برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات.

دایره المعارف تاسیسات برق (اطلاعات عمومی برق)

جنگندهء شکاری بمب‏افکن ویژهء عملیات در هرگونه شرائط آب و هوایی اف4 فانتوم، ساخت کارخانهء McDonnell Douglas ایالات متحده است و بین سالهای 1960 تا 1996 در خدمت نیروهای نظامی ایالات متحده قرار داشته است. این جنگنده، بنا به نیازهای نیروی دریایی ایالات متحده ساخته شد و امروزه تعداد 1000 فروند اف4 در اقصا نقاط جهان در حال خدمت هستند.

با ورود به خدمت اف4 به سال 1960، نیروی دریایی ایالات متحده، به اولین ناوگان دفاع پیشرفتهء در تاریخ حیات خود مجهز شد. به سال 1963، اف4 به عنوان یک شکاری بمب‏افکن در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده نیز قرار گرفت. تا پایان سال 1981 که تولید اف4 خاتمه یافت، تعداد 5195 فروند از این جنگنده ساخته شد که تا آن تاریخ، پرشمارترین جنگندهء مافوق‏صوت تولیدی ایالات متحده به شمار می‏رفت. تا زمان تولد جنگندهء شکاری F-15 Eagle، اف4 با 24 سال تولید پیاپی، رکوردار به شمار می‏رفت. بزرگترین نوآوری در اف4، نصب یک رادار پیشرفتهء پالس – داپلر و همچنین استفادهء گسترده از فلز تیتانیوم در ساخت بدنهء آن بود که بدین ترتیب، بدنهء اف4 بسیار مقاوم و مستحکم از کار درآمد.

علیرغم وزن سنگین اف4 به هنگام برخاست که غالبن به بیش از 60 هزار پوند (27 هزار کیلوگرم) بالغ می‏گشت، این جنگنده به دلیل دارا بودن موتورهای بسیار توانمند J-79، به راحتی قادر می‏شد به سرعت 2.23 ماخ دست یابد و 41 هزار فوت در دقیقه یا 210 متر بر ثانیه اوج بگیرد.

اندکی پس از تولید، اف4 توانست 16 رکورد جهانی را به نام خود ثبت نماید. از جملهء این رکوردها، دست‏یابی به سرعت 1606.342 مایل بر ساعت معادل 2585 کیلومتر بر ساعت و همچنین اوج‏گیری تا ارتفاع 98557 فوتی (معادل 30040 متر) بود. کاری که در آن زمان، از عهدهء هیچ جنگنده‏ای بر نمی‏آمد و هنوز هم بسیاری از جنگنده‏های قرن بیست و یکم، قادر به دست‏یابی به چنین رکوردهایی نیستند.

اف4 قادر بود 18650 پوند معادل 8480 کیلوگرم مهمات را در 9 مقر حمل نماید. از جملهء این مهمات می‏توان به موشکهای هوا به هوا، موشکهای هوا به زمین هدایت‏شونده و انواع بمب‏های سقوط آزاد و هسته‏ای اشاره کرد.

با ورود به خدمت موشکهای هدایت شوندهء هوا به هوای دوربرد نظیر اسپارو و کوتاه‏برد نظیر سایدوایندر، چنین انگاشته شده بود که نیازی به شرکت در نبردهای نزدیک هوایی نخواهد بود، اما شرکت ناوگان اف4 در جنگ ویتنام، لزوم نصب مسلسل را به اثبات رساند و بنابراین در تمامی مدلهای F-4E یک مسلسل 20 م م نصب گردید.

به دلیل استفادهء بسیار گستردهء ایالات متحده و سایر متحدان غربی از این جنگنده، اف4 به عنوان بهترین نمایندهء دوران جنگ سرد با اتحاد شوروی به شمار می‏رفت. یکی از نقاط درخشان حضور اف4 در نبرد، جنگهای اعراب و اسرائیل بود. اف4 در جریان مناقشات اعراب و اسرائیل، به 393 پیروزی هوایی دست یافت، ضمن اینکه در پروازهای بی‏شمار و موفقیت‏آمیزی بر علیه اهداف زمینی متعلق به اعراب به کار گرفته شد.

جنگندهء اف4 فانتوم در مدل G که Wild Weasel نامیده میشد، قادر بود در عملیات ضد پدافند هوایی موسوم به SEAD شرکت جوید و از موشکهای ضدرادار HARM استفاده نماید، هرچند که دیگر مدلهای اف4 چنین قابلیتی نداشتند. آخرین عملیاتی که F-4G در آن شرکت نمود، جنگ سال 1991 خلیج فارس بر علیه رژیم بعث عراق بود.


جنگنده های F-4J گروه نمایشی Thunderbirds


جنگندهء اف4 فانتوم، تنها جنگنده‏ای در تاریخ ایالات متحده است که همزمان توسط دو تیم نمایش هوایی Thunderbirds و Blue Angels به کار گرفته شد. در گروه Thunderbirds جنگنده‏های F-4J به مدت 5 فصل و در گروه Blue Angelsجنگنده‏های F-4E به مدت 6 فصل به کار گرفته شدند.


توانایی‏های رزمی
نصب مسلسل در قسمت زیر دماغه، مانع از نصب راداری حجیمتر و در نتیجه پرقدرت‏تر بر روی مدلهای C و D می‏شد. در نتیجه از آنجا که مدل E به طور استاندارد دارای مسلسل بود، در این مدل، رادار جدید ساخت وستینگهاوس به نام AN/APQ-120نصب گردید که دارای آنتن کوچکتری بود. با این حل با توجه به تاخیر در تحویل رادارهای AN/APQ-120، اولین دستهء 30 فروندی از جنگندههای F-4E فاقد رادار بودند.

رادار AN/APQ-120 که با همکاری تنگاتنگ کمپانی هیوز جهت افزودن سیستم داپلر به مرحلهء تولید رسید، قادر بود امواج مغشوش بازگشتی از سطح زمین را با هواپیماهای در حال پرواز در ارتفاع پست به خوبی تشخیص دهد، با این حال اولین سری این رادارها که بر روی جنگنده‏های F-4E به اسکادرانهای 35 ام تا 120 ام تحویل داده شده بودند، دارای مشکلاتی بودند. بنابراین سیستم الحاقی کمپانی هیوز (گیرندهء داپلر) که CORDS نامیده میشد، به تاریخ 2 ژانویهء 1968 از این رادار حذف گردید.

در این مرحله، تعدادی از جنگنده‏های F-4E با رادار آشیانه‏یاب و سیستم اخطارگر AN/APS-107 ساخته شدند، اما این مجموعهء رادار نیز به هیچ وجه عملکرد رضایت‏بخشی نداشت و در نتیجه تعداد 67 فروند از جنگنده‏های F-4E بدون این سیستم تحویل شدند.

جهت تعادل در وزن مسلسل و تعداد 639 تیر فشنگ که در محل زیر دماغه نصب شده بودند، یک مخزن سوخت به حجم 69 گالن در قسمت پشت بدنه تعبیه گردید، که بدین ترتیب میزان سوخت مخازن داخلی به 1993 گالن بالغ می‏گشت.

دو موتور پرقدرت توربوجت J79-GE-17 ساخت جنرال‏الکتریک، هرکدام در حالت استفاده از پس‏سوز، کششی معادل 17900 پوند را تولید می‏کردند. جهت زدودن وزن افزایش یافته در F-4E، مکانیزم تولید نیرو جهت جمع شدن دو قطعهء انتهایی بال که در F-4B به منظور اشغال کمتر فضا بر روی ناوهای هواپیمابر تعبیه شده بود، حذف گردید.

دومین سری تولیدی جنگنده‏های رفع نقص شدهء F-4E، اولین پروازش را به تاریخ 11 دسامبر 1967 به انجام رساند. پس از این بود که کشورهای هم‏پیمان ایالات متحده، نظیر اسرائیل، ایران، آلمان‏غربی، ژاپن، جمهوری کره، یونان و ترکیه اقدام به خرید گستردهء جنگنده‏های F-4E نمودند.

در جنگنده‏های تولید شدهء F-4E از سال 1972 به بعد، لبه‏های حمله (LES) و قسمتهایی از پوشش روی سیستم‏های هواپیما و همچنین قسمت انتهایی بدنه، دارای پوشش محافظت شده (armorplate) در برابر توپهای ضدهوایی شدند. F-4E جهت انجام ماموریتهای تاکتیکی گوناگون هوایی، اعم از هوا به هوا یا ضربتی ارتفاع پست، قابلیت داشت و بدین جهت از هزینه‏های عملیاتی کاسته میشد.


سیستم شناسایی و تشخیص اهداف Pave Tack
به سال 1973، جنگنده‏های F-4E به سامانهء جدید تشخیص هدف (target-identification) جهت شناسایی اهداف هوایی در فواصل بسیار دور یا باخبر شدن از وضعیت اهداف زمینی مجهز شدند. این سامانه که با کد AN/ASQ-153 شناخته میشد، ساخت کمپانی وستینگهاوس بود. هر سیستم به صورت پایه، به یک دوربین تلویزیونی با لنزهای پرقدرت جهت زوم اپتیکال مجهز بود تا به شناسایی دقیق اهداف، کمک نماید، که این سیستم شناسایی اهداف، Pave Tack نامیده میشد. سیستم Pave Tackقادر بود در شب یا روز و هرگونه شرائط آب و هوایی، اقدام به جستجو، شناسایی و نشانه‏گذاری اهداف زمینی نماید، سپس این اهداف نشانه‏گذاری شده را می‏شد به وسیلهء بمب‏ها و موشکهای هدایت لیزری، حساس به حرارت یا الکترواپیتکالی هدف قرار داد. اولین سری این سیستم به تعداد 156 عدد و به قیمت 81 میلیون دلار، به تاریخ می 1972 سفارش داده شد.


کامپیوتر دیجیتال هوا به هوا
یکی از سیستم‏های پیشرفتهء F-4E، سیستم کامپیوتر دیجیتال انجام دهندهء محاسبات مورد نیاز جهت شلیک موشکهای هوا به هوایی AIM-9 Sidewinder و AIM-7 Sparrow بود.



سیستم ناوبری دیجیتال
جنگنده‏های F-4E/G بر خلاف مدلهای پیشین که از سامانهء ناوبری اینرسیایی موسوم به LN-12 بهره می‏بردند، به سامانهء ناوبری دیجیتال ARN-101 مجهز شده بودند.




نقائص F-4E

1- مجهز نبودن به سیستم شناسایی کنندهء اهداف هوایی به وسیلهء اشعهء‌ مادون قرمز (IRST) که به دلیل افزایش نیافتن هزینه‏های تولید به توصیهء پنتاگون از این جنگنده حذف شده است.

2- مجهز نبودن به سیستم حساس به مادون قرمز، جهت شناسایی اهداف زمینی (FLIR)

3- عدم برخورداری از سیستم ارتباط داده‏ای یا Data Link که به دلیل گران‏قیمت بودن، به توصیهء پنتاگون حذف شده است.

4- مجهز نبودن به رادار ویژهء پرواز در ارتفاع پست (Terrain Following Radar)


عمر خدمتی: حداقل 4500 ساعت



F-4E در حدود 2.4 میلیون دلار نسبت به مدلهای پیشین گرانتر از آب در می‏آمد:

بدنه: 1.662.000 دلار

موتورها: 393000 دلار (با احتساب هزینهء نصب)

سیستم‏های الکترونیک: 299000 دلار

مسلسل: 8000 دلار

سیستم تسلیحات: 111000 دلار

تحقیق و توسعه: 22700 دلار



علیرغم اینکه نیروی هوایی ایالات متحده، برنامه‏ای طولانی‏مدت را جهت خدمت جنگنده‏های F-4E در نظر گرفته بود، با ورود به خدمت جنگنده‏های جدید F-15 ساخت مک‏دانل‏داگلاس، پس از سال 1975، به تدریج این جنگنده‏ها، جایگزین F-4E گشتند.



تسلیحات و ملزومات F-4E

* یک دستگاه مسلسل M61 Vulcan با 639 تیر فشنگ

* تا 8480 کیلوگرم در 9 جایگاه سخت جهت حمل مهمات و ملزوماتی نظیر:

انواع بمب‏های سقوط آزاد، بمب‏های خوشه‏ای، بمب‏های هدایت تلویزیونی و لیزری، غلافهای راکت‏انداز، موشکهای هوا به زمین، تسلیحات انهدام‏گر‌ باندهای برخاست هواپیما، موشکهای ضدکشتی، غلافهای هدفگیری، غلافهای شناسایی و تسلیحات هسته‏ای؛ همچنین می‏توان غلافهای ویژهء حمل بار را نیز جایگذاری نمود.

* تا چهار موشک هوا به هوای میان‏برد AIM-7E-2 Sparrow در جایگاههای زیر بدنه و تا 4 موشک هوا به هوای کوتاه‏برد AIM-9P Sidewinders در جایگاههای زیر بالها.

* تا شش موشک هوا به زمین هدایت شوندهء AGM-65A/B Maverick با برد 27 کیلومتر

* تانکهای خارجی حاوی سوخت به میزان 370 گالن آمریکایی (1420 لیتر) ویژهء دو جایگاه سخت بیرونی و تانک سوخت 600 گالنی (2345 لیتری) ویژهء جایگاه تعبیه شده در وسط بدنهء هواپیما.



فانتوم در نیروی رژیم صهیونیستی
Kurnas 2000
نیروی صهیونیستی ، به سال 1965، درخواست خرید جنگنده‏های F-4 را به ایالات متحده ارائه داد، و این درخواست در زمانی ارجاع شد که فانتوم، پیشرفته‏ترین جنگندهء در حال خدمت جهان به شمار می‏آمد. اما ایالات متحده از فروش فانتوم به اسرائیل سرباز زد و به جای فانتوم، جنگنده‏های Skyhawk را به اسرائیل واگذار کرد. تا اینکه به تاریخ ژانویهء 1968، پس از رایزنی‏های فشردهء دیپلماتیک، ایالات متحده با فروش جنگنده‏های فانتوم به اسرائیل، موافقت نمود.

نیروی هوایی صهیونیستی که تا آن زمان از جنگنده‏های یک نفره بهره می‏برد، مایل بود گونه‏ای یک نفره از فانتوم را که منحصرن برای این کشور ساخته شده باشد، به خدمت درآورد. اما این ایده به سرعت کنار گذاشته شد، زیرا آنها متوجه شدند خدمهء دوم باعث بهره‏برداری بسیار بهینه از قابلیتهای فانتوم می‏گردد. در نهایت تصمیم گرفته شد تا مدل دو نفره از فانتوم مدل E که در آن زمان در حال طراحی بود، خریداری شود. به ابتکار نیروی هوایی اسرائیل، یک مسلسل درونی در این مدل نصب گردید که در آن زمان، اولین فانتومی بود که به مسلسل مجهز گشته بود. به تاریخ 5 سپتامبر 1969، اولین دستهء چهار فروندی از جنگنده‏های فانتوم، که در اسرائیل به نام مستعار Kurnas (چکش سنگین وزن یا Sledgehammer) نامیده شده بودند، در خاک فلستین اشغالی بر زمین نشستند.


Kurnas 2000


به سال 1980، اولین مرحله از بهینه‏سازی و ارتقاء فانتوم‏های نیروی هوایی اسرائیل آغاز گردید. به تاریخ 15 جولای 1987، اولین نمونهء بهبود یافته، به هوا برخاست. به جنگندهء جدید، نام Kurnas 2000 اطلاق شد و این هواپیما به تاریخ 9 آپریل 1989، رسمن وارد خدمت در نیروی هوایی اسرائیل گردید که عمده تفاوت آن با جنگنده‏های فانتوم، در سیستم‏های آویونیک بود. در ادامهء برنامهء بهینه‏سازی، جایگزینی یک رادار جدید در این هواپیما در نظرگرفته شد. کمپانی آمریکایی Norden، رادارAPG-76 را به طور انحصاری و با شرائط مورد نظر اسرائیل، جهت این جنگنده تولید نمود. این رادار، در نوع خود، بهترین به شمار می‏رفت و از تکنولوژی‏های بسیار پیشرفته‏ای بهره می‏برد که قابلیتهای این رادار در آن زمان، تنها در هواپیمای تحت طراحی آتی نیروی دریایی ایالات متحده موسوم به A-12 Avenger II جهت انجام ماموریتهای ضربتی قرار داشت که این پروژه A-12 جهت نیروی دریایی ایالات متحده، عاقبت لغو گردید.

صنایع هواپیماسازی اسرائیل و کمپانی آمریکایی مک‏دانل‏داگلاس، هردو برآن شدند تا موتورهای قدیمی J79 با موتورهای جدید PW1120 ساخت پرات اند ویتنی جایگزین شوند. صنایع هواپیماسازی اسرائیل، به طور آزمایشی، موتورهای جدید را بر روی یک فروند فانتوم نصب کرده بود و قابلیتهای موتور جدید در پرواز با سرعت کروز و برد عملیاتی افزایش یافته به علت کمتر بودن مصرف سوخت، بسیار درخشان اعلام شده بود.



فانتوم در نیروی هوایی ایران

شاه سابق ایران برنامه‏های گسترده‏ای جهت اقتدار و تسلط کامل ایران بر منطقهء خلیج فارس در سر داشت. بدین جهت، طول وقت ایران، سفارش 204 فروند جنگندهء F-4E را با شرط عدم تقلیل مشخصات رزمی به کمپانی مک‏دانل‏داگلاس ارائه کرد.



تا زمان انقلاب اسلامی سال 1979، تعداد 177 فروند از این جنگنده‏ها، تحویل نیروی هوایی سابق ایران گشته بودند. دولت جمهوری اسلامی ایران، به فوریت، چهره‏ای ضدغربی اتخاذ کرد و در نتیجه، ایالات متحده به تاریخ 28 فوریهء 1979، ممنوعیت فروش هرگونه تسلیحات نظامی به ایران را به تصویت رساند. 31 فروند از جنگنده‏های F-4E نیروی هوایی ایران، هیچگاه تحویل نشدند. ممنوعیت فروش تسلیحات و قطعات یدکی نظامی، باعث بروز مشکلات جدی در زمینهء تعمیر و نگهداری این هواپیماها گردید به نحوی که هنگام حملهء‌ رژیم بعث عراق به ایران به تاریخ 22 سپتامبر 1980، تنها 40 درصد از ناوگان فانتومهای ایران عملیاتی بودند. تنها در طول 9 ماه اول جنگ، تعداد 60 فروند فانتوم ایرانی از بین رفتند و بسیاری نیز به دلیل برداشت قطعه (cannibalization)، از رده خارج شدند. بر خلاف سال 1979 که بیش از 200 فانتوم در نیروی هوایی ایران عملیاتی بودند، امروزه تعداد فانتومهای در خدمت باقی مانده در نیروی هوایی اسلامی ایران، نامعلوم هستند .
فانتوم‏های ایران، مشمول بهینه‏سازی‏های بومی قرار گرفته‏اند تا بتوانند کمبود قطعات و تحریم‏ها را پشت سر بگذارند. هرچند که حفاظت اطلاعاتی شدید از طرف دولت در مورد توانایی‏های نظامی اعمال می‏شود، اما برخی از تصاویر و گزارشات، حاکی از ساخت برخی تسلیحات هوا به زمین هدایت شونده و انواع بمب های لیزری و موشک های هوا به هوا در داخل ایران است.
یکی از این بهینه‏سازی‏های بومی، بر روی توان فرستندهء رادار APQ-120
 اعمال شده است تا برد شناسایی و رهگیری این رادار، افزایش یابد.


بالگرد بدون سرنشین A160t 
A160 Hummingbird (مرغ مگس خوار) 



A160 هلیكوپتر بدون سرنشینی كه قابلیت پرواز تا 2500 ناتیكال بر مایل با استقامت و دوام در ظرف 24 ساعت را داراست.این بالگرد قابلیت حمل بیش از 300 پاوند با را دارد. ایالات متحده و نیروهای نظامی بین المللی از كاربران اصلی این پهباد می باشند. 
A160 Hummingbird به واسطه قدرت بالای دیده بانی؛اكتشاف؛شناسایی و كسب اطلاعات از اهداف نظامی و سیستمهای مخابراتی و راداری و همچنین استفاده از تسلیحات هوا به زمین و سیستمهای پیشرفته الكترونیكی و مخابراتی از بهترین پهبادهای مورد استفاده در نیروهای نظامی بشمار می رود.
 



بالگرد بدون سرنشین A160T هیومینگ‌برد کمپانی بوئینگ اولین پرواز موفقیت آمیز خود را در تاریخ 15 June 2007 به انجام رساند. این بالگرد نمونه‌‌ای با موتور توربینی بالگرد A160 بوئینگ است که موتور پیستونی داشت. تفاوت‌های این دو بالگرد در برد، مداومت پروازی، میزان محموله‌ای که می‌تواند حمل کند و ارتفاعی که می‌تواند در آن پرواز کند، است. ضمنا سرعت روتور این بالگرد تقریبا یک سر و گردن بالاتر از باقی بالگرد‌های بدون سرنشین موجود است. این پروژه در بخش سیستم‌های پیشرفته‌‌ی بوئینگ و تحت نظر نیروی هوایی امریکا انجام شده است. در این اولین پرواز این بالگرد که به مدت 10 دقیقه طول کشید، با سرعتی در حدود 140 نات پرواز نمود. 

مشخصات فنی: 

طول : 10.7 متر 

قطر روتور اصلی : 11.00 متر - 4 پره 

وزن : 1950 كیلوگرم 

سرعت : 260 كیلومتر بر ساعت(140 نات) 

ارتفاع پروازی : 9000 متر 

شعاع عملیاتی : 4630 كیلومتر 

مداومت پرواز : 24 ساعت 

میزان بار قابل حمل : 136 كیلوگرم(300 پاوند) 

پیشرانه : موتور توربینی 380KW
 

 

 

 

 

هواپیمای F-35



F-35 in flight




 


Instalation of lift fan unit to the F-35



 


 



 


 



 


 



 


 



 


F-35 hovering



 


General layout of weapons bays and external hardpoints on the JSF variants



 


 



 


Comparison of the F-16, F-35, and F-22



 


X-35 research plane and prototype for the F-35 JSF



 


           
  

         می توان گفت که جدیدترین هواپیمای نظامی آمریکا، همان جنگنده مشترک عمود پرواز F-۳۵ JSFاست که هم اکنون در حال در طراحی و ساخت بوسیله شرکت لاکهید مارتین می باشد.  

   

         

 


   

● جنگنده پیشرفته عمود پرواز F-۳۵ JSF

می توان گفت که جدیدترین هواپیمای نظامی آمریکا، همان جنگنده مشترک عمود پروازF-۳۵ JSF است که هم اکنون در حال در طراحی و ساخت بوسیله شرکت لاکهید مارتین می باشد. البته همانطوری که در ابتدا ذکر شد، این جنگنده دارای برنامه ای مشترک بوده و مشترکاً توسط شرکت های نورث روپ گرومن، BAE سیستمز، پرات اند ویتنی و رولزرویس اداره می شود.

جنگنده JSF، جنگنده ایست چندماموریته که برای عملیات هوا به زمین بهینه سازی شده و ماموریت هوا به هوا، اصولاً ماموریت ثانویه وی به شمار می آید. اگر به تصاویر این هواپیما دقت کنید، می بینید که این هواپیما تا حدود زیادی به جنگنده F/A-۲۲ Raptorشباهت دارد و طرح کلی آن مشابه این هواپیما بوده و هم چنین تا حدود زیادی نیز از فناوری های مشترکی بهره می جویند.

این هواپیما، در پاسخ به نیاز به هواپیمایی که قابلیت پرواز عمودی را داشته باشد، در مرحله طراحی قرار گرفت، چرا که هواپیمایی که بتواند عمودی از زمین برخیزد، دارای فرسایش قطعات پایین تر و بالاتر از همه طول باند کمتر می باشد که آن را به وسیله ی بهینه ای برای برخاست از روی ناوهای هواپیمابر و همچنین فرود بر روی آن ها می کند. برای انجام این مهم، این هواپیمای پیشرفته تک موتوره، از سیستم وکتورد تراست یا کشش منحرف شده بهره می جوید، یعنی ابتداً همانند موتورهای توربوپراپ نیروی موتور ابتدا به یک جعبه دنده برای کاهش دور انتقال یافته سپس به یک فن یا پنکه عمود بر سطح زمین منتقل می شود.


این پنکه نیروی مورد نیاز هواپیما را برای برخاستن تا یک ارتفاع مطمئن تامین کرده و پس از آن، به تدریج قدرت موتور بیش تر به سمت خروجی موتور متوجه شده و از قدرت لیفت فن کاسته می شود و هواپیما به جلو رانده می شود. در سیستم قدرت این هواپیما، برای برخاست، ابتدا دریچه ای زیر و بالای کابین خلبان باز شده و از آن جا لیفت فن هوا را با سرعت زیاد از بالا به سمت پایین پمپاژ می کند. همزمان با این کار، خروجی انتهایی موتور نیز به سمت پایین برگشته و نیروی تراست رو به پایین تولید می کند. این دو محل تولید نیرو، بالانس هواپیما یا تعادل آن را نیز بر قرار می سازند.

این هواپیما، بسته به موتوری که روی آن نصب می گردد، دارای بردی بین ۲,۰۰۰ تا ۳,۰۰۰ کیلومتر و حداکثر سرعتی معادل ۸/۱ ماخ خواهد بود. این هواپیما، قادر است با بیشینه وزنی حدود ۲۲ تن عملیات برخاست یا تیک آف را انجام دهد. البته در گونه دریایی یا ناونشین این هواپیما، که مدل B یا C می تواند باشد، تغییراتی برای توانایی لندینگ یا نشست بر روی ناو از جمله بزرگتر کردن بالها و افزایش سطح فلپ ها و همچنین تغییراتی نیز در موتور آن حاصل می گردد. این هواپیما، برای حمل تسلیحات خود از دو محفظه داخلی و چهار پایلون خارجی استفاده می کند. هر یک از محفظه ها، قابلیت حمل دو موشک یا بمب یا هر سلاح دیگر را دارند و مقرهای خارجی نیز به همین ترتیب می توانند لود شوند.

تقریباً در تمامی مدل های این هواپیما، تسلیحات یکسانی به کار رفته و تغییرات تنها در قسمت راداری و سیستم های پیچیده برخاست و نشست صورت می پذیرد. از این جنگنده، تعداد بسیار فراوانی، یعنی حدود ۳,۰۰۰ فروند سفارش داده شده که حدود ۱,۷۰۰ فروند آن برای نیروی هوایی و بقیه برای نیروهای دریایی و ناوگان های آنان خواهد بود. با تمام اوصاف، انتظار می رود که این هواپیما در سال ۲۰۰۸ وارد خدمت شود، یعنی همان سالی که پرنده رویایی اف-۱۴ تامکت بازنشسته و برای همیشه به موزه های هوایی سپرده خواهد شد.



منبع
http://h1010.mihanblog.com/

صفحات جانبی

نظرسنجی

    لطفاً نظرات خود را درمورد وبلاگ با اینجانب در میان بگذارید.(iman.sariri@yahoo.com)نتایج تاکنون15000مفید و 125غیرمفید. با سپاس


  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :