelization Computing) کاملا بهبود می یابد بدین تریب که سیستم عامل برای هر هسته فیزیکی حاضر در پردازنده دو هسته مجازی را آدرس دهی می کند و بدین ترتیب کارهای قابل انجام را بین این هسته ها تقسیم نموده و سرعت انجام این امور را افزایش می دهد البته برای این کار هم پردازنده و هم سیستم عامل باید از این فناوری پشتیبانی کنند.

پس حضور فناوری HTT در پردازنده های دو هسته ای سری 600 از خانواده Core i5 ها به این معناست که امکان انجام همزمان چهار عمل در این پردازنده ها وجود دارد. در حال حاضر شش پردازنده مختلف در لیست Core i5 های سری 600 اینتل دیده می شود که بین 3.2 تا 3.6 گیگاهرتز سرعت دارند همگی دو هسته ای بوده و همگی با فناوری 32 نانومتری ساخته شده اند. حافظه کش 4 مگابایتی نکته مشترک دیگر در مورد این مدل هاست. یک قابلیت منجصر به فرد دیگر در سری 600 پردازنده های Core i5 به هسته گرافیکی جداگانه ای باز می گردد که در قالب این مدل ها جاسازی شده است این هسته گرافیکی جداگانه در صورت پشتیبانی مادربورد از این تکنولوژی، نیاز به استفاده از یک کارت گرافیک جداگانه را کاملا مرتفع می سازد و به همین علت برای بخشی از کاربران که نیاز چندانی به استفاده از گرافیک بالا ندارند این هسته گرافیکی به صرفه جوئی مختصری در هزینه تمام شده منجر می شود.

اما در آن سوی میدان سری 700 پردازنده های Core i5 با چهار هسته پردازشی و بر پایه پلتفرم Lynnfileld قرار دارند این سری از پردازنده ها برخلاف تصوری که از نام آنها در ذهن ایجاد می شود با احتساب تعداد هسته ها تا حدودی از مدل های سری 600 ارزان تر هستند جائیکه مدل های 4 هسته ای سری 700 اغلب هم قیمت مدل های 2 هسته ای سری 600 به فروش می رسند. سه مدل حاضر در این خانواده که 2.66، 2.4 و 2.8 گیگاهرتز سرعت دارند همگی 4 هسته ای با فناوری 45 نانومتری بوده و 8 مگابایت حافظه کش در خود جای داده اند. اما دو نکته ای که سری 700 را در رده قیمتی پائین تری نسبت به دو هسته ای های سری 600 قرار داده است نبود فناوری HTT در این مدل ها و حذف هسته گرافیکی جداگانه ای ست که در مدل های سری 600 دیده می شود. البته با اینکه ظاهرا نبود HTT بعلت حضور چهار هسته واقعی در مدل های سری 700 نباید اختلاف چندان بزرگی را در مقایسه با مدل های دو هسته ای سری 600 ایجاد کند اما عملا بدلیل فرکانس هسته بالاتر در مدل های سری 600 عملکرد این پردازنده ها بهتر از هم خانواده های 4 هسته ای آنهاست. مصرف انرژی بالاتر بعلت تغییر هسته و فناوری ساخت 45 نانومتری سری 700 در مقابل 32 نانومتری سری 600 از دیگر دلائلی ست که برای این افزایش قیمت می توان برشمرد. در یک مقایسه ساده در حال حاضر پردازنده دو هسته ای Core i5 650 با فرکانس 3.2 گیگاهرتز و پردازنده 4 هسته ای Core i5 750 با فرکانس 2.66 گیگاهرتز هر دو قیمتی کاملا نزدیک به یکدیگر و حول و حوش 215 هزار تومان دارند. اعمال قابلیت Turbo Boost برای رسیدن به حداکثر فرکانس با تنها یک هسته فرکانس دو پردازنده فوق الذکر را به ترتیب به 3.46 و 3.2 گیگاهرتز ارتقا خواهد داد. مصرف انرژی در این دو پردازنده نیز به ترتیب 73 و 95 وات است که به روشنی مصرف بالاتر سری 700 را نشان می دهد.

داستان پردازنده های سری Core اینتل با حضور مدل های Core i7 بسیار جالب تر دنبال می شود. Core i7 ها همچون مدل های قبلی در دو کلاس ارائه می شوند مدل های سری 800 و مدل های سری 900. جالب ترین قسمت قضیه اینجاست که مدل های سری 800 با هسته Lynnfield در حقیقت همان مدل های 4 هسته ای سری 700 از پردازنده های Core i5 هستند که در فرکانسی بالاتر به قابلیت HyperThreading مجهز شده اند و بدین ترتیب امکان انجام 8 پردازش همزمان در آنها وجود دارد. حالا به روشنی می توانیم متوجه شویم که چرا برخی پردازنده های سری Core i7 از چیپ ست مهیا شده برای مدل های Core i5 یعنی چیپ ست 1156 استفاده می کنند.

در نهایت پیشرفته ترین و البته گرانقیمت ترین پردازنده های اینتل در سری 900 از خانواده Core i7 با هسته Blommfield یافت می شوند این پردازنده های ارزشمند در دو گروه 4 و شش هسته ای تولید می شوند جائیکه بعنوان مثال مدل های 950، 940، 930 و 960 مدل های 4 هسته ای و مدل های 970 و 980X شش هسته ای هستند. قیمت مدل های این گروه بصورت پلکانی و به یکباره بسیار افزایش پیدا می کند جائیکه مثلا اختلاف قیمت بین مدل 930 و 950 بسیار ناچیز و جزئی ست (حداکثر 30 هزار تومان) اما مدل 970 به یکباره دچار اختلاف قیمت بسیار شدیدی با این دو مدل می گردد (اختلافی بیش از 400 هزار تومان). حرکت بسوی پردازنده های این کلاس علاوه بر خود CPU هزینه های بسیار بالای دیگری را نیز به کاربران تحمیل می کند که بدون شک مهمترین آنها مادربوردهای چیپ ست LGA1366 منطبق با این پردازنده هاست که پس از گذشت ماه ها از حضور این مادربوردها در بازار هنوز اختلاف قیمت شدیدی بین این گروه با سایر مادربوردها دیده می شود. مسئله هزینه بر بعدی برای خریداران به نوع و چینش حافظه در این مادربوردها باز می گردد جائیکه با تغییر معماری پردازنده، بهترین و کارآمد ترین چینش حافظه برای این ساختار استفاده از سه حافظه DDR3 در فرمی سه کاناله است که هزینه به نسبت بالاتری را طلب می کند.

نکته دیگر در رابطه با پردازنده های Core i7 حضور برخی پسوندها همچون X یا K پس از نام برخی مدل های این خانواده همچون Core i7 875K یا Core i7 980X است. این حروف در حقیقت نشانگر پردازنده های اختصاصی برای اورکلاکرهاست که از ضریب پردازنده در آنها کاملا قابل تغییر است.

در یک نگاه کلی و با توجه به مشخصات و قابلیت های پردازنده های سری Core i5 و Core i7 اینتل و البته با نیم نگاهی به قیمت تمام شده این پردازنده ها می توان انتخاب های مشخصی را از میان اعضای متفاوت این پردازنده ها انجام داد بدین ترتیب برای کاربران با بودجه محدود با کاربری غیر گرافیکی و غیر بازی سری هفت پردازنده های Core i5، برای کاربران گرافیکی و بازی خورها با بودجه نسبتا محدود پردازنده های سری شش Core i5 با فرکانس بالاتر و هسته های کمتر، برای کاربران رده پردازشی نسبتا سنگین سری 800 پردازنده های Core i7 و بلاخره برای کاربران گرافیک سنگین با بودجه آزاد مدل های شش هسته ای سری 900 از Core i7 پیشنهاد می شود.

نگفته پیداست که دسته بندی های نسبتا مشابه دیگری در میان پردازنده های AMD نیز وجود دارد و در ساختار این پردازنده ها نیز مدل های متعدد با قیمت های مختلف دیده می شود که بسیاری از کاربران استفاده از آنها را بدلائل خاص به پردازنده های اینتل ترجیح می دهند.
سایت عصر نوشتن

خب اولین پردازنده ای که از تکنولوژی Hyper-threading استفاده کرد فکر کنم پردازنده های P4 بودند
پس از مدتی تیم موبایل اینتل معماری جدیدی رو برای پردازنده نوت بوک ها به نام CORE معرفی کرد که داری کارایی بسیار بالاتری از پردازنده های P4 بودنند در حالی که از Hyper-threading استفاده نمی کرد پس از آن مهندسین اینتل با تغییراتی این معماری رو برای Desktop با نام Core2 عرضه کردند که این معماری پایه تمامی پردازندهای Core2Duo و Core2Quad می باشد البته بهینه سازی های در هر سری از این پردازنده ها صورت گرفته مثلا تغییر تکنولوژی ساخت از 65nm به 45m یا تغییر FSB پردازنده از 1066 به 1333 مگاهرتز ولی در کل تمای این پردازندها از یک معماری مشخصی بهره می برند

چندی پیش هم اینتل معماری جدیدی به نام Nehalem را معرفی کرد که دارای تفاوت های اساسی با سری Core2 است،از مهمترین این تفاوت ها عبارت اند از
-استفاده از QPI به جای FSB مخفف کلمه های Intel QuickPath Interconnect و Front Side Bus
-انتقال کنترلر مموری از پل شمالی به داخل پردازنده
-استفاده از حافظه کش سطح3
-استفاده از حافظه های سه کاناله برای اولین بار
-تغییر سوکت بسیار محبوب LGA775 به 1366,1156
-Intel® Turbo Boost Technology
-...................

و ِیک نکته مهم دیگر این است که تمامی Quad core ها از دو پردازنده Core2Duo تشکیل شده اند ولیCore I7 یک چهار هسته ای حقیقی و مجزا است.

پردازندهای که براساس معماری Nehalemساخته شده اند
Core17.Core15,CoreI3

که دو نوع پردازنده I7 داریم یکی سری Core I7 9xx که برای سوکت 1366 و مادربورد X58 عرضه شده است و دیگری Core I7 8xx که برای مادربورد های P55,H57 عرضه شده است

مهمترین تفاوت پردازندهایی که بر اساس معماری Nehalem می باشند عبارت اند از:

CoreI7 9xx دارای 4 هسته حقیقی و 4 هسته مجازی می باشند در مجموع 8 رشته یا thread
سوکت 1366>8MB L3 Cache<Triple channel memory

CoreI7 8xx دارای4 هسته حقیقی و 4هسته مجازی می باشد در مجموع8 رشته یا thread
سوکت1156> Dual-channel Memory>8MB L3 Cache

CoreI5 دارای تنها 4هسته حقیقی می باشد یا به عبارتی ازفاقد Hyper-threading می باشد
سوکت1156> Dual-channel Memory>8MB L3 Cache

پردازنده Corei3 دو هست ها ی بوده که از تکنولوژی Hyper-threading پشتیبانی می نماید دوهسته حقیقی و دو هسته مجازی
سوکت1156>IGP< Dual-channel Memory>4MB L3 Cache

در پردازنده Corei3 شاهد تکنولوژی های بسیار نوینی می باشیم از جمله تکنولوژی ساخت 32nmو بکارگیری گرافیک مجتمع (IGP) که در سری های قبل وجود نداشت

امیدوارم مفید واقع بشه

لطفا راجبه qpi و fsb هم توضیحاتی بدین؟ چی هستن؟ تفاوتشون توی این دو مدل از cpu؟

ارتباط X58 با پل جنوبی از مسیری به نام DMI ایجاد می شود که پهنای باند آن 2 گیگابیت بر ثانیه است .قبلا به پل شمالی MCH هم گفته می شد چون هاب کنترل مموری در این قسمت بود اما اکنون دیگر این تراشه درگاهی برای حافظه ها ندارد و به جای آن اینتل نام IOH را روی ان نهاده است که کمی مشابه با نام پل جنوبی است.پل جنوبی به دلیل کنترل انواع ورودی ها و خروجی ها به ICH یا I/O(input/output) CONTROLLER HUB معروف بود .اگر برگردیم به رابط QPI باید گفت این رابط دارای 20 لنز است که 18 تای ان برای ارتباط داده ها استفاده می شود و 2 لنز دیگر نیز برای کنترل این مسیر است .این تعداد لنز می تواند سرعت انتقال داده ها در QPI را به رقم 25.6 گیگاترنسفر در ثانیه برساند که با حذف 2 مسیر کنترلی باید گفت سرعت انتقال اطلاعات آن در حدود 22 گیگابیت در ثانیه باشد.درگاه PCIe برای یک مسیر X16 تا 8 گیگابیت برثانیه ظرفیت خواهد داشت و می تواند با به کار گیری ضرایب مختلف مسیرهایX4,X8.X2 و X1 را فراهم کند.
یکی از نکات جالب در مورد qpi این است که برخلاف رابط FSB این درگاه به صورت نقطه به نقطه (POINT-TO-POINT) عمل می کندبنابراین نه تنها از ارتباط میان تراشه و پردازنده پشتیبانی می کند بلکه می تواند برای ارتباط پردازنده با پردازنده دیگر و حتی ارتباط بین تراشه ها نیز به کار گرفته شود.تراشه x58 دارای دو درگاه QPI است و می تواند از دو پردازنده روی مادربورد پشتیبانی کند.سوکت LGA1366 که با نام سوکت B هم شناخته می شود که پردازنده های سری CORE I7 روی آن نصب می شوند.سوکت قبلی قبلی اینتل LGA 775 بود و افزایش پایه ها مهمترین تفاوت بین این دو است و این افزایش پایه ها حدود 20 درصد سطح پردازنده ها را افزایش داده است اندازه این سوکت 6*8.2 است.
خوب مسلما که qpi بسیار سریع تر هست چون وظیفه ارتباط cpu با تمام اجزای سیستمبه ویژه pci-e،رو دارد.

پهنای باندیqpi معادل یا سرعرعت انتقال اطلاعات درqpiمعادل 25.6gb/s ودر dmi معادل 2.5gb/s می باشد

مهمترین دلیل حذف رابطqpi واستفاده از dmiدر سوکت 1156 انتقال کنترلرpci eبه داخل پردازنده هست( همونطور که اطلاع داریدقسمت اعظم این پهنای باند صرف pci e میشد) ،بنابراین دیگر نیازی به یک رابط پرسرعت مانندqpi نیست و همانdmi با سرعت 2.5gb/s خود به تنهایی قادر به تامین پهنای باند مورد نیاز برای سایر بخش مادربورد نظیر sata usb,lan,pci,hdaudioو غیره هست