برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات.

دایره المعارف تاسیسات برق (اطلاعات عمومی برق)

سه شنبه 30 آبان 1396

# پست موقت

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: رسانه (ایران، بین الملل)، 

از همین تریبون اعلام میدارم  که :
قرار نیست شما بتوانید مطالب رمز دار را بخوانید !
.
.
.

در این وبلاگ
22040 پست آپ شده  است که تعداد بیشماری از انها مربوط به جذابیت های برق، در ستایش معماری، تکنولوژی های روز دنیا و اطلاعات علمی
 می باشد که همگی بدون رمز و در معرض دید عموم خوانندگان ما قرار دارند !

مدیر این وبلاگ در رمز دار کردن تعداد بسیار معدود از پست های این وبلاگ اختیار تام ! دارد.


حله گندم؟

دوشنبه 29 آبان 1396

ویرایش نشده ها

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: قصه های قبیله، 

خاک و خُلی

از جنگ برگشتم !

بیسیم چی نمی دونه ما بردیم یا باختیم

هیچ کسی این ورِ خط نیست

باز منم !

جنگنده ای که نمی دونم چرا همیشه زنده می مونه !


# اون دایره برا اینه که یه عکس بذاری از خودت نه اینکه مقاله بنویسی توش.

این عملیات چیپ ! را ول کنید.

شهامت اینکه متلک ها؟ رجزخوانی ها ؟ عشقولانه های خود را بی پروا  ! به خود خودش بگوئید را داشته باشید.



یکشنبه 28 آبان 1396

رو سرزمینی که به اسم منه !

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: قصه های قبیله، 

دوجین کار سرم ریخته،

اول باید خورشید را باید به آسمان سوزن کنم

و بعد منت ماه را بکشم تا به شب برگردد.

سپس بادها را هل بدهم تا دوباره وزیدن بگیرند

وَ آنقدر با گل ها حرف بزنم تا به یاد بیاورند روزی زیبا بوده اند.

بعد از تو
این دنیِا
 یک دنیـــــــــا کار دارد تا
دوباره دنیا شود..!


بررسی برنامه رؤیایی امارات برای انتقال کوه یخی عظیم از قطب جنوب

یک شرکت اماراتی تصمیم دارد با انتقال کوه یخی بزرگ از قطب جنوب به سواحل فجیره، یکی از جاه‌طلبانه‌ترین و بزرگ‌ترین پروژه‌های محیط زیستی ممکن را عملی کند.

موقعیت‌های ناامیدکننده‌ای که چاره را از انسان می‌گیرند، می‌توانند به همان مقدار انسان را به‌سوی راهکارها و تدابیری ناگزیر و از روی استیصال سوق دهند و ما اگر در حال حاضر بخواهیم به بررسی یکی از این موقعیت‌های این چنینی در دنیا بپردازیم، بتوانیم به وضعیت امارات متحده در خشک‌سالی و برنامه‌ی گسترده‌ی آن‌ها برای انتقال کوه‌ یخ از قطب اشاره کنیم؛ برنامه‌ی جدیدی که شامل کشان‌کشان بردن کوه‌هایی از یخ در طی مسافتی به‌اندازه‌ی نصف دنیا به‌منظور دست و پنجه نرم کردن با پدیده‌ی خشک‌سالی در کشور امارت متحده عربی است.

این پروژه که اوایل ماه می و از سوی یک شرکت مستقر در دبی به نام National Advisor Bureau Limited معرفی شد، دربردارنده‌ی فرایند کشیدن کوه‌های یخی از قطب جنوب و به مسافتی بیش از ۹۲۰۰ کیلومتر از میان اقیانوس‌ هند و پس از آن رساندن یخ‌ها به سواحل امارات و مستقر ساختن آن‌ها در ساحل به‌منظور استفاده در قالب منابعی برای آب شرب خواهد بود. سلیمان الشهی، مدیر سرپرست این کمپانی مستقر در ابوظبی در گفتگو با پایگاه گلف نیوز در این باره گفته است:

چنین منبعی به‌عنوان خالص‌ترین آب در دنیا قلمداد می‌شود. ما برنامه‌ی فنی و مالی پروژه را سازمان‌دهی و محاسبه کرده‌ایم. یدک کشیدن (به‌صورت کشان‌کشان و با طناب‌های ویژه بردن) بهترین روش برای این کار است. ما این پروژه را در آغاز سال ۲۰۱۸ شروع خواهیم کرد.

در اینجا می‌خواهیم ناباوری‌ خود نسبت به عملی شدن طرح را کنار بگذاریم و به بررسی کلی برنامه‌ی آن‌ها بپردازیم:

به باور الشهی، هر کوه یخ به‌طور متوسط حاوی حدود ۸۰ میلیون لیتر آب سالم است و این می‌تواند برای رفع نیازهای آب آشامیدنی حدود یک میلیون نفر در طی ۵ سال کافی باشد. برنامه‌ریزی شده است که کوه یخ از میان اقیانوس هند کشیده شود و پس از پیمایشی که بالغ بر یک سال به طول خواهد انجامید، به امارت فُجَیره  واقع در ساحل غربی امارات متحده‌ی عربی خواهد رسید.

محاسبات کامپیوتری نشان داده‌اند که کوه یخ در طی این مدت بیش از ۳۰ درصد حجم خود را از دست خواهد داد. پس از رسیدن به محل مورد نظر و مستقر شدن در آنجا، این کمپانی اقداماتی برای انجام فرایندهایی روی یخ‌ها آغاز خواهد کرد و در این راستا ما شاهد تقسیم کوه‌های یخ به بلوک‌های کوچک‌تر خواهیم بود.

بلوک‌های یخ‌های قطبی در ادامه به آب آشامیدنی تبدیل خواهند شد که این آب می‌تواند در ادامه در تانک‌های بزرگ نگه‌دارنده‌ برای انجام فرایندهای لازم روی آن ذخیره شود. این پروژه از سویی دیگر برای مورد توجه قرار دادن این واقعیت طراحی شده است که کشور امارات با سرعت زیادی در حال از دست دادن و اتمام منابع آب آشامیدنی خود است و فرایند نمک‌زدایی از این پس برای تأمین آب شرب مورد نیاز مردم کافی نخواهد بود.

انتقال کوه یخ به فجیره

پیش‌تر در سال ۲۰۱۵، پایگاه اسوشیتد پرس گزارش داده بود که منابع آب‌ زیرزمینی این کشور می‌تواند در مدت‌زمان کمی و در حدود ۱۵ سال آینده کاملا خالی از آب شود و شهرها نیز با متکی بودن به مصرف آب‌ آشامیدنی حاصل از نمک‌زدایی برای برآورده کردن بیش از ۹۸ درصد از نیازشان، در حال نابود کردن محیط زیست و همین‌طور بودجه‌ی خودشان هستند.

از طرفی با وجود تلاش‌ها و توصیه‌های مقامات رسمی در مورد اینکه آب در منطقه‌ی خاورمیانه دارای شرایطی حتی حساس‌تر از نفت است، باز هم به نظر می‌رسد که صرفه‌جویی در مصرف آب برای بیشتر مردم محلی خیلی در اولویت نیست. اسوشیتد پرس همچنین گزارش می‌کند که:

بر پایه‌ی یک مطالعه که توسط سازمان ملل انجام شد، مشخص شده است که ساکنین امارات متحده عربی و اغلب همسایه‌های آن در حاشیه‌ی خلیج فارس، روزانه حدود ۵۰۰ لیتر آب مصرف می‌کنند که این مقدار در میان بالاترین مقادیر سرانه‌های مصرف در سطح جهان قرار دارند.

الشهی همچنین به این موضوع اشاره دارد که مناظر ایجادشده از این کوه‌های یخ در سواحل امارات نیز می‌توانند باعث جذب برخی توریست‌ها به این منطقه بشوند. این امر وقتی جلوه‌ی ویژه‌تری پیدا می‌کند که بدانیم شرکت وی پیش‌بینی کرده است که کو‌ه‌های یخ انتقال‌یافته باعث تولید آب‌وهوای منحصر به خودشان در ناحیه‌ی ساحل فجیره خواهند شد. وی در گفتگو با پایگاه گلف نیوز می‌گوید:

کوه یخ می‌تواند یک گردباد ایجاد کند؛ گردبادی که باعث کشیده شدن ابرهای تمام آن ناحیه به بالای محل کوه یخ خواهد شد.

هوای سرد فوران کننده از یک کوه یخ در نزدیک سواحل دریای عرب می‌تواند منجر به نواحی کم‌فشار و توفان‌های باران‌زا در ناحیه‌ی خلیج فارس و بخش جنوبی شبه‌جزیره‌ی عربستان در تمام طول سال شود.

با گسترش یافتن هوای بالاآمده به خاطر سرمایش‌ها و چگالش‌های ناشی از کاهش فشار هوا، بخار آب در میان ابرها انباشته می‌شود و آن‌ها رفته‌رفته سنگین می‌شوند و در نهایت به‌صورت باران به زمین می‌آیند.

 درحالی‌که یک بلوک عظیم از یخ مستقرشده در ناحیه‌ی آفتابی شاید بتواند چنین تأثیر فوری را روی اتمسفر ناحیه داشته باشد؛ بارش باران در اثر چنین روندی اندکی مبالغه‌آمیز است. این در واقع برداشت لیندا لام، هواشناس پایگاه Weather.com در مورد طرح ارائه‌شده توسط شرکت اماراتی است. لام همچنین اظهار کرده است:

با در نظر داشتن اختلاف دمای زیادی که میان دمای یخ و آب اطراف آن وجود دارد، برخی از تأثیرات ناشی از این اختلاف دما از قبیل توسعه‌ی ابرهایی در اطراف کوه یخ محتمل خواهند بود.

با این حال، با در نظر آوردن برهم‌کنش‌های پیچیده‌ای که در این فرایند دخیل هستند؛ برهم‌کنش‌هایی از قبیل هرگونه تأثیرهای اعمال‌شده در مقیاس‌های بزرگ‌تر الگوی چرخه‌ی آب، به نظر نمی‌رسد ما در واقعیت شاهد وجود توفان‌های باران‌زا در تمام طول سال در این ناحیه باشیم. شاید بتوانیم یک سؤال دیگر نیز مطرح کنیم؛ آیا این پروژه اصلا می‌تواند در عمل انجام شود؟

یدک کشیدن کوه یخ با کشتی

الشهی اظهار می‌کند که با وجود شک و تردیدهایی که از طرف منتقدان برای عملی شدن این پروژه وجود دارد، شرکت او در حال حاضر شروع به تعیین دقیق مسیر راه کرده است. اما باید در نظر داشته باشیم که آن‌ها نخستین گروهی نیستند که به دنبال انجام چنین پروژه‌هایی در چنین مقیاسی رفته باشند.

پیش‌تر در سال‌های دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی، یک مهندس فرانسوی به نام ژرژ موژا، مأموریتی از طرف شاهزاده‌ی سعودی محمد الفیصل دریافت کرده بود تا با جمع‌آوری گروهی از مهندسان و کاوشگران قطبی، اقدام به راه‌اندازی یک پروژه‌ی جدید موسوم به Iceberg Transport International کنند. دیوید زاکس در گزارش خود برای فست کمپانی در سال ۲۰۱۱ در این رابطه چنین گفت:

فیصل برنامه‌ریزی کرده بود تا یک کوه یخ ۱۰۰ میلیون تنی در پارچه‌ها و پلاستیک‌های ویژه بسته‌بندی شود و آن را به‌طور یدک‌کش از قطب شمال به‌سوی دریای سرخ منتقل کنند. هزینه‌ی چنین پروژه‌ای ۱۰۰ میلیون دلار برآورد شده بود.

او حتی در راستای یک کنفرانس باشکوه و خودنمایانه در مورد به‌کارگیری کوه‌های یخ، موفق به انتقال یک کوه یخ کوچک ۲ تنی از طریق هلی‌کوپتر، هواپیما و کامیون از آلاسکا به ایالت آیووا شد. در آنجا بلوک‌ عظیم یخ را به قطعات کوچک‌تر تقسیم و با آن قطعات، نوشیدنی‌های حاضران در کنفرانس را خنک کردند.

به هر ترتیب و با اینکه کنفرانس به‌ظاهر خوب پیش رفته بود؛ اما حاضران در کنفرانس در مورد امکان‌پذیر بودن آن طرح و هزینه‌های بسیار بالای آن مردد بودند و از این‌رو آن پروژه برای همیشه متوقف شد.

موژا از سال ۲۰۱۱ همچنان در حال تلاش برای سروشکل دادن به برنامه‌ی است که بتواند در دنیای واقعی نیز عملی شود و نتیجه‌بخش باشد؛ پس از گذشت ۳ دهه از آن روزگار، هنوز به نظر نمی‌رسد که وی به نتایج قابل اتکایی رسیده باشد. آیا گروه الشهی و کارکنان آن‌ می‌توانند کاری را انجام دهند که شاهزاده فیصل و مهندس فرانسوی از انجام آن دست کشیده بودند؟

حتی اگر تلاش آن‌ها به هیچ جایی نرسد؛ باز هم باید در نظر داشته باشیم که چنین پروژه‌ای می‌تواند به‌عنوان نشانه‌ای از بعضی روندهای در حال وقوع تلقی شود. این در حالی است که موقعیت‌ها و بحران‌های مرتبط با گرمایش زمین روزبه‌روز در این سیاره در حال افزایش هستند و تشویق و تهییج پژوهشگران و مهندسان برای نگاه کردن به ایده‌های بزرگ و بررسی آن‌ها به‌منظور حل مشکلات مرتبط با آب‌وهوا می‌تواند مفید باشد. یکی دیگر از ایده‌های مشابه با این مورد، مربوط به استفاده از ده میلیون پمپ ویژه برای بازسازی یخ‌های ازدست‌رفته‌ی قطب شمال بود که چندی پیش خبر مربوط به آن در رسانه‌ها خبرساز شده بود.

از همه‌ی جوانب فنی کار که بگذریم، باید یادآوری کنیم که ما هنوز در مورد جالب‌ترین بخش پروژه حرفی نزده‌ایم؛ جالب‌ترین بخش پروژه‌ی کوه یخ امارات متحده عربی این است که پنگوئن‌ها و خرس‌های قطبی که روی یخ‌ها زندگی‌ می‌کنند، به همراه این کوه یخ به سواحل امارات خواهند آمد.


بابک قهرمانی

تصور کنید روزی برای کره ی زمین ، خانه ی انسان ها و دیگر جانداران اتفاقی ناگوار بیفتد و زندگی بر روی کره ی آبی در خطر باشد . این اتفاق ممکن است یک طوفان ، سیل ، خشکسالی و ... باشد . به نظر شما سرنوشت موجودات زمین چه خواهید شد ؟ کسی زنده خواهد ماند ؟

جواب این سوال را زمانی متوجه می شویم که این خطرات احتمالی را ببینیم و آن ها را حس کنیم. گرچه تا به امروز بسیاری از بلایای طبیعی را انسان تجربه کرده است و خسارات زیادی هم دیده است . هزاران نفر کشته شده اند و شهر های زیادی غیر قابل سکونت. در مجمع الجزایر سوالبارد در کشور نروژ مکانی وجود دارد که حدود نیم میلیون گونه یعنی ۲ میلیارد دانه کشاورزی را در خود جای داده است تا در روز مبادا به کمک بازماندگان برسند تا بتوانیم از خطر انقراض و دیگر خطرات احتمالی جان سالم به در ببریم. نام این مکان خزانه ی جهانی بذر سوالبارد است که به آن خزانه ی بذر روز قیامت نیز گفته می شود.

خزانه جهانی بذر سوالبارد


بزرگ ترین بانک بذر جهان که نمونه بذرهای ارزشمند غذایی را نگهداری می کند، بانک زیر زمینی سوالبارد واقع در جزیره سوالبارد در شمال نروژ و نزدیک قطب شمال است. این بانک، تونلی در عمق ۲۰۰ متری منطقه همیشه منجمد قطب شمال است و گنجایش بیش از چهار میلیون دسته از انواع بذرهای غذایی را دارد. در اوایل سال ۲۰۰۸ نخستین  بسته‌های حاوی ۷۰۰۰ نمونه بذر از ۳۶ کشور آفریقایی به نروژ رسید و در این بانک ذخیره شد. جمع آوری و نگهداری دانه ها در این بانک با هماهنگی بنیاد جهانی برای تنوع محصولات کشاورزی صورت می گیرد. بانک مذکور برای نگهداری امن دانه ها محل مناسبی است و می‌تواند تا ۱۰۰۰ سال بذرهای با ارزش گیاهی مانند گندم، جو و نخود را حفظ کند.

بانک بذر جهانی سوالبارد یک بانک بذر امن در جزیره اسپیتسبرگن نزدیک به  انگیرباین(Longyearbyen) در مجمع الجزایر قطبی سوالبارد است. این جزیره ۸۱۰ مایل (۱۳۰۰ کیلومتر) مساحت دارد. شروع ساخت این مرکز با مشارکت گروه بین المللی کشاورزیCGIAR در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۶ میلادی بوده است و در ۲۶ فوریه ۲۰۰۸ به مرحله عملیاتی وارد شد. این مرکز به منظور ذخیره سازی بذور گیاهان سراسر جهان برای استفاده در زمان های بحرانی یا بروز بحران در سایر نقاط جهان، تأسیس شده است. این مرکز بر اساس  توافقنامه ای که بین دولت نروژ، سازمان جهانی مدیریت تنوع ژنتیکی(GCDT) و مرکز منابع ژنتیکی کشورهای شمال اروپا(NordGen) تهیه شده، اداره می شود.
هزینه ساخت این مرکز بالغ بر ۴۵ میلیون کرون نروژ (نه میلیون دلار) تخمین زده شده که تمامی آن توسط دولت نروژ، تأمین اعتبار شده است. ذخیره سازی و نگهداری بذور در این مرکز رایگان است. بودجه عملیاتی مرکز نیز توسط کشورها و سازمان‌های خیریه جهانی مانند بنیاد بیل گیتس فراهم شده است. کشورهای اولیه مشارکت کننده در ساخت این بانک جهانی بذر شامل نروژ، سوئد، فنلاند، دانمارک و ایسلند هستند. طراحی بانک بذر سوالبارد به گونه‌ای است که در داخل یک کوه ماسه سنگ و در عمق ۱۲۰ متری در جزیره اسپیتسبرگن قرار دارد و سیستم‌های امنیتی نوینی از این مرکز بین المللی محافظت می کنند. بذور در بسته‌هایی دارای چهار لایه ویژه و دارای عایق ضد رطوبت و حرارت بسته بندی شده اند. منطقه اسپیتسبرگن به دلیل نداشتن هیچ گونه فعالیت ساخت و ساز برای تأسیس این مرکز ایده آل تشخیص داده شده است و به علت ارتفاع بالای این مکان (۱۳۰ متر از سطح دریا)، حتی در صورت ذوب شدن یخ‌های قطبی، در معرض خطر قرار نخواهد گرفت و منطقه ای ایده آل محسوب می شود.

یک مطالعه امکان سنجی قبل از ایجاد و ساخت این مرکز نشان داد که بذور در این منطقه و با شرایط طبیعی قادر خواهند بود که برای مدت طولانی صدها سال حفظ شده و از آسیب مصون بمانند و این امر در درجه نخست برای حفظ بذور غلات، شرایط مناسب و ایده آلی محسوب می شود. این مرکز جهانی قادر است تا بیش از ۵ر۴ میلیون بذر متفاوت را در درون خود ذخیره سازی و نگهداری کند و در سال ۲۰۱۳ بیش از یک سوم ظرفیت آن برای نگهداری بذور تکمیل شد. مأموریت و هدف تعیین شده برای این مرکز جهانی، حفظ و نگهداری ایمن ذخایر بذری سراسر جهان به منظور پیشگیری از بروز یک فاجعه انسانی و کمک به کشورهای درگیر با بلایای طبیعی و جنگ‌های منطقه ای است. تجربه در جهان نشان داده که بروز مخاطرات طبیعی سبب نابودی  بانک‌های ژنی و بذر کشورها می شود. به عنوان مثال بروز سیل در کشور فیلیپین سبب نابودی بانک بذر این کشور شد یا بروز جنگ‌های طولانی مدت در عراق و افغانستان سبب نابودی ذخایر ارزشمند ژنتیک گیاهی این مناطق شده است. بانک بذر جهانی سوالبارد به دنبال پشتیبانی بیش از ۱۷۵۰ بانک بذر در جهان است و سعی دارد تا انباری برای حفظ و نگهداری منابع ارزشمند تنوع زیستی کشاورزی، پدید آورد. نگهداری بذر در این بانک جهانی، مانند سایر بانک‌ها است و کشورها می توانند تا به ذخایر ذخیره شده خود در هر زمان دسترسی کامل داشته باشند. بروز جنگ داخلی در کشور سوریه سبب تغییر مقر مرکز بین المللی تحقیقات کشاورزی در مناطق خشک و بانک بذر آن به لبنان (بیروت) شد و با توجه به مشکلات پیش آمده برای مرکز بین المللی تحقیقات کشاورزی در مناطق خشک (ICARDA)، این مرکز اجازه یافت تا در سال ۲۰۱۵، اقدام به خارج کردن نمونه‌های بذری خود از مرکز جهانی سوالبارد کند. بذور در این مرکز در بسته‌هایی از جنس فویل و دارای سه لایه ی مجزا، به تعداد ۵۰۰ بذر در هر کیسه، بسته بندی و سپس در ظروف پلاستیکی و در قفسه‌های فلزی طبقه بندی شده، نگهداری می‌شوند.


دمای اتاق ذخیره سازی منهای ‌۴ر۰سانتی گراد است. درجه حرارت پایین و دسترسی محدود به اکسیژن، فعالیت متابولیک پایین را تضمین خواهد کرد و سبب به تأخیر انداختن پیری بذور می شود. وجود یخبندان طبیعی در اطراف مرکز جهانی سوالبارد نیز سبب تضمین سرمای همیشگی برای نگهداری بذور حتی در صورت فراهم نشدن انرژی و قطع برق می شود. سازمان جهانی مدیریت تنوع ژنتیکی(GCDT) نقشی کلیدی در برنامه ریزی، ارسال و آماده سازی بذور از سراسر جهان به مقصد بانک بذر جهانی سوالبارد داشته است. موقوفه‌های زیادی در همکاری با دولت نروژ از برنامه بانک جهانی بذر سوالبارد حمایت می کنند که از مهمترین آن‌ها می توان به حمایت بنیاد بیل و ملیندا گیتس اشاره داشت. این بانک بذر، در جزیره ای دور افتاده در مجمع‌الجزایر سوالبارد نروژ در ۱۰۰کیلومتری از قطب شمال قرار گرفته است. حتی اگر برق منابع محلی از کار بیفتد، شرایط دمای زیر صفر درجه (فارنهایت) طبیعی این انبار یخی، سرمای کافی برای بقاء بعضی از دانه‌های کشاورزی مانند گندم تا۱۷۰۰سال و سورگوم تا ۲۰۰۰۰سال مؤثر است. حتی در بدترین شرایط گرم شدن کره زمین برای دویست سال، یخ به طور طبیعی در اطراف این خزانه وجود خواهد داشت. تسهیلات ایمنی نظیر درب‌‌های فلزی سنگین با قفل‌های جداگانه، سطوح گوناگونی از امنیت برای ترخیص کالا از گمرک برای این انبار نیز فراهم کرده ‌است. ساخت و ساز خزانه جهانی بذر سوالبارد در ماه ژوئیه ۲۰۰۶آغاز و در سپتامبر ۲۰۰۷تکمیل و نخستین محموله دانه‌های کشاورزی در فوریه ۲۰۰۸تحویل شد. مکان دور افتاده، شرایط سخت و نیاز به مهندسی منحصر به فرد همه چالش‌هایی برای سازندگان بود. نزدیک به چهار ماه در سال، این منطقه کاملاً تاریک است.


مخازن نگهداری دانه ها


مخازن نگهداری دانه ها


برای این انبار در چند کیلومتری در جهت شمال یک فرودگاه کوچک بنام سوالبارد تأسیس شده است که در زمان یخ زدن آب‌های اطراف جزیره از طریق هوایی بتوان به آن جا دسترسی داشت. شب‌های طولانی مدت زمستانی شرایط نگهداری بذرها را در دمای منهای چهار درجه فراهم کرده است. سامانه تهویه انبار جهانی بذر سوالبارد با یک چگالگر ۱۰کیلو واتی برای نگهداری بذرهای زراعی در زیر صفر درجه کار می‌ کند. دمای این انبار توسط یک انتقال دهنده الکترونیکی با سامانه ماهواره‌ ای کنترل می شود. اطلاعات مربوطه به مدیران بانک ژن نوردیک در لانگیربین منتقل و مدیریت می شوند. اگر برق این انبار قطع شود دمای طبیعی زیر زمینی بذرها را در دمای زیر صفر حفاظت می ‌کند.
سقف‌های ورودی این مجموعه از جنس فولاد همراه منشور و آینه‌های متعدد است تا برای بازتابش نور قطبی در تابستان به درون ساختمان استفاده کند. در طول ماه‌های زمستان تاریک نیز یک شبکه کابل فیبر نوری ۲۰۰تایی نور سفید مایل به سبز فیروزه ای که یادآور شفق شمالی است را به درون خزانه هدایت می کند.



بانک جهانی بذر سوالبارد یک بانک بذر برای ذخیره سازی بذور گیاهان و حفظ تنوع زیستی در جهان است که اقدام به ذخیره سازی دانه‌های گیاهان در دمای منهای۱۰ تا ۲۰ درجه سانتی گراد زیر صفر می کند. دانه‌های تحویل داده شده به این مرکز باید تفکیک شده و هر ارایه دهنده بذر فقط به بذور خود دسترسی داشته باشد و این دسترسی در صورت بروز سانحه یا نابودی گیاهان امکان پذیر خواهد بود. این مرکز قادر است تا بیش از ۵ر۴ میلیون بذر گیاهان مختلف را در خود ذخیره سازی کند و بذور تحویل داده شده به این مرکز باید در دسته‌های ۵۰۰ تایی تحویل داده شوند و به همین دلیل تخمین زده شده که بیش از ۲۵ر۲ میلیارد بذر به شیوه جعبه سیاه در این مرکز نگهداری می شود.
تا امروز بذور بیش از ۱۴۰۰ گونه گیاهی ارسال شده از بیش از ۱۰۰ کشور جهان در این مرکز نگهداری می شود. درجه حرارت پایین و دسترسی محدود به اکسیژن سبب شده است تا فعالیت متابولیک بذور در این مرکز در پایین ترین سطح ممکن باشد و پیری بذور به تأخیر افتد. سوالبارد مکانی منحصر به فرد برای ذخیره سازی بذور گیاهان محسوب می‌شود زیرا دارای آب و هوایی قطبی است و از دیدگاه زمین شناسی، مکان قرار گیری این بانک بذر در بهترین نقطه طبیعی طراحی شده است. دمای این منطقه به طور طبیعی هیچ گاه از ۳ تا ۵ درجه سانتی گراد تجاوز نمی کند.


بانک بذر دارای بافت ماسه سنگ است که سبب پایداری بالای اتاق‌های ذخیره سازی می شود. هر اتاق ذخیره سازی دارای عمقی ۲۰ متری، عرضی ۱۰ متری و ارتفاعی ۶ متری است. عموم مردم در جهان با خطر انقراض گونه‌های جانوری آشنا هستند اما کمتر اطلاعاتی درباره خطر انقراض گیاهان دارند. استفاده از مکان امروزی سوالبارد به منظور ذخیره سازی بذر به سال ۱۹۸۳ میلادی باز می گردد. در سال ۱۹۸۹ میلادی گروه مطالعاتیIBPGR مطالعات خود را برای ایجاد بانک جهانی ذخیره بذر در سوالبارد آغاز کرد. دولت نروژ در همکاری با جامعه بین المللی و برای خدمت به بشریت اقدام به حمایت و تأمین بودجه ساخت این مرکز کرد و سازمان فائو وIBPGR هزینه‌های عملیاتی، اداری و مراقبتی را بر اساس تأمین بودجه از صندوق‌های جهانی و کمک‌های بشر دوستانه بر عهده گرفتند. این مرکز در فاصله یک کیلومتری از فرودگاه لانگیرباین قرار دارد. ارتفاع آن ۱۳۰ متر بالاتر از سطح دریا و به شکل کاملاً زیر زمینی طراحی شده است.


خزانه جهانی بذر سوالبارد


یکی از راهرو های خزانه جهانی بذر سوالبارد

یکی از انبار های خزانه جهانی بذر سوالبارد
 

اتاق کارکنان قبل از ورود به خزانه جهانی بذر سوالبارد 

در فلزی خزانه جهانی بذر سوالبارد

طول عمر این مرکز بنا بر تخمین گروه مهندسی طراحی و ساخت، نامحدود است. این مرکز به شکل کامل در داخل کوه ساخته شده است و تغییرات اقلیمی تأثیری بر آن نخواهد داشت. طراحی این مرکز به شکل سه اتاق مجزا از هم به وسیله کریدور است که هر اتاق ظرفیت ذخیره سازی بیش از ۵ر۱ میلیون بذر را دارد و هر اتاق با کمک برق فراهم شده از نیروگاه‌های محلی، دمای منهای ۱۸درجه سانتی گراد دارد. فاصله سر در ورودی آن نیز که به وسیله یک راهرو از  اتاق‌ها جدا شده، یک صد متر است. نیمه بیرونی تونل ورودی با یک لوله فولادی با قطر حدود پنج متر، عایق شده است که سبب می شود تا هیچ گونه برف، یخ، سنگ و قطعات جامد به داخل آن نفوذ نکند. اتاق‌های داخلی مرکز نیز توسط انفجار کوه و حفاری‌های دقیق مهندسی، ایجاد شده اند و در بخش‌های مورد نیاز از بتن مسلح و پیچ و مهره فولادی برای ایجاد مقاومت بیشتر، به کار رفته است. سطح راهرو‌های داخلی مرکز نیز آسفالت شده است. روشنایی نیز در سراسر مسیر و اتاق‌ها وجود دارد و با استفاده از سیستم‌های مداربسته، کنترل شبانه روزی بر فعالیت‌های مرکز صورت می پذیرد.

اختلافات بین تولیدکنندگان بذر به شیوه تجاری و کشورهای دارای ذخیره ژنتیک گیاهی، سبب شده تا مرکز جهانی بذر سوالبارد، امکان تبادل بذر نداشته باشد و از سیاست‌های این مرکز، ارایه ندادن بذر گیاهان به متقاضیان سایر کشورها است. سوالبارد در قلمرو کشور نروژ، در منطقه‌ای به دور از جنگ و درگیری، دارای امنیت بالا و در منطقه ای بکر و دست نخورده قرار دارد. سوالبارد دارای موقعیت جدا شده در اقیانوس، بین ۷۴ درجه و ۸۱ درجه شمالی است و فقط یک هزار کیلومتر با قطب شمال فاصله دارد.

*محمدمهدی امیری خوریه، کارشناس گیاهان دارویی و معطر


جمعه 26 آبان 1396

ویرایش نشده ها

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: قصه های قبیله، 

درباره آرامبخشم پرسیدن ..
از خنده هات گفتم !

جمعه 26 آبان 1396

روح ایرانی مرسدس بنز کیست ؟

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

باورکردنی نیست اما پس از اینکه طراحان ایرانی در برندهای معتبری از قبیل رنو، کیا هیوندای، جنرال‌موتورز و ب.ام.و دعوت به کار شدند و خودروهایی جذاب و عامه‌پسند خلق کردند، حالا مرسدس بنز نیز با نیروی جادویی یک جوان ایرانی به نام محمدحسین امینی یکتا دست به تحولی ساختاری در سه رده از محصولاتش زده و موفقیت بسیاری به دست آورده است. داستان از این قرار است که سال گذشته به شکلی محدود خبرهایی از طراحی نسل جدید ون‌های کاری شرکت مرسدس بنز توسط حسین امینی طراح جوان ایرانی منتشر شد و سپس عکس‌هایی از وی دیده شد که او را در کنار نسل جدیدی از کامیون‌های مرسدس بنز نشان می‌داد، تصاویری که تایید می‌کرد امینی مستقیما طراحی هر یک از ان محصولات را برعهده گرفته است.
روح ایرانی مرسدس بنز

حال اما شب گذشته امینی در خلال یک رویداد خبری در کنار نسل جدید خودروی اسمارت دیده شده و وی تایید کرده نسل نوین خودروی شهری کوچک مرسدس بنز را طراحی کرده است. با این اتفاق وی به یکی از ارکان اساسی استودیوی طراحی مرسدس بنز تبدیل شده که با مدیریت گوردون واگنر تلاش دارند هویتی نوین برای قدیمی‌ترین خودروساز جهان دست و پا کنند.

روح ایرانی مرسدس بنز 

امینی که در سابقه کاری خود تاسیس شرکت طراحی ساوین و همکاری در طرح نهایی سمند را دارد، در دوره کاری خود در ایران علاوه بر کار روی خودروی ملی، در زمینه طراحی یک آمبولانس، یک مینی‌بوس و چند کامیون و کامیونت فعالیت مستمر داشته است. امینی همچنین عضو تیم همکار ساخت خودروی الکتریکی در دو گروه تخصصی بوده و سابقه همکاری با دانشگاه صنعتی شریف و دانشگاه تهران را دارد. متاسفانه نبود زمینه فعالیت جدی در ایران برای حسین امینی باعث شده تا او در میلان ایتالیا ادامه تحصیل داده و وارد یکی از بهترین دانشکده‌های طراحی صنعتی در جهان شود.

 روح ایرانی مرسدس بنز

وی که به گواه صفحه رسمی خود در اینستاگرام عاشق خودروهایی با دیزاین خاص مثل آستون مارتین دی بی4 است، برای تز پایان‌نامه خود در مقطع کارشناسی ارشد طراحی خودرو در دانشکده طراحی خودرو میلان اقدام به طراحی یک نمونه مفهومی و دید از لامبورگینی با نام گانادور کرد که در جشنواره‌های طراحی خودرو در اقصی‌نقاط جهان جوایز بسیاری را برای او به ارمغان آورد. در واقع حسین امینی به لطف همین طرح به شهرتی فراگیر رسید و وب‌سایت‌های خودرویی جهان گزارش هایی از سبقه کاری وی و فعالیت‌هایش منتشر کردند. وی فرم مدل گانادور را با الهام از لانچیا استراتوس و آلفا رومئو کارابو طراحی کرد و به دلیل خطوط استوار و وفاداری عمیق به ارزش‌های اصیل هنر طراحی خودرو در محصولات ایتالیایی، از سوی شرکت مرسدس بنز دعوت به کار شد.

روح ایرانی مرسدس بنز 
با ورود وی به مرسدس بنز، امینی یکتا در کنار دیگر اعضای گروه طراحی مرسدس بنز روی نسل جدیدی از خودروهای تجاری این شرکت کار کردند و حاصل آن پروژه اوربان تراک (urbanetruck) یا کامیون شهری، و نیز ویژن ون (vision van) بود. شاهکار او اما نسل جدید خودروی اسمارت فور تو است که با داشتن طرحی انقلابی توانسته در مدتی کوتاه به سرخط خبری بسیاری از رسانه‌های خودرویی جهان تبدیل شود و امیدها برای بازگشت دوباره اسمارت به روزهای اوج را زنده نموده است. امینی در طراحی این خودرو با استفاده از درب‌های شفاف کناری، فرم سیال بدنه و نیز به کارگیری خطوط نرم، محصولی شهری و جذاب را در رده مینی‌هاچ بک‌های شهری پدید آورده است.
 روح ایرانی مرسدس بنز

 

محمدحسین امینی یکتا کیست؟

 روح ایرانی مرسدس بنز

امینی یکتا که هم‌اکنون 32 سال سن دارد پس از بیژن، کوروش منصوری، آرش فربد، هرمیداس اتابکی، نادر فقیه‌زاده وسیدجوادغفاریان نیز یکی دیگر از استعدادهای برجسته صنعت خودرو است که به دلایل متعدد از جمله سطح بسیار پایین دانش طراحی خودرو در ایران عازم کشورهای اروپایی شده و همه هنر و نبوغ خود را به خدمت برجسته‌ترین برندهای صنعت خودروسازی درآورده است. آن‌گونه که جستجوی ما نشان می‌دهد، محمدحسین امینی یکتا متولد سال 1364(1975 میلادی) بوده و فوق‌لیسانس طراحی صنعتی خوانده است.

 روح ایرانی مرسدس بنز

در تهران و میلان روی طراحی خودرو کار کرده و هم‌اینک مقیم آلمان است. او که به دو زبان آلمانی و انگلیسی تسلط دارد مشهورترین‌ کارش را لامبورگینی گانادور می‌داند که به شکلی گسترده نامش را در صنعت خودرو مطرح کرد. گانادور که طرحی مدرن از یک مدل قدیمی برند لامبورگینی به نام کانتاش است، همچون سایر ساخته‌های این شرکت ظاهری خشن و مهیب دارد. این طرح تنها به صورت مفهومی یا کانسپت ساخته شد و هرگز رنگ خط تولید به خود ندید.

آیا او طراح سمند است؟

روح ایرانی مرسدس بنز 

تیم طراحی سمند که ابتدا از حلقه چند استاد دانشگاه و تعدادی از نیروهای جوان ایرانی شکل گرفت بعدها به محملی برای زایش چند طراح برجسته تبدیل شد و از دل آن گروه کسانی مثل حسین امینی یکتا بیرون آمد که شب گذشته در آلمان در کنار خودروی تازه خود یعنی «اسمارت فور تو ویژن» عکس یادگاری می‌گرفت. امینی که هم‌اکنون جزو استودیو طراحی دایملر آجی (Daimler AG) جزو حلقه اول طراحان شرکت ایران‌خودرو است که در دوره‌ای به فیس‌لیفت سمند، مینی‌بوس بنز، کامیونت بادسان و کامیون بنز نارنجی پرداخته و نتایج به نسبت خوبی نیز از تلاش آنها حاصل شد. او که در یکی از معدود اتفاقات خوب و خاطره‌انگیز صنعت خودروی ایران یعنی طراحی سمند نقش داشته کارنامه قابل تاملی دارد.

مهاجرت، آغاز اوج گیری

امینی پس از پایان تحصیلات و در دومین قدم جدی، به استودیوی طراحی مرسدس بنز گام نهاد و به لطف دید عمیق و البته وسیع خود از طراحی خودرو، کانسپت ویژن ون را که نگاهی نو به ون‌های کاری شهری دارد در قالب یک مرسدس بنز طراحی کرد و از قضا با استقبال بسیار زیادی روبرو شد. این ون که به شکلی انقلابی از آخرین تکنولوژی‌های ارتباطی مثل رادار‌های سیار در قالب دو پهپاد استفاده می‌کند، به شکلی جالب و عجیب جادار است و می‌تواند ضمن بارگیری حجم عظیمی از وسایل، زمینه راحتی و رفاه سرنشینان خود را مهیا کند. این خودرو احتمالا نسل جدید مرسدس بنز ویانو یا وی کلاس خواهد بود که سال آینده قرار است تولید شود.

روح ایرانی مرسدس بنز

دومین حرکت امینی در مرسدس بنز خلق کامیون جدید این شرکت بود که به شکلی انقلابی، محصولات سنگین و تجاری این شرکت را از گذشته جدا کرده و ضمن استفاده از خطوط اصیل این برند آلمانی، روحی جدید به کشنده‌های مرسدس بنز که قرار است الکتریکی شوند، تزریق کرد. گویا قرار است این خودرو به عنوان نسل جدید کامیون های شرکت مرسدس بنز به زودی تحت نام آتگو تولید شود.

روح ایرانی مرسدس بنز 
سومین و آخرین ابداع او در حوزه طراحی خودرو یک انقلاب در زمینه مینی خودروهای شهری است که ظاهری جسورانه دارد. درها به شکل پروانه رو به عقب باز شده و هواکش سپر جلو به شکل یک صفحه هشداردهنده پیام‌هایی را برای رانندگان جلویی منتشر می کند. این خودرو که نمونه ای الکتریکی و البته کاربردی است، احتمالا به زودی به عنوان نسل جدید خودروی کوچک اسمارت به بازار معرفی خواهد شد.
 
روح ایرانی مرسدس بنز

پایان ماجرا اینکه، داستان تولید خودروی ملی ایران هرچه در آغاز شیرین به نظر می‌رسید اما در ادامه به تلخ‌ترین شکل ممکن به بار نشست و همه را ناامید کرد. با این حال از دل همین اتفاق به ظاهر ساده تجربیاتی نمود پیدا کرد که امروز منبع الهام و امید است و می‌تواند ما را به آینده صنعت خودروی ایران امیدوار نگه دارد. نمونه اش همین محمدحسین امینی یکتا که امروز در قله می درخشد.

 

یکشنبه 21 آبان 1396

ویرایش نشده ها

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: قصه های قبیله، 

اینکه همه راه ها رو ببندیم
تا اونی که میخوائیم نره، چه فایده داره؟
اتفاقا ! باید همه راه ها رو براش باز کنیم و  ..
اون !
موندن رو انتخاب کنه !

# در قفس را باز بگذار.
    پرنده اگر عاشق باشد، روی شانه هایت می نشیند...!


یکشنبه 21 آبان 1396

تلسکوپ هابل چگونه کار می کند؟

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

سال پیش در روز ۲۴ آوریل ۱۹۹۰، پس از چندین دهه برنامه ریزی و توسعه، هابل زمین را برای قرار گرفتن در مدار ترک گفت. سفر این تلسکوپ فضایی خالی از خطر هم نبود و مرتبا با تاخیر روبرو می شد اما سرانجام به کشفیات علمی مختلفی دست یافت و به لطف آن بشر توانست عکس های تاریخی مختلفی را از سیارات، کهکشان ها، غبارهای کیهانی و … بگیرد و حتی این تلسکوپ فراتر از عمر ۱۰ ساله خود دوام آورد.

Hubble_01هابل چیست؟

تلسکوپ فضایی هابل یک دستگاه ۱۱ تنی به اندازه یک اتوبوس است و در ارتفاع ۵۴۷ کیلومتری از سطح زمین با سرعتی که در برخی موارد به ۱۷۰۰۰ مایل بر ساعت می رسد به دور زمین می چرخد. هابل با این سرعت می تواند هر ۹۷ دقیقه یک دور به گرد زمین بچرخد که حدودا می شود ۱۵ بار در روز. این تلسکوپ مجهز به دستگاه های مختلفی است که انرژی خود را از طریق نور خورشید تامین می کنند و می توانند در نور قابل رویت، پرتو فرابنفش و طول موج های نزدیک به مادون قرمز از فضا عکس بگیرند.

علیرغم این، اگر هابل روی زمین مستقر بود بسیاری از ابزارها و تجهیزات در نظر گرفته شده برای آن بی فایده بودند. به بیان دیگر، این تجهیزات خوب کار می کنند چون فراتر از جو زمین قرار دارند؛ جوی که مانع از دیدن هستی برای ساکنین این کره خاکی می گردد. از دکتر پاتریک مک کارتی، مدیر پروژه تلسکوپ عظیم Magellan سوال شد که چرا علیرغم ساخت مستمر تلسکوپ های مستقر روی زمین، مشاهدات فضایی از طریق دستگاه هایی مانند هابل تا این اندازه اهمیت دارد و وی پاسخ داد:

ما از روی زمین نمی  توانیم مقادیر قابل توجه از نور فرابنفش را به خاطر وجود لایه های مختلف ببینیم. در حالی که، می توان از تلسکوپ های فضایی مجهز به دستگاه های نوری برای مطالعه مناطق نزدیک به زمین که محل تولد ستاره های جدید هستند، استفاده نمود. علاوه بر این، امکان بررسی بخش های مشخصی از طیف مادون قرمز، بهتر فراهم می گردد و ستاره شناسان با مشاهده این امواج نوری می توانند کهکشان ها را در نخستین مراحل شکل گیری هستی مورد مطالعه قرار دهند.

هابل یکی از چهار رصدگر عظیم ناسا در کنار اسپیتزر، کامپتون و چاندرا است. تلسکوپ اسپیتزر تجهیرات مادون قرمز و فراتر از آن را حمل می کند؛ کامپتون در زمینه پرتوهای گاما تخصص دارد و چاندرا رصدگری برای پرتو ایکس است.

غول ستاره‌ای مرکز این تصویر، RS -سگان تازی نام دارد که در فاصله ۶۵۰۰ سال نوری از زمین و در بستر مرگ قرار دارد. عکس از هابل

هابل چگونه کار می کند؟

این تلسکوپ تعدادی دوربین و تجهیزات علمی را با خود حمل می کند که به ترتیب عکس های بی نظیری از فضا گرفته و داده ها را تحلیل می کنند. آن دوربین ها به خودی خود توانایی گرفتن عکس را ندارند و درست مانند دوربین های معمولی که برای کار کردن به لنز نیاز دارند، برای کار کردن به آینه احتیاج دارند. هابل یک آینه اصلی بسیار بزرگ دارد که قطر آن به ۲٫۴ متر می رسد (در تلسکوپ ها هرچه آینه بزرگ تر باشد بهتر است) و نور را به آینه ثانویه می تاباند.

آن نور پس از تابیده شدن روی آینه ثانویه مجددا به مرکز آینه اصلی انعکاس می یابد. در این قسمت حفره ای قرار دارد که به ابزارهای علمی داخل تلسکوپ منتهی می گردد و در مرحله بعد، دوربین ها از آنچه توسط آینه ها منعکس می گردد به صورت سیاه و سفید عکس می گیرند. ناگفته نماند که همه عکس های روشن و رنگی که به صورت مستمر توسط ناسا و آژانس فضایی اروپا منتشر می شوند در اصل ترکیبی از دو غلظت نور هستند و رنگ ها در مرحله بعدی به آنها اضافه می گردند.

هابل؛ یک تاریخ

صحبت ها در مورد ساخت یک تلسکوپ فضایی در دهه ۱۹۴۰ میلادی آغاز گشت با این همه، ساخت هابل عملا تا دهه ۱۹۷۰ میلادی شروع نشد. این تلسکوپ بودجه ای بالغ بر یک میلیارد دلار را به خود اختصاص داد و ناسا نیز برای تامین آن مجبور شد دست به دامن رقبای اروپایی اش شود. در ادامه آژانس فضایی اروپا نخستین دستگاه ها و پنل های خورشیدی را در اختیار هابل گذاشت و از این طریق دست کم ۱۵ درصد از زمان رصد این تلسکوپ را به ستاره شناسان خود اختصاص داد.

تلسکوپ هابل با شاتل دیسکاوری به فضا پرتاب شد.

تلسکوپ هابل با شاتل دیسکاوری به فضا پرتاب شد.

اما پروسه ساخت این تلسکوپ آنطور که ناسا پیش بینی کرده بود هم ساده نبود و آژانس مجبور بود به خاطر بروز برخی مشکلات با پیمانکاران خود، چندین مرتبه فرایند ساخت آن را متوقف نماید. عاقبت در آوریل ۱۹۹۰ میلادی، هابل از منطقه کیپ کاناورال در کالیفرنیا به فضا پرتاب شد اما مشکلات این آژانس به اینجا هم ختم نشد: کمی بعد از آنکه نخستین سری از عکس های گرفته شده توسط هابل به زمین مخابره شد، پژوهشگران متوجه مشکلی در رابطه با آن شدند.

مشکل چه بود؟ نوعی نقص اپتیکال کوچک اما جدی که تحت عنوان انحراف کروی از آن یاد می شد. رابرت آرنتز در جریان مصاحبه ای این مشکل را اینگونه توضیح داد که: «این یعنی لبه بالایی آینه بیش از اندازه تخت بود و عمق آن به بیشتر از چهار میکرون نمی رسید که این کمتر از ضخامت یک تار مو است.» ناگفته نماند که اغلب تجهیزات به کار گرفته شده در هابل و همچنین مجموعه آینه های قابل حرکت و خمیده آن با نام جایگزین های محوری اصلاح اپتیک تلسکوپ فضایی یا COSTAR که برای حل مشکل انحراف کروی تهیه شدند تامین گردیدند. خوشبختانه هابل به گونه ای طراحی شده بود که فضانوردان می توانستند آن را در حال حرکت داخل مدار تعمیر و به روز رسانی کنند و باید بگوییم که این تنها تلکسوپی است که ساخته شده تا سرویس رسانی شود.

بنابراین در دسامبر سال ۱۹۹۳، تیمی از فضانوردان عازم فضا شدند تا آینه های اضافی دیگر را به این تلسکوپ متصل نمایند. اما آنطور که جان تروچ می گوید نصب COSTAR نیز چالش فنی دیگری بود. لازم بود که این تجهیزات به صورت کاملا ایمن در داخل جعبه ای به اندازه یک باجه تلفن بسته بندی شوند تا توان تحمل فشار و حرکات شدید فضاپیمای شاتل در حین پرتاب را داشته باشند. در مرحله بعد باید فضانوردان یک راهپیمایی فضایی داشته باشند و آن را «با استفاده از یک بازوی رباتیک در موقعیت اصلی اش با دقت یک دهم میلیمتر نصب نماید.»

این تصویر کهکشان مارپیچی M100 را قبل و بعد از تعمیر تلسکوپ هابل نشان می دهد که تصویر سمت راست از وضوح بیشتری برخوردار است.

این تصویر کهکشان مارپیچی M100 را قبل و بعد از تعمیر تلسکوپ هابل نشان می دهد که تصویر سمت راست از وضوح بیشتری برخوردار است.

COSTAR در جریان پنجمین و آخرین ماموریت سرویس رسانی هابل در سال ۲۰۰۹ میلادی از بدنه این تلسکوپ جدا شد و حالا دیگر تمامی تجهیزات آن دارای سیستم های اصلاح کننده داخلی هستند و می توانند مشکل انحراف نور را برطرف نمایند. در جربان همان ماموریت ابزارها و تجهیزات تازه ای از جمله “دوربین دید گسترده ۳” به هابل افزوده شد که در قیاس با دیگر دوربین های مورد استفاده در آن، رزلوشن و میدان دید بیشتری داشت. این دوربین سطح توانایی تلسکوپ را به میزان قابل توجهی بالا برد و به لطف آن عکس های شفاف تری از هابل به دست آمد.

چه کسی از هابل استفاده کرده و آن را نگهداری می کند؟

برخلاف آنچه احتمالا تصور می کنید صرفا ناسا یا پژوهشگران آژانس فضایی اروپا مجاز به استفاده از هابل نیستند. ناسا همه ساله هزاران پیشنهاد را از دانشمندان سراسر دنیا برای استفاده از این دستگاه دریافت می کند و در مرحله بعد، تیمی از دانشمندان پیشنهادات دریافتی را مورد بررسی قرار داده تا مشخص نمایند که کدام مطالعات را انجام داده و از کدامیک صرف نظر کنند. پس از این مرحله، تیم های منتخب می توانند برای مدت یک سال ذسترسی اختصاصی به هابل داشته باشند و پژوهش های خود را با استفاده از آن انجام دهند.

فعالیت فضاپیمای شاتل از سال ۲۰۱۲ میلادی متوقف شد و به همین دلیل دیگر هیچ ماموریتی برای سرویس دهی به هابل انجام نخواهد شد و تجهیزات مختلف موجود در آن شامل دوربین ها (که همگی شان هم انرژی مورد نیاز خود را از خورشید می گیرند) تا ابد در فضا باقی می مانند. البته ناگفته نماند که تیمی متشکل از مهندسان و پژوهشگران کامپیوتر از مرکز پروازهای فضایی ناسا و موسسه علوم تلسکوپ فضایی همچنان سلامت و عملکرد هابل را از روی زمین مورد پایش قرار خواهند داد.

عکسی از سحابی "ستون های آفرینش" که در سال 1995 و 2015 توسط تلسکوپ هابل ثبت شده اند.

عکسی از سحابی “ستون های آفرینش” که در سال ۱۹۹۵ و ۲۰۱۵ توسط تلسکوپ هابل ثبت شده اند.

پژوهشگران ناسا همچنین قرار است که پیش از موسسه علوم تلسکوپ فضایی به کلیه اطلاعات مخابره شده از هابل دسترسی یافته و آنها را مورد بررسی قرار دهند. دانشمندان این مرکز نیز موظفند که اطلاعات دریافتی نظیر طول موج ها یا سطوح روشنایی را به واحدهایی تبدیل نمایند که برای ما قابل درک باشند و سپس آنها را روی اینترنت آپلود کنند تا دانشمندان سراسر دنیا به آنها دسترسی داشته باشند.

کشفیات و عکس های علمی قابل توجه

به لطف هابل ما می توانیم سفری به گذشته داشته باشیم چراکه عکس های گرفته شده توسط آن وضعیت هستی را حتی پیش از آنکه منظومه خورشیدی وجود داشته باشد به تصویر می کشند. یکی از جالب ترین عکس های گرفته شده توسط این تلسکوپ دورترین که “میدان دید فرا ژرف هابل” نام دارد ۱۰ هزار کهکشان در را در یک نقطه ی کوچک به تصویر می کشد و تصویر مورد علاقه بسیاری از دانشمندان است.

برای تهیه این عکس ناسا باید یک منطقه خالی را در آسمان می یافت که بیش از اندازه نیز باریک باشد. در مرحله بعد لازم بود هابل را به گونه ای تنظیم نمایند که تا چندین سال، در بازه های زمانی ۱۰ روزه از آن موقعیت تصویر بگیرد. عکسی که در بالا می بینید شارپ ترین تصویر تهیه شده تا به امروز است که با استفاده از تصاویر تهیه شده از سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۵ تهیه شده. به خاطر فاصله زیاد کهکشان ها تا کره زمین و زمانی که طول می کشد نور از آنها به ما برسد، تصویر پایانی، کهکشان های جوانی را نشان می دهد که حدودا نیم میلیارد سال پس از بیگ بنگ به وجود آمده اند.

تصویر، فرا ژرف هابل نمونه‌ ای از قدیمی‌ترین کهکشان‌هایی است که بشر تاکنون دیده است.

علاوه بر این، مشاهدات هابل روی نوع خاصی ستاره اطلاعات مورد نیاز برای تخمین دقیق سن هستی را فراهم کرد. گفته می شود که ۱۳٫۷ میلیارد سال از تولد هستی می گذرد و این در حالی است که پیشتر این رقم برابر با ۱۵ یا ۱۶ میلیارد سال برآورد شده بود. حالا هابل به شواهد محکمی دست یافته که نشان می دهد سیاه چاله های عظیمی در مرکز کهکشان ها وجود دارند و حتی توانسته رنگ یک سیاره ی فرا خورشیدی را برای نخستین بار مشخص نماید. به تازگی اما، این تلسکوپ پژوهشگران را یاری داده تا شواهدی را دال بر وجود یک اقیانوس درست زیر قله یخی بزرگ ترین قمر مشتری یعنی گانیمد پیدا کنند. هابل همچنین درک ما از چرخه عمر ستاره ها را متحول نمود و میزان ماده سیاه موجود در هستی را (سه چهارم توده هستی) مشخص نمود.

تکنولوژی های گرفته شده از هابل

همچون بسیاری پروژه های دیگر ناسا، تکنولوژی های توسعه یافته برای هابل راه را برای دستیابی به پبشرفت های دیگر هموار کردند. برای مثال توسعه دهندگان ربات جراحی داوینچی از تکنولوژی های به خدمت گرفته شده در بازوی رباتیک هابل برای ساخت آن بهره گرفتند. همین مساله در مورد تیم کانادایی توسعه دهنده یک ربات جراح دیگر به نام neuroArm نیز صادق است. علاوه بر این، یکی از قطعات به کار رفته در تجهیزات هابل به نام سیستم تصویر برداری طیف نور تلسکوپ فضایی نقشی(Space Telescope Imaging Spectrograph) کلیدی در ساخت یک دستگاه تشخیص سرطان سینه داشت.

خداحافظ هابل، سلام جیمز وب

هنوز لحظه وداع با هابل نرسیده. درست است که حالا سن و سالی از این تلسکوپ می گذرد اما هابل هنوز هم قدرتمند عمل می کند و برخی از دانشمندان باور دارند که قطعات و تجهیزات به کار گرفته شده برای آن می توانند تا سال ۲۰۲۰ دوام بیاورند. در حال حاضر از این دستگاه در پروژه های متنوعی بهره گرفته می شود که از آن جمله می توان به “زمینه های مرزی” اشاره کرد که با کمک دیگر تلسکوپ های ناسا از جمله اسپیتزر خوشه های کهکشانی دیگر را تحت نظر می گیرد.

تصویری هنری از تلسکوپ فضایی جیمز وب جانشین تلسکوپ هابل

در سال ۲۰۱۸، تلکسوپ فضایی جیمز وب راهی مدار زمین می شود. این دستگاه جدیدتر، قدرتمندتر و البته گران تر بوده و ابعادی به اندازه یک زمین تنیس دارد و قطر آینه در نظر گرفته شده برای آن دست کم سه برابر هابل است. قرار است که جیمز وب از فاصله ای دورتر (حدودا ارتفاع ۹۳۰۰۰۰ مایلی) به دور زمین بگردد یا دست کم چهار برابر دورتر از ماه قرار بگیرد. برخلاف هابل که بهترین عملکرد را با نورهای قابل رویت و فرابنفش از خود به نمایش می گذارد، جیمز وب برای عملکرد با استفاده از نور مادون قرمز بهینه سازی شده. توانایی بهتر این تلکسوپ برای تصویر برداری در نور مادون قرمز نسبت به پیشینیانش بدان معناست که می توان از طریق آن محل شکل گیری ستاره ها و سیارات را رصد کرد و به زمان های دورتری در گذشته باز گشت.

همانطور که گفته شد، تا از رده خارج شدن هابل زمان زیادی باقی است اما هابل بی تردید روزی از مدار خارج می شود و در این میان عوامل زیادی اثرگذارند که پرتوهای خورشیدی بزرگ ترینشان است چراکه می توانند در اثر گذشت زمان قطعات تلسکوپ را خراب کنند. ناسا در اصل تصمیم داشت که هابل را پایین بیاورد و آن را در موزه ای در معرض دید عموم قرار دهد و از طرفی، این تلسکوپ به گونه ای طراحی شده که تنها می تواند به شاتل متصل شود و راکت های مدرن امروزی نمی توانند به زمین باز گرداندنش اما قادرند که آن را در داخل اقیانوس فرود آورده یا با بالابردن ارتفاع حرکتش کاری کنند که چندین صده بیشتر در مدار باقی بماند. هر وقت که زمانش برسد، ناسا تصمیم خواهد گرفت که با این تلسکوپ سالخورده چه کند و در صورتی که تصمیم بگیرد آن را به حال خود رها کند، به تدریج تسلیم جاذبه شده و از سال ۲۰۳۷ میلادی اندک اندک وارد جو زمین خواهد شد.

سایت علمی بیگ بنگ/ منبع: engadget



«کوشکی» و «دلبر» نام دو یوزپلنگ ایرانی خبرساز است که به ترتیب در تاریخ‌های ۱۱ و ۱۲ آذرماه سال ۹۳ به ترتیب از خراسان شمالی و سمنان به تهران و پارک پردیسان منتقل شدند. در حال حاضر ۵ زیرگونه یوز در جهان شناسایی شده که به ترتیب عبارتند از:

۱) یوز جنوب آفریقا یا یوز نامیبیایی(Acinonyx jubatus jubatus) که پرتعداد و در عین حال سالم‌ترین جمعیت یوز را در دنیا دارد ۲) یوز شرق یا یوز تانزانیایی(Acinonyx jubatus fearsoni) ۳) یوز شمال‌شرق یا یوز سودان(Acinonyx jubatus sommerringi) ۴) یوز شمال‌غرب(Acinonyx jubatus heiki)  ۵) یوز شمال آفریقا تا مرکز هندوستان (Acinonyx jubatus venaticus) که از این ۵ زیرگونه مورد آخر تنها در کشور ما زیست می‌کند و سایرین متعلق به قاره آفریقا هستند. یوزهای آسیایی در مقایسه با خویشاوندان آفریقایی جثه به نسبت کوچک‌تری دارند و موهای پشت گردن و زیرشکم آن‌ها در فصولی خاصی از سال (بالاخص فصل پاییز) بلندتر از زیرگونه‌های آسیایی است.کوشکی و دلبر در حال حاضر تنها نماینده‌های یوزهای آسیایی (ایرانی) هستند که در اسارت زندگی می‌کنند.

کوشکی از کجا به تهران آمد؟

کوشکی یوزپلنگ نری است که در سال ۱۳۸۶ آنهم زمانی که توله چند ماهه‌ای بود توسط یکی از علاقمندان به حیات‌وحش به سازمان حفاظت محیط‌زیست تحویل داده شد. نام این یوزپلنگ نر برگرفته از نام فامیل آقای کوشکی همان فردی است که وی را به سازمان حفاظت محیط‌زیست تحویل داد. ظاهرا آقای کوشکی این توله را از یکی از چوپانان بومی منطقه میاندشت گرفته بودند که به دلیل ناآگاهی توله را از مادر جدا کرده بود.

این توله پس از چند ماه نگهداری در پارک طبیعت پردیسان، به محوطه ۱۲ هکتاری واقع در پناهگاه حیات‌وحش میاندشت که در نزدیکی زیستگاه اصلی او بود منتقل شد و از آذرماه سال ۹۳ نیز در تهران، مرکز تحقیقاتی یوز آسیایی واقع در پارک طبیعت پردیسان نگهداری می‌شود.

دلبر کیست؟

کوشکی به دلیل آنکه یک سال اول را در کنار مادر نبوده و آموزش‌های لازم جهت بقا در طبیعت را نیاموخته دیگر توان بازگشت به طبیعت را ندارد. عکس از هومن جوکار

دلبر نام یک یوز ماده است که در زمان تولگی (۳ الی ۴ ماهگی) توسط سگ‌های گله یک چوپان افغان‌ها در بهار سال ۱۳۹۰ در منطقه توران به دام افتاد. چوپان افغان‌ها تصمیم به نگهداری از دلبر می‌گیرد. اما پس از مدتی چوپان دیگری به نام علی، متوجه حیوان عجیبی در بین گله چوپان افغان‌ها می‌شود. علی را می‌توان ناجی دلبر نامید چرا که وی توله را از چوپان افغان‌ها می‌گیرد و به منزل خود می‌آورد.

خوشبختانه منزل علی در نزدیکی پاسگاه محیط‌بانی تجور بوده و بلافاصله محیط‌بانان را از این موضوع مطلع نموده و توله یوز را به محیط‌بانان تحویل می‌دهد. دلبر بعدها به محیط فنس‌کشی‌شده‌ای در پارک ملی توران منتقل شد و در آذر سال ۹۳ هم به تهران آمد.

چرا کوشکی و دلبر توان بازگشت به طبیعت را ندارند؟

دلبر تنها یوز آسیایی ماده در اسارت است که سرنوشت کم و بیش مشابهی با کوشکی داشته است. عکس از علی محمدی

از آنجایی توله یوزها شکار کردن را از مادر در سن یک سالگی یاد می‌گیرند لذا این دو توله با کمال تاسف امکان بازگشت به طبیعت را نداشته و ندارند. این دو نه‌تنها آموزش‌های لازم برای شکار را از مادرشان دریافت نکرده‌اند بلکه حتی بلد نیستند که در برابر شکارچیانی قوی‌تر مانند پلنگ چگونه باید از خود حفاظت کنند و به همین دلیل است که اهمیت بالای آن‌ها سبب شده که تحت شرایط بسیار کنترل‌شده در پارک طبیعت پردیسان نگهداری شوند.

بدیهی است که این دو به دلیل سن کم و عدم توانایی در شکار در زمان تولگی نیز مجدد رهاسازی نشده‌اند، اگر در همان زمان مجدد رهاسازی می‌شدند به طور قطع محکوم به مرگ بودند. شرایط خاص نگهداری آن‌ها در پارک طبیعت پردیسان سبب شده که به طور مستمر تحت نظارت دامپزشک باشند و بنا به همین حساسیت‌ها نیز امکان دسترسی به آن‌ها برای عموم وجود ندارد. کوشکی و دلبر هم‌اکنون با خرگوش زنده و گوشت گوسفند تغذیه می‌شوند.

چرا کوشکی و دلبر در تهران هستند؟

عدم مهارت کوشکی و دلبر در زمان شکار به خوبی مشخص است، علیرغم اینکه آن‌ها به واسطه غریزه شکارهایی را که انسان‌ها در اختیارشان می‌گذارند، می‌گیرند اما واقعیت این است که مهارت‌های خاص یوزهای در طبیعت را ندارند. عکس از علی محمدی

صحبت‌های زیادی هنوز هم در دنیای مجازی وجود دارد مبنی بر اینکه چرا یوزها را فرضا از زمین ۱۲ هکتاری میاندشت به تهران آلوده منتقل کرده‌اند؟ جواب این پرسش به طور مشخص این است که هدف از پروژه تکثیر در اسارت یک کار تحقیقاتی بوده است در نتیجه دسترسی دائمی کارشناسی به یوزها امری بسیار مهم بود یعنی یوزها باید به جایی منتقل می‌شدند که بتوان در کم‌تر از ۲ الی ۳ ساعت به آن ها دسترسی داشت. اما چرا؟ بدیهی است که اگر از کوشکی و دلبر توله‌ای متولد شود، در روزهای نخست به شدت احتیاج به سرویس و مراقبت ویژه دارد. متمرکز کردن یک گروه کارشناسی در میاندشت نه‌تنها مشکل بود بلکه اقتصادی، عقلانی و مقرون به صرفه هم نبود. ضمن اینکه امکانات و تجهیزات در تهران بسیار بیش‌تر است.

در مورد امنیت کوشکی و دلبر در آنزمان واقعا دغدغه‌هایی وجود داشت در نتیجه بر اساس یک آنالیز و جمع‌بندی نظرات کارشناس بود که آن‌ها را به تهران آوردند تا بتوانند با امکاناتی مانند دوربین‌های پیشرفته، فنس‌کشی و نگهبانان به طور دایم آن‌ها را زیر نظر داشته باشند. سقط اولین جنین دلبر ۴۰ روز بعد از بارداری دلیلی بود که درستی این تصمیم را ثابت کرد، یوزها نیاز به مراقبت ویژه دارند. درست است که این مشکل در گربه‌سانان شایع است اما این دو یوز به قدری خاص هستند که نیاز به مراقبت ویژه از آن‌ها مهم‌ترین تصمیمی بوده که تا امروز گرفته شده است.

علت شکل‌گیری مرکزی تحت‌ عنوان «مرکز تحقیقات یوزپلنگ‌های آسیایی» در پارک طبیعت پردیسان این بود که کارشناسان به این جمع‌بندی رسیدند که با توجه به کمبودهای متعدد داده درباره یوزها باید هرچه سریع‌تر اطلاعاتی درباره رفتار، سیکل فحلی و سایر جزئیات زندگی آن‌ها به دست آورد. عکس از علی محمدی

در خلال این مدت حتی آب آشامیدنی یوزها آزمایش شده و میزان حساسیت‌ها در مورد آن‌ها بسیار زیاد است. جیره غذایی آن‌ها ۳ بار در هفته خرگوش زنده، دوبار مرغ و یک بار هم بز به اضافه پشم و پوست و یک روز هم در هفته استراحت است. یوزها در تهران حتی مکمل‌های لازم را دریافت می‌کنند بنابراین شایعات درباره آن‌ها به هیچ روی مصداق ندارد. فراموش نکنید که شانس تکثیر یوز در اسارت بسیار کم است. اگر داده‌های منتشر شده از طرف موسسه زیست‌شناسی حفاظتی اسمیتسونین که یکی از مراجع معتبر علمی خصوصا با تحقیقات متمرکز در زمینه این گونه نادر است را مبنا قرار دهیم؛ متوجه خواهیم شد که این احتمال در شرایط اسارت تنها ۳۰ درصد آن‌هم با چندین یوز تخمین زده شده است.

بنابراین مشخص است که چرا داشتن دو یوز نمی‌تواند تا آن حد که باید امیدوارکننده باشد. هدف سایت مرکز تحقیقات یوزپلنگ آسیایی در پارک طبیعت پردیسان نیز به این شرح است: ۱) به وجود آوردن یک مکان صرفا تحقیقاتی ۲) افزایش دانش تجربی بالاخص در بخش رفتارشناسی (در حال حاضر رفتارهای این دو فرد به طور مستمر توسط کارکنان مرکز تحقیقات پایش می‌شود) ۳) تاکید بر ارزش‌های آموزشی ۴) شناخت بیماری‌ها و حتی انگل‌های آن‌ها برای موارد دیگر و در نهایت حفظ ذخیره ژنتیکی تنها یوزهای آسیایی در اسارت در کل دنیا.



جمعه 12 آبان 1396

ویرایش نشده ها

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: قصه های قبیله، 

شده نام کوچک ات را با پسوند "جان" صدایت کند و تو !
 هزار بار بیشتر عاشق اسمت شوی ...!

میخوام بگم هر آدمی تو زندگیش،  یکبار و لااقل برای یک شب، خوشبخت ترین آدم روی زمین بوده !

چهارشنبه 3 آبان 1396

برا دو نانو گرم لبخند

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: جذابیت های برق، 



کلا تابلو برق ها موجودات عجیبی هستن.
من بررسی کردم
وقتی می گن منو با تنهاییام تنها بذار، دلم گرفته
اگر تنها بذاریشون بعدا دهنتون سرویسه !

# زیر سوال بردن اصل دسترسی به تابلو برق

صفحات جانبی

نظرسنجی

    لطفاً نظرات خود را درمورد وبلاگ با اینجانب در میان بگذارید.(iman.sariri@yahoo.com)نتایج تاکنون15000مفید و 125غیرمفید. با سپاس


  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :