برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات.

دایره المعارف تاسیسات برق (اطلاعات عمومی برق)

جمعه 26 آبان 1396

ویرایش نشده ها

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: قصه های قبیله، 

درباره آرامبخشم پرسیدن ..
از خنده هات گفتم !

جمعه 26 آبان 1396

روح ایرانی مرسدس بنز کیست ؟

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

باورکردنی نیست اما پس از اینکه طراحان ایرانی در برندهای معتبری از قبیل رنو، کیا هیوندای، جنرال‌موتورز و ب.ام.و دعوت به کار شدند و خودروهایی جذاب و عامه‌پسند خلق کردند، حالا مرسدس بنز نیز با نیروی جادویی یک جوان ایرانی به نام محمدحسین امینی یکتا دست به تحولی ساختاری در سه رده از محصولاتش زده و موفقیت بسیاری به دست آورده است. داستان از این قرار است که سال گذشته به شکلی محدود خبرهایی از طراحی نسل جدید ون‌های کاری شرکت مرسدس بنز توسط حسین امینی طراح جوان ایرانی منتشر شد و سپس عکس‌هایی از وی دیده شد که او را در کنار نسل جدیدی از کامیون‌های مرسدس بنز نشان می‌داد، تصاویری که تایید می‌کرد امینی مستقیما طراحی هر یک از ان محصولات را برعهده گرفته است.
روح ایرانی مرسدس بنز

حال اما شب گذشته امینی در خلال یک رویداد خبری در کنار نسل جدید خودروی اسمارت دیده شده و وی تایید کرده نسل نوین خودروی شهری کوچک مرسدس بنز را طراحی کرده است. با این اتفاق وی به یکی از ارکان اساسی استودیوی طراحی مرسدس بنز تبدیل شده که با مدیریت گوردون واگنر تلاش دارند هویتی نوین برای قدیمی‌ترین خودروساز جهان دست و پا کنند.

روح ایرانی مرسدس بنز 

امینی که در سابقه کاری خود تاسیس شرکت طراحی ساوین و همکاری در طرح نهایی سمند را دارد، در دوره کاری خود در ایران علاوه بر کار روی خودروی ملی، در زمینه طراحی یک آمبولانس، یک مینی‌بوس و چند کامیون و کامیونت فعالیت مستمر داشته است. امینی همچنین عضو تیم همکار ساخت خودروی الکتریکی در دو گروه تخصصی بوده و سابقه همکاری با دانشگاه صنعتی شریف و دانشگاه تهران را دارد. متاسفانه نبود زمینه فعالیت جدی در ایران برای حسین امینی باعث شده تا او در میلان ایتالیا ادامه تحصیل داده و وارد یکی از بهترین دانشکده‌های طراحی صنعتی در جهان شود.

 روح ایرانی مرسدس بنز

وی که به گواه صفحه رسمی خود در اینستاگرام عاشق خودروهایی با دیزاین خاص مثل آستون مارتین دی بی4 است، برای تز پایان‌نامه خود در مقطع کارشناسی ارشد طراحی خودرو در دانشکده طراحی خودرو میلان اقدام به طراحی یک نمونه مفهومی و دید از لامبورگینی با نام گانادور کرد که در جشنواره‌های طراحی خودرو در اقصی‌نقاط جهان جوایز بسیاری را برای او به ارمغان آورد. در واقع حسین امینی به لطف همین طرح به شهرتی فراگیر رسید و وب‌سایت‌های خودرویی جهان گزارش هایی از سبقه کاری وی و فعالیت‌هایش منتشر کردند. وی فرم مدل گانادور را با الهام از لانچیا استراتوس و آلفا رومئو کارابو طراحی کرد و به دلیل خطوط استوار و وفاداری عمیق به ارزش‌های اصیل هنر طراحی خودرو در محصولات ایتالیایی، از سوی شرکت مرسدس بنز دعوت به کار شد.

روح ایرانی مرسدس بنز 
با ورود وی به مرسدس بنز، امینی یکتا در کنار دیگر اعضای گروه طراحی مرسدس بنز روی نسل جدیدی از خودروهای تجاری این شرکت کار کردند و حاصل آن پروژه اوربان تراک (urbanetruck) یا کامیون شهری، و نیز ویژن ون (vision van) بود. شاهکار او اما نسل جدید خودروی اسمارت فور تو است که با داشتن طرحی انقلابی توانسته در مدتی کوتاه به سرخط خبری بسیاری از رسانه‌های خودرویی جهان تبدیل شود و امیدها برای بازگشت دوباره اسمارت به روزهای اوج را زنده نموده است. امینی در طراحی این خودرو با استفاده از درب‌های شفاف کناری، فرم سیال بدنه و نیز به کارگیری خطوط نرم، محصولی شهری و جذاب را در رده مینی‌هاچ بک‌های شهری پدید آورده است.
 روح ایرانی مرسدس بنز

 

محمدحسین امینی یکتا کیست؟

 روح ایرانی مرسدس بنز

امینی یکتا که هم‌اکنون 32 سال سن دارد پس از بیژن، کوروش منصوری، آرش فربد، هرمیداس اتابکی، نادر فقیه‌زاده وسیدجوادغفاریان نیز یکی دیگر از استعدادهای برجسته صنعت خودرو است که به دلایل متعدد از جمله سطح بسیار پایین دانش طراحی خودرو در ایران عازم کشورهای اروپایی شده و همه هنر و نبوغ خود را به خدمت برجسته‌ترین برندهای صنعت خودروسازی درآورده است. آن‌گونه که جستجوی ما نشان می‌دهد، محمدحسین امینی یکتا متولد سال 1364(1975 میلادی) بوده و فوق‌لیسانس طراحی صنعتی خوانده است.

 روح ایرانی مرسدس بنز

در تهران و میلان روی طراحی خودرو کار کرده و هم‌اینک مقیم آلمان است. او که به دو زبان آلمانی و انگلیسی تسلط دارد مشهورترین‌ کارش را لامبورگینی گانادور می‌داند که به شکلی گسترده نامش را در صنعت خودرو مطرح کرد. گانادور که طرحی مدرن از یک مدل قدیمی برند لامبورگینی به نام کانتاش است، همچون سایر ساخته‌های این شرکت ظاهری خشن و مهیب دارد. این طرح تنها به صورت مفهومی یا کانسپت ساخته شد و هرگز رنگ خط تولید به خود ندید.

آیا او طراح سمند است؟

روح ایرانی مرسدس بنز 

تیم طراحی سمند که ابتدا از حلقه چند استاد دانشگاه و تعدادی از نیروهای جوان ایرانی شکل گرفت بعدها به محملی برای زایش چند طراح برجسته تبدیل شد و از دل آن گروه کسانی مثل حسین امینی یکتا بیرون آمد که شب گذشته در آلمان در کنار خودروی تازه خود یعنی «اسمارت فور تو ویژن» عکس یادگاری می‌گرفت. امینی که هم‌اکنون جزو استودیو طراحی دایملر آجی (Daimler AG) جزو حلقه اول طراحان شرکت ایران‌خودرو است که در دوره‌ای به فیس‌لیفت سمند، مینی‌بوس بنز، کامیونت بادسان و کامیون بنز نارنجی پرداخته و نتایج به نسبت خوبی نیز از تلاش آنها حاصل شد. او که در یکی از معدود اتفاقات خوب و خاطره‌انگیز صنعت خودروی ایران یعنی طراحی سمند نقش داشته کارنامه قابل تاملی دارد.

مهاجرت، آغاز اوج گیری

امینی پس از پایان تحصیلات و در دومین قدم جدی، به استودیوی طراحی مرسدس بنز گام نهاد و به لطف دید عمیق و البته وسیع خود از طراحی خودرو، کانسپت ویژن ون را که نگاهی نو به ون‌های کاری شهری دارد در قالب یک مرسدس بنز طراحی کرد و از قضا با استقبال بسیار زیادی روبرو شد. این ون که به شکلی انقلابی از آخرین تکنولوژی‌های ارتباطی مثل رادار‌های سیار در قالب دو پهپاد استفاده می‌کند، به شکلی جالب و عجیب جادار است و می‌تواند ضمن بارگیری حجم عظیمی از وسایل، زمینه راحتی و رفاه سرنشینان خود را مهیا کند. این خودرو احتمالا نسل جدید مرسدس بنز ویانو یا وی کلاس خواهد بود که سال آینده قرار است تولید شود.

روح ایرانی مرسدس بنز

دومین حرکت امینی در مرسدس بنز خلق کامیون جدید این شرکت بود که به شکلی انقلابی، محصولات سنگین و تجاری این شرکت را از گذشته جدا کرده و ضمن استفاده از خطوط اصیل این برند آلمانی، روحی جدید به کشنده‌های مرسدس بنز که قرار است الکتریکی شوند، تزریق کرد. گویا قرار است این خودرو به عنوان نسل جدید کامیون های شرکت مرسدس بنز به زودی تحت نام آتگو تولید شود.

روح ایرانی مرسدس بنز 
سومین و آخرین ابداع او در حوزه طراحی خودرو یک انقلاب در زمینه مینی خودروهای شهری است که ظاهری جسورانه دارد. درها به شکل پروانه رو به عقب باز شده و هواکش سپر جلو به شکل یک صفحه هشداردهنده پیام‌هایی را برای رانندگان جلویی منتشر می کند. این خودرو که نمونه ای الکتریکی و البته کاربردی است، احتمالا به زودی به عنوان نسل جدید خودروی کوچک اسمارت به بازار معرفی خواهد شد.
 
روح ایرانی مرسدس بنز

پایان ماجرا اینکه، داستان تولید خودروی ملی ایران هرچه در آغاز شیرین به نظر می‌رسید اما در ادامه به تلخ‌ترین شکل ممکن به بار نشست و همه را ناامید کرد. با این حال از دل همین اتفاق به ظاهر ساده تجربیاتی نمود پیدا کرد که امروز منبع الهام و امید است و می‌تواند ما را به آینده صنعت خودروی ایران امیدوار نگه دارد. نمونه اش همین محمدحسین امینی یکتا که امروز در قله می درخشد.

 

سه شنبه 23 آبان 1396

# پست موقت

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: رسانه (ایران، بین الملل)، 

از همین تریبون اعلام میدارم  که :
قرار نیست شما بتوانید مطالب رمز دار را بخوانید !
.
.
.

در این وبلاگ
22040 پست آپ شده  است که تعداد بیشماری از انها مربوط به جذابیت های برق، در ستایش معماری، تکنولوژی های روز دنیا و اطلاعات علمی
 می باشد که همگی بدون رمز و در معرض دید عموم خوانندگان ما قرار دارند !

مدیر این وبلاگ در رمز دار کردن تعداد بسیار معدود از پست های این وبلاگ اختیار تام ! دارد.


حله گندم؟

یکشنبه 21 آبان 1396

ویرایش نشده ها

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: قصه های قبیله، 

اینکه همه راه ها رو ببندیم
تا اونی که میخوائیم نره، چه فایده داره؟
اتفاقا ! باید همه راه ها رو براش باز کنیم و  ..
اون !
موندن رو انتخاب کنه !

# در قفس را باز بگذار.
    پرنده اگر عاشق باشد، روی شانه هایت می نشیند...!


یکشنبه 21 آبان 1396

تلسکوپ هابل چگونه کار می کند؟

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

سال پیش در روز ۲۴ آوریل ۱۹۹۰، پس از چندین دهه برنامه ریزی و توسعه، هابل زمین را برای قرار گرفتن در مدار ترک گفت. سفر این تلسکوپ فضایی خالی از خطر هم نبود و مرتبا با تاخیر روبرو می شد اما سرانجام به کشفیات علمی مختلفی دست یافت و به لطف آن بشر توانست عکس های تاریخی مختلفی را از سیارات، کهکشان ها، غبارهای کیهانی و … بگیرد و حتی این تلسکوپ فراتر از عمر ۱۰ ساله خود دوام آورد.

Hubble_01هابل چیست؟

تلسکوپ فضایی هابل یک دستگاه ۱۱ تنی به اندازه یک اتوبوس است و در ارتفاع ۵۴۷ کیلومتری از سطح زمین با سرعتی که در برخی موارد به ۱۷۰۰۰ مایل بر ساعت می رسد به دور زمین می چرخد. هابل با این سرعت می تواند هر ۹۷ دقیقه یک دور به گرد زمین بچرخد که حدودا می شود ۱۵ بار در روز. این تلسکوپ مجهز به دستگاه های مختلفی است که انرژی خود را از طریق نور خورشید تامین می کنند و می توانند در نور قابل رویت، پرتو فرابنفش و طول موج های نزدیک به مادون قرمز از فضا عکس بگیرند.

علیرغم این، اگر هابل روی زمین مستقر بود بسیاری از ابزارها و تجهیزات در نظر گرفته شده برای آن بی فایده بودند. به بیان دیگر، این تجهیزات خوب کار می کنند چون فراتر از جو زمین قرار دارند؛ جوی که مانع از دیدن هستی برای ساکنین این کره خاکی می گردد. از دکتر پاتریک مک کارتی، مدیر پروژه تلسکوپ عظیم Magellan سوال شد که چرا علیرغم ساخت مستمر تلسکوپ های مستقر روی زمین، مشاهدات فضایی از طریق دستگاه هایی مانند هابل تا این اندازه اهمیت دارد و وی پاسخ داد:

ما از روی زمین نمی  توانیم مقادیر قابل توجه از نور فرابنفش را به خاطر وجود لایه های مختلف ببینیم. در حالی که، می توان از تلسکوپ های فضایی مجهز به دستگاه های نوری برای مطالعه مناطق نزدیک به زمین که محل تولد ستاره های جدید هستند، استفاده نمود. علاوه بر این، امکان بررسی بخش های مشخصی از طیف مادون قرمز، بهتر فراهم می گردد و ستاره شناسان با مشاهده این امواج نوری می توانند کهکشان ها را در نخستین مراحل شکل گیری هستی مورد مطالعه قرار دهند.

هابل یکی از چهار رصدگر عظیم ناسا در کنار اسپیتزر، کامپتون و چاندرا است. تلسکوپ اسپیتزر تجهیرات مادون قرمز و فراتر از آن را حمل می کند؛ کامپتون در زمینه پرتوهای گاما تخصص دارد و چاندرا رصدگری برای پرتو ایکس است.

غول ستاره‌ای مرکز این تصویر، RS -سگان تازی نام دارد که در فاصله ۶۵۰۰ سال نوری از زمین و در بستر مرگ قرار دارد. عکس از هابل

هابل چگونه کار می کند؟

این تلسکوپ تعدادی دوربین و تجهیزات علمی را با خود حمل می کند که به ترتیب عکس های بی نظیری از فضا گرفته و داده ها را تحلیل می کنند. آن دوربین ها به خودی خود توانایی گرفتن عکس را ندارند و درست مانند دوربین های معمولی که برای کار کردن به لنز نیاز دارند، برای کار کردن به آینه احتیاج دارند. هابل یک آینه اصلی بسیار بزرگ دارد که قطر آن به ۲٫۴ متر می رسد (در تلسکوپ ها هرچه آینه بزرگ تر باشد بهتر است) و نور را به آینه ثانویه می تاباند.

آن نور پس از تابیده شدن روی آینه ثانویه مجددا به مرکز آینه اصلی انعکاس می یابد. در این قسمت حفره ای قرار دارد که به ابزارهای علمی داخل تلسکوپ منتهی می گردد و در مرحله بعد، دوربین ها از آنچه توسط آینه ها منعکس می گردد به صورت سیاه و سفید عکس می گیرند. ناگفته نماند که همه عکس های روشن و رنگی که به صورت مستمر توسط ناسا و آژانس فضایی اروپا منتشر می شوند در اصل ترکیبی از دو غلظت نور هستند و رنگ ها در مرحله بعدی به آنها اضافه می گردند.

هابل؛ یک تاریخ

صحبت ها در مورد ساخت یک تلسکوپ فضایی در دهه ۱۹۴۰ میلادی آغاز گشت با این همه، ساخت هابل عملا تا دهه ۱۹۷۰ میلادی شروع نشد. این تلسکوپ بودجه ای بالغ بر یک میلیارد دلار را به خود اختصاص داد و ناسا نیز برای تامین آن مجبور شد دست به دامن رقبای اروپایی اش شود. در ادامه آژانس فضایی اروپا نخستین دستگاه ها و پنل های خورشیدی را در اختیار هابل گذاشت و از این طریق دست کم ۱۵ درصد از زمان رصد این تلسکوپ را به ستاره شناسان خود اختصاص داد.

تلسکوپ هابل با شاتل دیسکاوری به فضا پرتاب شد.

تلسکوپ هابل با شاتل دیسکاوری به فضا پرتاب شد.

اما پروسه ساخت این تلسکوپ آنطور که ناسا پیش بینی کرده بود هم ساده نبود و آژانس مجبور بود به خاطر بروز برخی مشکلات با پیمانکاران خود، چندین مرتبه فرایند ساخت آن را متوقف نماید. عاقبت در آوریل ۱۹۹۰ میلادی، هابل از منطقه کیپ کاناورال در کالیفرنیا به فضا پرتاب شد اما مشکلات این آژانس به اینجا هم ختم نشد: کمی بعد از آنکه نخستین سری از عکس های گرفته شده توسط هابل به زمین مخابره شد، پژوهشگران متوجه مشکلی در رابطه با آن شدند.

مشکل چه بود؟ نوعی نقص اپتیکال کوچک اما جدی که تحت عنوان انحراف کروی از آن یاد می شد. رابرت آرنتز در جریان مصاحبه ای این مشکل را اینگونه توضیح داد که: «این یعنی لبه بالایی آینه بیش از اندازه تخت بود و عمق آن به بیشتر از چهار میکرون نمی رسید که این کمتر از ضخامت یک تار مو است.» ناگفته نماند که اغلب تجهیزات به کار گرفته شده در هابل و همچنین مجموعه آینه های قابل حرکت و خمیده آن با نام جایگزین های محوری اصلاح اپتیک تلسکوپ فضایی یا COSTAR که برای حل مشکل انحراف کروی تهیه شدند تامین گردیدند. خوشبختانه هابل به گونه ای طراحی شده بود که فضانوردان می توانستند آن را در حال حرکت داخل مدار تعمیر و به روز رسانی کنند و باید بگوییم که این تنها تلکسوپی است که ساخته شده تا سرویس رسانی شود.

بنابراین در دسامبر سال ۱۹۹۳، تیمی از فضانوردان عازم فضا شدند تا آینه های اضافی دیگر را به این تلسکوپ متصل نمایند. اما آنطور که جان تروچ می گوید نصب COSTAR نیز چالش فنی دیگری بود. لازم بود که این تجهیزات به صورت کاملا ایمن در داخل جعبه ای به اندازه یک باجه تلفن بسته بندی شوند تا توان تحمل فشار و حرکات شدید فضاپیمای شاتل در حین پرتاب را داشته باشند. در مرحله بعد باید فضانوردان یک راهپیمایی فضایی داشته باشند و آن را «با استفاده از یک بازوی رباتیک در موقعیت اصلی اش با دقت یک دهم میلیمتر نصب نماید.»

این تصویر کهکشان مارپیچی M100 را قبل و بعد از تعمیر تلسکوپ هابل نشان می دهد که تصویر سمت راست از وضوح بیشتری برخوردار است.

این تصویر کهکشان مارپیچی M100 را قبل و بعد از تعمیر تلسکوپ هابل نشان می دهد که تصویر سمت راست از وضوح بیشتری برخوردار است.

COSTAR در جریان پنجمین و آخرین ماموریت سرویس رسانی هابل در سال ۲۰۰۹ میلادی از بدنه این تلسکوپ جدا شد و حالا دیگر تمامی تجهیزات آن دارای سیستم های اصلاح کننده داخلی هستند و می توانند مشکل انحراف نور را برطرف نمایند. در جربان همان ماموریت ابزارها و تجهیزات تازه ای از جمله “دوربین دید گسترده ۳” به هابل افزوده شد که در قیاس با دیگر دوربین های مورد استفاده در آن، رزلوشن و میدان دید بیشتری داشت. این دوربین سطح توانایی تلسکوپ را به میزان قابل توجهی بالا برد و به لطف آن عکس های شفاف تری از هابل به دست آمد.

چه کسی از هابل استفاده کرده و آن را نگهداری می کند؟

برخلاف آنچه احتمالا تصور می کنید صرفا ناسا یا پژوهشگران آژانس فضایی اروپا مجاز به استفاده از هابل نیستند. ناسا همه ساله هزاران پیشنهاد را از دانشمندان سراسر دنیا برای استفاده از این دستگاه دریافت می کند و در مرحله بعد، تیمی از دانشمندان پیشنهادات دریافتی را مورد بررسی قرار داده تا مشخص نمایند که کدام مطالعات را انجام داده و از کدامیک صرف نظر کنند. پس از این مرحله، تیم های منتخب می توانند برای مدت یک سال ذسترسی اختصاصی به هابل داشته باشند و پژوهش های خود را با استفاده از آن انجام دهند.

فعالیت فضاپیمای شاتل از سال ۲۰۱۲ میلادی متوقف شد و به همین دلیل دیگر هیچ ماموریتی برای سرویس دهی به هابل انجام نخواهد شد و تجهیزات مختلف موجود در آن شامل دوربین ها (که همگی شان هم انرژی مورد نیاز خود را از خورشید می گیرند) تا ابد در فضا باقی می مانند. البته ناگفته نماند که تیمی متشکل از مهندسان و پژوهشگران کامپیوتر از مرکز پروازهای فضایی ناسا و موسسه علوم تلسکوپ فضایی همچنان سلامت و عملکرد هابل را از روی زمین مورد پایش قرار خواهند داد.

عکسی از سحابی "ستون های آفرینش" که در سال 1995 و 2015 توسط تلسکوپ هابل ثبت شده اند.

عکسی از سحابی “ستون های آفرینش” که در سال ۱۹۹۵ و ۲۰۱۵ توسط تلسکوپ هابل ثبت شده اند.

پژوهشگران ناسا همچنین قرار است که پیش از موسسه علوم تلسکوپ فضایی به کلیه اطلاعات مخابره شده از هابل دسترسی یافته و آنها را مورد بررسی قرار دهند. دانشمندان این مرکز نیز موظفند که اطلاعات دریافتی نظیر طول موج ها یا سطوح روشنایی را به واحدهایی تبدیل نمایند که برای ما قابل درک باشند و سپس آنها را روی اینترنت آپلود کنند تا دانشمندان سراسر دنیا به آنها دسترسی داشته باشند.

کشفیات و عکس های علمی قابل توجه

به لطف هابل ما می توانیم سفری به گذشته داشته باشیم چراکه عکس های گرفته شده توسط آن وضعیت هستی را حتی پیش از آنکه منظومه خورشیدی وجود داشته باشد به تصویر می کشند. یکی از جالب ترین عکس های گرفته شده توسط این تلسکوپ دورترین که “میدان دید فرا ژرف هابل” نام دارد ۱۰ هزار کهکشان در را در یک نقطه ی کوچک به تصویر می کشد و تصویر مورد علاقه بسیاری از دانشمندان است.

برای تهیه این عکس ناسا باید یک منطقه خالی را در آسمان می یافت که بیش از اندازه نیز باریک باشد. در مرحله بعد لازم بود هابل را به گونه ای تنظیم نمایند که تا چندین سال، در بازه های زمانی ۱۰ روزه از آن موقعیت تصویر بگیرد. عکسی که در بالا می بینید شارپ ترین تصویر تهیه شده تا به امروز است که با استفاده از تصاویر تهیه شده از سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۵ تهیه شده. به خاطر فاصله زیاد کهکشان ها تا کره زمین و زمانی که طول می کشد نور از آنها به ما برسد، تصویر پایانی، کهکشان های جوانی را نشان می دهد که حدودا نیم میلیارد سال پس از بیگ بنگ به وجود آمده اند.

تصویر، فرا ژرف هابل نمونه‌ ای از قدیمی‌ترین کهکشان‌هایی است که بشر تاکنون دیده است.

علاوه بر این، مشاهدات هابل روی نوع خاصی ستاره اطلاعات مورد نیاز برای تخمین دقیق سن هستی را فراهم کرد. گفته می شود که ۱۳٫۷ میلیارد سال از تولد هستی می گذرد و این در حالی است که پیشتر این رقم برابر با ۱۵ یا ۱۶ میلیارد سال برآورد شده بود. حالا هابل به شواهد محکمی دست یافته که نشان می دهد سیاه چاله های عظیمی در مرکز کهکشان ها وجود دارند و حتی توانسته رنگ یک سیاره ی فرا خورشیدی را برای نخستین بار مشخص نماید. به تازگی اما، این تلسکوپ پژوهشگران را یاری داده تا شواهدی را دال بر وجود یک اقیانوس درست زیر قله یخی بزرگ ترین قمر مشتری یعنی گانیمد پیدا کنند. هابل همچنین درک ما از چرخه عمر ستاره ها را متحول نمود و میزان ماده سیاه موجود در هستی را (سه چهارم توده هستی) مشخص نمود.

تکنولوژی های گرفته شده از هابل

همچون بسیاری پروژه های دیگر ناسا، تکنولوژی های توسعه یافته برای هابل راه را برای دستیابی به پبشرفت های دیگر هموار کردند. برای مثال توسعه دهندگان ربات جراحی داوینچی از تکنولوژی های به خدمت گرفته شده در بازوی رباتیک هابل برای ساخت آن بهره گرفتند. همین مساله در مورد تیم کانادایی توسعه دهنده یک ربات جراح دیگر به نام neuroArm نیز صادق است. علاوه بر این، یکی از قطعات به کار رفته در تجهیزات هابل به نام سیستم تصویر برداری طیف نور تلسکوپ فضایی نقشی(Space Telescope Imaging Spectrograph) کلیدی در ساخت یک دستگاه تشخیص سرطان سینه داشت.

خداحافظ هابل، سلام جیمز وب

هنوز لحظه وداع با هابل نرسیده. درست است که حالا سن و سالی از این تلسکوپ می گذرد اما هابل هنوز هم قدرتمند عمل می کند و برخی از دانشمندان باور دارند که قطعات و تجهیزات به کار گرفته شده برای آن می توانند تا سال ۲۰۲۰ دوام بیاورند. در حال حاضر از این دستگاه در پروژه های متنوعی بهره گرفته می شود که از آن جمله می توان به “زمینه های مرزی” اشاره کرد که با کمک دیگر تلسکوپ های ناسا از جمله اسپیتزر خوشه های کهکشانی دیگر را تحت نظر می گیرد.

تصویری هنری از تلسکوپ فضایی جیمز وب جانشین تلسکوپ هابل

در سال ۲۰۱۸، تلکسوپ فضایی جیمز وب راهی مدار زمین می شود. این دستگاه جدیدتر، قدرتمندتر و البته گران تر بوده و ابعادی به اندازه یک زمین تنیس دارد و قطر آینه در نظر گرفته شده برای آن دست کم سه برابر هابل است. قرار است که جیمز وب از فاصله ای دورتر (حدودا ارتفاع ۹۳۰۰۰۰ مایلی) به دور زمین بگردد یا دست کم چهار برابر دورتر از ماه قرار بگیرد. برخلاف هابل که بهترین عملکرد را با نورهای قابل رویت و فرابنفش از خود به نمایش می گذارد، جیمز وب برای عملکرد با استفاده از نور مادون قرمز بهینه سازی شده. توانایی بهتر این تلکسوپ برای تصویر برداری در نور مادون قرمز نسبت به پیشینیانش بدان معناست که می توان از طریق آن محل شکل گیری ستاره ها و سیارات را رصد کرد و به زمان های دورتری در گذشته باز گشت.

همانطور که گفته شد، تا از رده خارج شدن هابل زمان زیادی باقی است اما هابل بی تردید روزی از مدار خارج می شود و در این میان عوامل زیادی اثرگذارند که پرتوهای خورشیدی بزرگ ترینشان است چراکه می توانند در اثر گذشت زمان قطعات تلسکوپ را خراب کنند. ناسا در اصل تصمیم داشت که هابل را پایین بیاورد و آن را در موزه ای در معرض دید عموم قرار دهد و از طرفی، این تلسکوپ به گونه ای طراحی شده که تنها می تواند به شاتل متصل شود و راکت های مدرن امروزی نمی توانند به زمین باز گرداندنش اما قادرند که آن را در داخل اقیانوس فرود آورده یا با بالابردن ارتفاع حرکتش کاری کنند که چندین صده بیشتر در مدار باقی بماند. هر وقت که زمانش برسد، ناسا تصمیم خواهد گرفت که با این تلسکوپ سالخورده چه کند و در صورتی که تصمیم بگیرد آن را به حال خود رها کند، به تدریج تسلیم جاذبه شده و از سال ۲۰۳۷ میلادی اندک اندک وارد جو زمین خواهد شد.

سایت علمی بیگ بنگ/ منبع: engadget



«کوشکی» و «دلبر» نام دو یوزپلنگ ایرانی خبرساز است که به ترتیب در تاریخ‌های ۱۱ و ۱۲ آذرماه سال ۹۳ به ترتیب از خراسان شمالی و سمنان به تهران و پارک پردیسان منتقل شدند. در حال حاضر ۵ زیرگونه یوز در جهان شناسایی شده که به ترتیب عبارتند از:

۱) یوز جنوب آفریقا یا یوز نامیبیایی(Acinonyx jubatus jubatus) که پرتعداد و در عین حال سالم‌ترین جمعیت یوز را در دنیا دارد ۲) یوز شرق یا یوز تانزانیایی(Acinonyx jubatus fearsoni) ۳) یوز شمال‌شرق یا یوز سودان(Acinonyx jubatus sommerringi) ۴) یوز شمال‌غرب(Acinonyx jubatus heiki)  ۵) یوز شمال آفریقا تا مرکز هندوستان (Acinonyx jubatus venaticus) که از این ۵ زیرگونه مورد آخر تنها در کشور ما زیست می‌کند و سایرین متعلق به قاره آفریقا هستند. یوزهای آسیایی در مقایسه با خویشاوندان آفریقایی جثه به نسبت کوچک‌تری دارند و موهای پشت گردن و زیرشکم آن‌ها در فصولی خاصی از سال (بالاخص فصل پاییز) بلندتر از زیرگونه‌های آسیایی است.کوشکی و دلبر در حال حاضر تنها نماینده‌های یوزهای آسیایی (ایرانی) هستند که در اسارت زندگی می‌کنند.

کوشکی از کجا به تهران آمد؟

کوشکی یوزپلنگ نری است که در سال ۱۳۸۶ آنهم زمانی که توله چند ماهه‌ای بود توسط یکی از علاقمندان به حیات‌وحش به سازمان حفاظت محیط‌زیست تحویل داده شد. نام این یوزپلنگ نر برگرفته از نام فامیل آقای کوشکی همان فردی است که وی را به سازمان حفاظت محیط‌زیست تحویل داد. ظاهرا آقای کوشکی این توله را از یکی از چوپانان بومی منطقه میاندشت گرفته بودند که به دلیل ناآگاهی توله را از مادر جدا کرده بود.

این توله پس از چند ماه نگهداری در پارک طبیعت پردیسان، به محوطه ۱۲ هکتاری واقع در پناهگاه حیات‌وحش میاندشت که در نزدیکی زیستگاه اصلی او بود منتقل شد و از آذرماه سال ۹۳ نیز در تهران، مرکز تحقیقاتی یوز آسیایی واقع در پارک طبیعت پردیسان نگهداری می‌شود.

دلبر کیست؟

کوشکی به دلیل آنکه یک سال اول را در کنار مادر نبوده و آموزش‌های لازم جهت بقا در طبیعت را نیاموخته دیگر توان بازگشت به طبیعت را ندارد. عکس از هومن جوکار

دلبر نام یک یوز ماده است که در زمان تولگی (۳ الی ۴ ماهگی) توسط سگ‌های گله یک چوپان افغان‌ها در بهار سال ۱۳۹۰ در منطقه توران به دام افتاد. چوپان افغان‌ها تصمیم به نگهداری از دلبر می‌گیرد. اما پس از مدتی چوپان دیگری به نام علی، متوجه حیوان عجیبی در بین گله چوپان افغان‌ها می‌شود. علی را می‌توان ناجی دلبر نامید چرا که وی توله را از چوپان افغان‌ها می‌گیرد و به منزل خود می‌آورد.

خوشبختانه منزل علی در نزدیکی پاسگاه محیط‌بانی تجور بوده و بلافاصله محیط‌بانان را از این موضوع مطلع نموده و توله یوز را به محیط‌بانان تحویل می‌دهد. دلبر بعدها به محیط فنس‌کشی‌شده‌ای در پارک ملی توران منتقل شد و در آذر سال ۹۳ هم به تهران آمد.

چرا کوشکی و دلبر توان بازگشت به طبیعت را ندارند؟

دلبر تنها یوز آسیایی ماده در اسارت است که سرنوشت کم و بیش مشابهی با کوشکی داشته است. عکس از علی محمدی

از آنجایی توله یوزها شکار کردن را از مادر در سن یک سالگی یاد می‌گیرند لذا این دو توله با کمال تاسف امکان بازگشت به طبیعت را نداشته و ندارند. این دو نه‌تنها آموزش‌های لازم برای شکار را از مادرشان دریافت نکرده‌اند بلکه حتی بلد نیستند که در برابر شکارچیانی قوی‌تر مانند پلنگ چگونه باید از خود حفاظت کنند و به همین دلیل است که اهمیت بالای آن‌ها سبب شده که تحت شرایط بسیار کنترل‌شده در پارک طبیعت پردیسان نگهداری شوند.

بدیهی است که این دو به دلیل سن کم و عدم توانایی در شکار در زمان تولگی نیز مجدد رهاسازی نشده‌اند، اگر در همان زمان مجدد رهاسازی می‌شدند به طور قطع محکوم به مرگ بودند. شرایط خاص نگهداری آن‌ها در پارک طبیعت پردیسان سبب شده که به طور مستمر تحت نظارت دامپزشک باشند و بنا به همین حساسیت‌ها نیز امکان دسترسی به آن‌ها برای عموم وجود ندارد. کوشکی و دلبر هم‌اکنون با خرگوش زنده و گوشت گوسفند تغذیه می‌شوند.

چرا کوشکی و دلبر در تهران هستند؟

عدم مهارت کوشکی و دلبر در زمان شکار به خوبی مشخص است، علیرغم اینکه آن‌ها به واسطه غریزه شکارهایی را که انسان‌ها در اختیارشان می‌گذارند، می‌گیرند اما واقعیت این است که مهارت‌های خاص یوزهای در طبیعت را ندارند. عکس از علی محمدی

صحبت‌های زیادی هنوز هم در دنیای مجازی وجود دارد مبنی بر اینکه چرا یوزها را فرضا از زمین ۱۲ هکتاری میاندشت به تهران آلوده منتقل کرده‌اند؟ جواب این پرسش به طور مشخص این است که هدف از پروژه تکثیر در اسارت یک کار تحقیقاتی بوده است در نتیجه دسترسی دائمی کارشناسی به یوزها امری بسیار مهم بود یعنی یوزها باید به جایی منتقل می‌شدند که بتوان در کم‌تر از ۲ الی ۳ ساعت به آن ها دسترسی داشت. اما چرا؟ بدیهی است که اگر از کوشکی و دلبر توله‌ای متولد شود، در روزهای نخست به شدت احتیاج به سرویس و مراقبت ویژه دارد. متمرکز کردن یک گروه کارشناسی در میاندشت نه‌تنها مشکل بود بلکه اقتصادی، عقلانی و مقرون به صرفه هم نبود. ضمن اینکه امکانات و تجهیزات در تهران بسیار بیش‌تر است.

در مورد امنیت کوشکی و دلبر در آنزمان واقعا دغدغه‌هایی وجود داشت در نتیجه بر اساس یک آنالیز و جمع‌بندی نظرات کارشناس بود که آن‌ها را به تهران آوردند تا بتوانند با امکاناتی مانند دوربین‌های پیشرفته، فنس‌کشی و نگهبانان به طور دایم آن‌ها را زیر نظر داشته باشند. سقط اولین جنین دلبر ۴۰ روز بعد از بارداری دلیلی بود که درستی این تصمیم را ثابت کرد، یوزها نیاز به مراقبت ویژه دارند. درست است که این مشکل در گربه‌سانان شایع است اما این دو یوز به قدری خاص هستند که نیاز به مراقبت ویژه از آن‌ها مهم‌ترین تصمیمی بوده که تا امروز گرفته شده است.

علت شکل‌گیری مرکزی تحت‌ عنوان «مرکز تحقیقات یوزپلنگ‌های آسیایی» در پارک طبیعت پردیسان این بود که کارشناسان به این جمع‌بندی رسیدند که با توجه به کمبودهای متعدد داده درباره یوزها باید هرچه سریع‌تر اطلاعاتی درباره رفتار، سیکل فحلی و سایر جزئیات زندگی آن‌ها به دست آورد. عکس از علی محمدی

در خلال این مدت حتی آب آشامیدنی یوزها آزمایش شده و میزان حساسیت‌ها در مورد آن‌ها بسیار زیاد است. جیره غذایی آن‌ها ۳ بار در هفته خرگوش زنده، دوبار مرغ و یک بار هم بز به اضافه پشم و پوست و یک روز هم در هفته استراحت است. یوزها در تهران حتی مکمل‌های لازم را دریافت می‌کنند بنابراین شایعات درباره آن‌ها به هیچ روی مصداق ندارد. فراموش نکنید که شانس تکثیر یوز در اسارت بسیار کم است. اگر داده‌های منتشر شده از طرف موسسه زیست‌شناسی حفاظتی اسمیتسونین که یکی از مراجع معتبر علمی خصوصا با تحقیقات متمرکز در زمینه این گونه نادر است را مبنا قرار دهیم؛ متوجه خواهیم شد که این احتمال در شرایط اسارت تنها ۳۰ درصد آن‌هم با چندین یوز تخمین زده شده است.

بنابراین مشخص است که چرا داشتن دو یوز نمی‌تواند تا آن حد که باید امیدوارکننده باشد. هدف سایت مرکز تحقیقات یوزپلنگ آسیایی در پارک طبیعت پردیسان نیز به این شرح است: ۱) به وجود آوردن یک مکان صرفا تحقیقاتی ۲) افزایش دانش تجربی بالاخص در بخش رفتارشناسی (در حال حاضر رفتارهای این دو فرد به طور مستمر توسط کارکنان مرکز تحقیقات پایش می‌شود) ۳) تاکید بر ارزش‌های آموزشی ۴) شناخت بیماری‌ها و حتی انگل‌های آن‌ها برای موارد دیگر و در نهایت حفظ ذخیره ژنتیکی تنها یوزهای آسیایی در اسارت در کل دنیا.



جمعه 12 آبان 1396

ویرایش نشده ها

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: قصه های قبیله، 

شده نام کوچک ات را با پسوند "جان" صدایت کند و تو !
 هزار بار بیشتر عاشق اسمت شوی ...!

میخوام بگم هر آدمی تو زندگیش،  یکبار و لااقل برای یک شب، خوشبخت ترین آدم روی زمین بوده !

چهارشنبه 3 آبان 1396

برا دو نانو گرم لبخند

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: جذابیت های برق، 



کلا تابلو برق ها موجودات عجیبی هستن.
من بررسی کردم
وقتی می گن منو با تنهاییام تنها بذار، دلم گرفته
اگر تنها بذاریشون بعدا دهنتون سرویسه !

# زیر سوال بردن اصل دسترسی به تابلو برق

صفحات جانبی

نظرسنجی

    لطفاً نظرات خود را درمورد وبلاگ با اینجانب در میان بگذارید.(iman.sariri@yahoo.com)نتایج تاکنون15000مفید و 125غیرمفید. با سپاس


  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :