تبلیغات
برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات. - مطالب تکنولوژی های روز دنیا

برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات.

دایره المعارف تاسیسات برق (اطلاعات عمومی برق)


بررسی برنامه رؤیایی امارات برای انتقال کوه یخی عظیم از قطب جنوب

یک شرکت اماراتی تصمیم دارد با انتقال کوه یخی بزرگ از قطب جنوب به سواحل فجیره، یکی از جاه‌طلبانه‌ترین و بزرگ‌ترین پروژه‌های محیط زیستی ممکن را عملی کند.

موقعیت‌های ناامیدکننده‌ای که چاره را از انسان می‌گیرند، می‌توانند به همان مقدار انسان را به‌سوی راهکارها و تدابیری ناگزیر و از روی استیصال سوق دهند و ما اگر در حال حاضر بخواهیم به بررسی یکی از این موقعیت‌های این چنینی در دنیا بپردازیم، بتوانیم به وضعیت امارات متحده در خشک‌سالی و برنامه‌ی گسترده‌ی آن‌ها برای انتقال کوه‌ یخ از قطب اشاره کنیم؛ برنامه‌ی جدیدی که شامل کشان‌کشان بردن کوه‌هایی از یخ در طی مسافتی به‌اندازه‌ی نصف دنیا به‌منظور دست و پنجه نرم کردن با پدیده‌ی خشک‌سالی در کشور امارت متحده عربی است.

این پروژه که اوایل ماه می و از سوی یک شرکت مستقر در دبی به نام National Advisor Bureau Limited معرفی شد، دربردارنده‌ی فرایند کشیدن کوه‌های یخی از قطب جنوب و به مسافتی بیش از ۹۲۰۰ کیلومتر از میان اقیانوس‌ هند و پس از آن رساندن یخ‌ها به سواحل امارات و مستقر ساختن آن‌ها در ساحل به‌منظور استفاده در قالب منابعی برای آب شرب خواهد بود. سلیمان الشهی، مدیر سرپرست این کمپانی مستقر در ابوظبی در گفتگو با پایگاه گلف نیوز در این باره گفته است:

چنین منبعی به‌عنوان خالص‌ترین آب در دنیا قلمداد می‌شود. ما برنامه‌ی فنی و مالی پروژه را سازمان‌دهی و محاسبه کرده‌ایم. یدک کشیدن (به‌صورت کشان‌کشان و با طناب‌های ویژه بردن) بهترین روش برای این کار است. ما این پروژه را در آغاز سال ۲۰۱۸ شروع خواهیم کرد.

در اینجا می‌خواهیم ناباوری‌ خود نسبت به عملی شدن طرح را کنار بگذاریم و به بررسی کلی برنامه‌ی آن‌ها بپردازیم:

به باور الشهی، هر کوه یخ به‌طور متوسط حاوی حدود ۸۰ میلیون لیتر آب سالم است و این می‌تواند برای رفع نیازهای آب آشامیدنی حدود یک میلیون نفر در طی ۵ سال کافی باشد. برنامه‌ریزی شده است که کوه یخ از میان اقیانوس هند کشیده شود و پس از پیمایشی که بالغ بر یک سال به طول خواهد انجامید، به امارت فُجَیره  واقع در ساحل غربی امارات متحده‌ی عربی خواهد رسید.

محاسبات کامپیوتری نشان داده‌اند که کوه یخ در طی این مدت بیش از ۳۰ درصد حجم خود را از دست خواهد داد. پس از رسیدن به محل مورد نظر و مستقر شدن در آنجا، این کمپانی اقداماتی برای انجام فرایندهایی روی یخ‌ها آغاز خواهد کرد و در این راستا ما شاهد تقسیم کوه‌های یخ به بلوک‌های کوچک‌تر خواهیم بود.

بلوک‌های یخ‌های قطبی در ادامه به آب آشامیدنی تبدیل خواهند شد که این آب می‌تواند در ادامه در تانک‌های بزرگ نگه‌دارنده‌ برای انجام فرایندهای لازم روی آن ذخیره شود. این پروژه از سویی دیگر برای مورد توجه قرار دادن این واقعیت طراحی شده است که کشور امارات با سرعت زیادی در حال از دست دادن و اتمام منابع آب آشامیدنی خود است و فرایند نمک‌زدایی از این پس برای تأمین آب شرب مورد نیاز مردم کافی نخواهد بود.

انتقال کوه یخ به فجیره

پیش‌تر در سال ۲۰۱۵، پایگاه اسوشیتد پرس گزارش داده بود که منابع آب‌ زیرزمینی این کشور می‌تواند در مدت‌زمان کمی و در حدود ۱۵ سال آینده کاملا خالی از آب شود و شهرها نیز با متکی بودن به مصرف آب‌ آشامیدنی حاصل از نمک‌زدایی برای برآورده کردن بیش از ۹۸ درصد از نیازشان، در حال نابود کردن محیط زیست و همین‌طور بودجه‌ی خودشان هستند.

از طرفی با وجود تلاش‌ها و توصیه‌های مقامات رسمی در مورد اینکه آب در منطقه‌ی خاورمیانه دارای شرایطی حتی حساس‌تر از نفت است، باز هم به نظر می‌رسد که صرفه‌جویی در مصرف آب برای بیشتر مردم محلی خیلی در اولویت نیست. اسوشیتد پرس همچنین گزارش می‌کند که:

بر پایه‌ی یک مطالعه که توسط سازمان ملل انجام شد، مشخص شده است که ساکنین امارات متحده عربی و اغلب همسایه‌های آن در حاشیه‌ی خلیج فارس، روزانه حدود ۵۰۰ لیتر آب مصرف می‌کنند که این مقدار در میان بالاترین مقادیر سرانه‌های مصرف در سطح جهان قرار دارند.

الشهی همچنین به این موضوع اشاره دارد که مناظر ایجادشده از این کوه‌های یخ در سواحل امارات نیز می‌توانند باعث جذب برخی توریست‌ها به این منطقه بشوند. این امر وقتی جلوه‌ی ویژه‌تری پیدا می‌کند که بدانیم شرکت وی پیش‌بینی کرده است که کو‌ه‌های یخ انتقال‌یافته باعث تولید آب‌وهوای منحصر به خودشان در ناحیه‌ی ساحل فجیره خواهند شد. وی در گفتگو با پایگاه گلف نیوز می‌گوید:

کوه یخ می‌تواند یک گردباد ایجاد کند؛ گردبادی که باعث کشیده شدن ابرهای تمام آن ناحیه به بالای محل کوه یخ خواهد شد.

هوای سرد فوران کننده از یک کوه یخ در نزدیک سواحل دریای عرب می‌تواند منجر به نواحی کم‌فشار و توفان‌های باران‌زا در ناحیه‌ی خلیج فارس و بخش جنوبی شبه‌جزیره‌ی عربستان در تمام طول سال شود.

با گسترش یافتن هوای بالاآمده به خاطر سرمایش‌ها و چگالش‌های ناشی از کاهش فشار هوا، بخار آب در میان ابرها انباشته می‌شود و آن‌ها رفته‌رفته سنگین می‌شوند و در نهایت به‌صورت باران به زمین می‌آیند.

 درحالی‌که یک بلوک عظیم از یخ مستقرشده در ناحیه‌ی آفتابی شاید بتواند چنین تأثیر فوری را روی اتمسفر ناحیه داشته باشد؛ بارش باران در اثر چنین روندی اندکی مبالغه‌آمیز است. این در واقع برداشت لیندا لام، هواشناس پایگاه Weather.com در مورد طرح ارائه‌شده توسط شرکت اماراتی است. لام همچنین اظهار کرده است:

با در نظر داشتن اختلاف دمای زیادی که میان دمای یخ و آب اطراف آن وجود دارد، برخی از تأثیرات ناشی از این اختلاف دما از قبیل توسعه‌ی ابرهایی در اطراف کوه یخ محتمل خواهند بود.

با این حال، با در نظر آوردن برهم‌کنش‌های پیچیده‌ای که در این فرایند دخیل هستند؛ برهم‌کنش‌هایی از قبیل هرگونه تأثیرهای اعمال‌شده در مقیاس‌های بزرگ‌تر الگوی چرخه‌ی آب، به نظر نمی‌رسد ما در واقعیت شاهد وجود توفان‌های باران‌زا در تمام طول سال در این ناحیه باشیم. شاید بتوانیم یک سؤال دیگر نیز مطرح کنیم؛ آیا این پروژه اصلا می‌تواند در عمل انجام شود؟

یدک کشیدن کوه یخ با کشتی

الشهی اظهار می‌کند که با وجود شک و تردیدهایی که از طرف منتقدان برای عملی شدن این پروژه وجود دارد، شرکت او در حال حاضر شروع به تعیین دقیق مسیر راه کرده است. اما باید در نظر داشته باشیم که آن‌ها نخستین گروهی نیستند که به دنبال انجام چنین پروژه‌هایی در چنین مقیاسی رفته باشند.

پیش‌تر در سال‌های دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی، یک مهندس فرانسوی به نام ژرژ موژا، مأموریتی از طرف شاهزاده‌ی سعودی محمد الفیصل دریافت کرده بود تا با جمع‌آوری گروهی از مهندسان و کاوشگران قطبی، اقدام به راه‌اندازی یک پروژه‌ی جدید موسوم به Iceberg Transport International کنند. دیوید زاکس در گزارش خود برای فست کمپانی در سال ۲۰۱۱ در این رابطه چنین گفت:

فیصل برنامه‌ریزی کرده بود تا یک کوه یخ ۱۰۰ میلیون تنی در پارچه‌ها و پلاستیک‌های ویژه بسته‌بندی شود و آن را به‌طور یدک‌کش از قطب شمال به‌سوی دریای سرخ منتقل کنند. هزینه‌ی چنین پروژه‌ای ۱۰۰ میلیون دلار برآورد شده بود.

او حتی در راستای یک کنفرانس باشکوه و خودنمایانه در مورد به‌کارگیری کوه‌های یخ، موفق به انتقال یک کوه یخ کوچک ۲ تنی از طریق هلی‌کوپتر، هواپیما و کامیون از آلاسکا به ایالت آیووا شد. در آنجا بلوک‌ عظیم یخ را به قطعات کوچک‌تر تقسیم و با آن قطعات، نوشیدنی‌های حاضران در کنفرانس را خنک کردند.

به هر ترتیب و با اینکه کنفرانس به‌ظاهر خوب پیش رفته بود؛ اما حاضران در کنفرانس در مورد امکان‌پذیر بودن آن طرح و هزینه‌های بسیار بالای آن مردد بودند و از این‌رو آن پروژه برای همیشه متوقف شد.

موژا از سال ۲۰۱۱ همچنان در حال تلاش برای سروشکل دادن به برنامه‌ی است که بتواند در دنیای واقعی نیز عملی شود و نتیجه‌بخش باشد؛ پس از گذشت ۳ دهه از آن روزگار، هنوز به نظر نمی‌رسد که وی به نتایج قابل اتکایی رسیده باشد. آیا گروه الشهی و کارکنان آن‌ می‌توانند کاری را انجام دهند که شاهزاده فیصل و مهندس فرانسوی از انجام آن دست کشیده بودند؟

حتی اگر تلاش آن‌ها به هیچ جایی نرسد؛ باز هم باید در نظر داشته باشیم که چنین پروژه‌ای می‌تواند به‌عنوان نشانه‌ای از بعضی روندهای در حال وقوع تلقی شود. این در حالی است که موقعیت‌ها و بحران‌های مرتبط با گرمایش زمین روزبه‌روز در این سیاره در حال افزایش هستند و تشویق و تهییج پژوهشگران و مهندسان برای نگاه کردن به ایده‌های بزرگ و بررسی آن‌ها به‌منظور حل مشکلات مرتبط با آب‌وهوا می‌تواند مفید باشد. یکی دیگر از ایده‌های مشابه با این مورد، مربوط به استفاده از ده میلیون پمپ ویژه برای بازسازی یخ‌های ازدست‌رفته‌ی قطب شمال بود که چندی پیش خبر مربوط به آن در رسانه‌ها خبرساز شده بود.

از همه‌ی جوانب فنی کار که بگذریم، باید یادآوری کنیم که ما هنوز در مورد جالب‌ترین بخش پروژه حرفی نزده‌ایم؛ جالب‌ترین بخش پروژه‌ی کوه یخ امارات متحده عربی این است که پنگوئن‌ها و خرس‌های قطبی که روی یخ‌ها زندگی‌ می‌کنند، به همراه این کوه یخ به سواحل امارات خواهند آمد.


 بابک قهرمانی

رویاهای حرکت در داخل ساختمان در جهت های مختلف و بدون دردسرهای آسانسورهای فعلی به واقعیت پیوست. به تازگی آسانسورهایی تولید شدند که با استفاده از موتورهای خطی، به سمت راست و چپ و پایین و بالا و بدون نیاز به کابل و فضاهای اضافی، حرکت می کنند.

تولید آسانسورهای بدون کابل با تکنولوژی هایپرلوپ
تولید آسانسورهای بدون کابل با تکنولوژی هایپرلوپ

ThyssenKrupp اولین بار این ایده را سه سال پیش در یکی از بزرگترین شرکت های تولید کننده آسانسور در دنیا به نام mehlev مطرح کرد. این آسانسورها از تکنولوژی حرکتی Hyperloop برای جابجایی استفاده خواهند کرد. حال  بعد از سه سال اولین آزمایش های آسانسور تولید شده در برج Rottweil آلمان انجام شده است.

همانطور که مشاهده می کنید، در این آسانسورها به هیچ عنوان از کابل استفاده نشده و تنها با موتورهای خطی و ایجاد محیط مغناطیسی کابین در مسیر تعیین شده به حرکت در می آید. به محض رسیدن کابین به مقصد، ریل ها می توانند تغییر جهت دهند و با این روش کابین مسیر و جهت حرکتی گیری را در ادامه طی کند.

ThyssenKrupp امیدوار است که به زودی امکان افزایش تعداد شفت ها ایجاد شود. بدین طریق تنها با استفاده از نرم افزار و از راه دور مسیر حرکتی دلخواهی را برای کابین آسانسور می توان تعیین کرد. به گفته او در آسانسورهای فعلی تنها می توان، در بهترین حالت، هر کابین را با استفاده از کابل، تا ارتفاع ۱۶۰۰ پا بالا برد و برای افزایش طول مسیر، در برج های بلند، باید شفت ها و موتورهای بیشتری در طول مسیر کار گذاشت.

Multi، برندی که با این محصول جدید شناخته خواهد شد، می تواند بدون نیاز به ابزارهای اضافی و هدر دادن فضاهای زیاد، مسیرهایی با طول دلخواه را طی کند و همچنین محدودیت های سرعت، جهت و فضا را نیز نخواهد داشت.

شرکت تولید ساختمان OVG در آلمان برای اولین بار این محصول را خریداری کرده و قرار است در برج در حال ساخت East Side بکار ببرد. هر چند این نشان دهنده اعتماد سازنده ها به این محصول است ولی علاوه بر نیاز به بررسی ها و آزمایش های بیشتر، هزینه های این آسانسور فعلا زیاد قابل توجیه نیست. به گفته سازنده Multi، هزینه این آسانسوها بطور متوسط ۵ برابر آسانسورهای فعالی خواهند بود که البته با تولید انبوه و افزایش کاربرد آنها و نیز مشارکت تولید کننده های بزرگ، این رقم به مرور کاهش خواهد یافت.


محمود رضا فرهادی


ایلان ماسک جزئیات طرح بزرگ استعمار مریخ را به صورت آنلاین منتشر کرد

احتمالا همه دوستداران فضا و نجوم با ایلان ماسک و طرح مشهورش برای استعمار مریخ آشنا باشند. ماسک مدت‌ هاست، ایده استعمار مریخ را در سر می‌پروراند. ایلان ماسک کارآفرین و تکنولوژیست مشهور سیلیکون ولی، کسی که به تبدیل کردن شور و شوقش به شرکت‌های رویایی مشهور است؛ در چند دهه اخیر به‌ عنوان یکی از نوآوران برتر ایالات‌متحده آمریکا مطرح شده است. این سوپر میلیاردر مشهور بنیان‌گذار شرکت‌های پی پال، تسلا موتورز سازنده خودروهای الکتریکی و اسپیس ایکس شرکت فضایی سازنده موشک و فضاپیما است.

ایلان ماسک اعلام کرده، می‌خواهد طی چند سال آینده یک میلیون نفر را با هزینه‌ای کمتر از ۲۰۰ هزار دلار در مریخ ساکن کند. سپتامبر سال گذشته بود که او اهدافش را در شصت و هفتمین کنفرانس بین‌المللی فضانوردی گوادالاخارا، مکزیک تشریح کرد. اکنون ماسک جزئیات طرح بزرگ استعمار مریخ را به صورت آنلاین منتشر کرده است.

ایلان ماسک می‌ گوید، شرکت اسپیس ایکس را در سال ۲۰۰۲، مشخصا برای کمک به تبدیل انسان به “گونه‌ای چند سیاره‌ای” تأسیس کرده است. هدف این شرکت فضایی خصوصی، ساخت کلان‌شهری در مریخ با استفاده از ناوگانی از فضاپیماها و موشک‌ها به نام سیستم حمل ‌و نقل بین سیاره ای (ITS) است.

از آنچه از برنامه هر چه می‌خواهی از من بپرس” (Ask Me Anything, AMA)” ایلان ماسک در شبکه اجتماعی ردیت در سپتامبر گذشته می‌دانیم، در خلال این طرح یک میلیون نفر در زمانی در قرن حاضر در چهار مرحله مهم به مریخ فرستاده می‌شوند؛ مراحلی که به ترتیب عبارتند از: دیده بانی از زمین کره مریخ، ساخت و ایجاد کارخانه تولید سوخت، ارسال چند پیشگام و در نهایت ارسال گروهی انسان. ایلان ماسک جزئیات این طرح را با عنوان “تبدیل انسان به گونه ای چند سیاره ای”  در وب سایت New Space منتشر کرده است.

به گفته اسکات هوبارد، سردبیر ارشد وب سایت New Space: “به عقیده من، انتشار این مقاله نه تنها فرصتی برای جامعه فضایی فراهم کرده تا از چشم انداز اسپیس ایکس با وجود تمام متن ها و نمودارهایش آگاه شوند، بلکه یک مرجع آرشیوی ارزشمند برای تحقیقات و برنامه‌ریزی‌های آینده محسوب می‌شود.”

در این مقاله ۱۵ صفحه‌ای، ماسک دلیل اینکه چرا مریخ انتخاب اول اوست را توضیح می‌دهد. او استدلال می‌کند که مریخ با توجه به نزدیکی به زمین و همچنین شباهتش به سیاره ما، بهترین گزینه است. او همچنین پیشنهادهایی برای کاهش هزینه فعلی با نرخ ۵ میلیون درصد که برای هر فرد، ۱۰ میلیارد دلار محاسبه شده به رقم مقرون به صرفه ۲۰۰ هزار دلار داده است. ماسک تخمین می‌زند، با استفاده از روش ‌های متداول، هزینه سفر هر فرد به مریخ ۱۰ میلیارد دلار خواهد بود، او می‌خواهد این رقم را تا ۲۰۰ هزار دلار کاهش دهد. ماسک می‌ گوید، می‌خواهد در نهایت، هزینه هر سفر مریخ را به ۱۰۰ هزار دلار کاهش دهد. میزان قابل‌ توجهی از این هزینه‌ها به خاطر استفاده از قطعات قابل‌استفاده مجدد، کاهش خواهد یافت.

ایلان ماسک پیش از این در مورد سفر به مریخ، گفته بود: “این چیزی نیست که ممکن است به نظر برسد، بلکه چیزی است که ما قصد داریم، این طور به نظر برسد"


ایلان ماسک پیش از این در مورد سفر به مریخ، گفته بود:
 “این چیزی نیست که ممکن است به نظر برسد،
 بلکه چیزی است که ما قصد داریم، این طور به نظر برسد”

اسپیس ایکس می خواهد، کپسول فضایی بدون سرنشین رِد دراگون را سال ۲۰۱۸ و پس از آن در سال های آینده انسان را به مریخ خواهد بفرستد. برای این سفر، اسپیس ایکس پیش ‌از این با موفقیت موتور موشک رپتور را مورد آزمایش قرار داده است. رپتور، موتوری با سوخت متان است که می‌تواند، قوی‌تر از موتور هر موشک دیگری باشد. رپتور قادر به دستیابی به نیروی پرتابی در حدود ۶۸۰ هزار پوند، بیش از سه برابر موشک فالکون ۹ است.

موتورهای رپتور برای سیستم سیستم حمل‌ونقل بین سیاره ای، فضاپیمایی که قادر به حمل ۱۰۰ تن (انسان یا محموله) است، مناسب خواهد بود. این فضاپیما برای بلند شدن به نیروی تراست (رانش) ۲۸.۷۳۰.۰۰۰ پوندی نیاز دارد، به ‌این ‌ترتیب، ۴۴۰ موتور رپتور برای این فضاپیما موردنیاز خواهد بود. هنگامی‌که این فضاپیما سوخت‌گیری مجدد را در مدار(زمین) انجام دهد، دو آرایه خورشیدی را مورد استفاده قرار خواهد داد که قادر به تولید ۲۰۰ کیلووات نیرو خواهند بود.

همچنین همانطور که به خوبی می‌دانیم؛ طرح ماسک برای سفر به مریخ به شدت به استفاده از موشک‌های قابل استفاده مجدد متکی است، چیزی که در نهایت علاوه بر کاهش هزینه‌های سفر می‌تواند، زمان‌بندی برای سفر انسان به مریخ را هم به جلو بیندازد. اما حتی با وجود استفاده از موشک‌های قابل استفاده مجدد، هزینه فرستادن انسان برای زندگی در مریخ بسیار بیشتر از ۲۰۰ هزار دلار خواهد بود. الا اتکینز، استادی از دانشکده مهندسی هوافضا دانشگاه میشیگان در این مورد تردید دارد، به خصوص اینکه ماموریت آینده مریخ شامل، اسکان انسان در مریخ هم است.

گوین شاتول، رئیس و مدیر ارشد عملیات شرکت خصوصی فضایی اسپیس ایکس می گوید:”فقط برای آنالیز اساسی موشک‌ها و گرانش و همچنین ارزیابی هزینه‌ها برای استقرار انسان در مریخ، ۲۰۰ هزار دلار خیلی بلندپروازانه است. اما در این مورد مصلحتی در میان است، در واقع اگر اسپیس ایکس اعلام کند، هزینه سفر به مریخ؛ یک میلیون دلار خواهد بود، چه تعدادی از طرح شرکت استقبال می‌کنند؟”

قیمت‌گذاری ۲۰۰ هزار دلاری مردم را امیدوار نگه می دارد. به گفته اتکینز، برخی علاقه‌مندان مریخ ممکن است، احساس کنند، می‌توانند با  ۲۰ تا ۳۰ سال پس انداز، هزینه بلیط مریخ را تهیه کنند. او توضیح می‌دهد:” فکر می‌کنم، اسپیس ایکس کاری که برای حمایت مردم آمریکا نیاز دارد را انجام می‌دهد. در واقع آن‌ها می‌خواهند کنگره را برای تامین بودجه شرکت هایی مانند اسپیس ایکس تحت فشار قرار دهند. بنابراین اگر آن‌ها (اسپیس ایکس) اعلام کنند، فقط میلیاردرها می‌توانند به مریخ بروند، نمایندگان کنگره که باید به رای دهندگان غیر میلیارد پاسخگو باشند و قطعا نمی‌توانند بودجه بالایی را به اسپیس ایکس اختصاص دهند.”

اتکینز از هزینه دیگری علاوه بر هزینه مالی سفر به مریخ صحبت می‌کند: هزینه زندگی. او می‌گوید: “خطر سفر به فضا بسیار بالا است، تصور نمی‌کنم، مردم واقعا متوجه خطرهای این سفر باشند.”

بنیان‌گذار شرکت اسپیس ایکس در خلال سخنرانی‌اش در این کنفرانس بین‌المللی فضانوردی در مکزیک گفت بوده که دو راه پیش روی انسان است، ماندن در زمین و تسلیم انقراض شدن، و یا استعمار سیارات دیگر

بنیان‌گذار شرکت اسپیس ایکس در خلال سخنرانی‌اش در این کنفرانس بین‌المللی فضانوردی
در مکزیک گفت بوده که دو راه پیش روی انسان است،
ماندن در زمین و تسلیم انقراض شدن، و یا استعمار سیارات دیگر

ایلان ماسک، سپتامبر گذشته در گوادالاخارا به هوادارانش هشدار داده بود، برای مُردن در راه رویای خود آماده باشند، خصوصا در اولین ماموریت. او به مخاطبانش در کنفرانس گفته بود:”خطر مرگ بالا خواهد بود. اساسا باید بپرسیم، آیا آماده مُردن هستید؟ اگر با این مشکلی ندارید، یک کاندیدای سفر (به مریخ) محسوب می‌شوید. احتمال مرگ در اولین ماموریت بسیار بالا خواهد بود.”

ایلان ماسک در مقاله خود در مورد نحوه کارکرد سیستم حمل و نقل بین سیاره ای، زمان‌بندی احتمالی و همچنین برنامه آینده (پس از استقرار در مریخ) توضیحاتی داده است.

با وجودی که ماسک در مورد زمان‌بندی سفر به مریخ محتاط است، او شرح داده است که اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، احتمالا اولین پرواز به سوی سیاره سرخ در سال ۲۰۳۳ انجام خواهد شد. پس از این، بعد از ۵ تا ۱۰ دهه آینده، مجموعه‌ای از مأموریت‌هایی که از تجهیزات قابل استفاده مجدد بهره می‌برند، یک میلیون نفر را به مریخ خواهند رساند. البته اگر همه این برنامه‌ها تا حدی دور از دسترس بودند، ماسک احتمالا در مقاله خود به این مسائل هم می‌پرداخت.

ماسک در مقاله خود نوشته: “اسپیس ایکس در سال ۲۰۰۲، تنها شرکتی با ایده‌ها و تئوریها بود. فکر می کردم، شاید ۱۰ درصد شانس انجام هر کاری را داشته باشیم-حتی فرستادن یک موشک به مدار- تا اینکه فضایی فراتر از آن و مریخ را به عنوان هدف لحاظ کنیم.”

اما بین استفاده از یک موشک قابل استفاده مجدد در مدار پایین زمین و ساختن تمدنی جدید در سیاره ای ناسازگار با شرایطی دشوار، دنیایی تفاوت وجود دارد. این حتی با وجود پیشرفت‌های زیاد (شرکت) است. البته جزئیاتی که ایلان ماسک شرح داده، تا حد زیادی خلاهای این مسائل را پر می‌کند، اما هنوز هم مسائلی هستند که نیاز به پاسخ دارند.

با ۹ موتور سوخت متان، کپسول فضایی رد دراگون شرکت به مراتب از هر موشکی فعلی قوی‌تر خواهد بود. فضاپیمایی که در نهایت قادر به سفر به سیاره سرخ و حمل محموله‌ای به وزن ۱۰۰ تن خواهد بود
با ۹ موتور سوخت متان،
کپسول فضایی رد دراگون شرکت به مراتب از هر موشکی فعلی قوی‌تر خواهد بود.
فضاپیمایی که در نهایت قادر به سفر به سیاره سرخ و حمل محموله‌ای به وزن ۱۰۰ تن خواهد بود.

جان لاگسدون، متخصص سیاست هوافضایی سال گذشته به بیزنس اینسایدر، گفته بود: “ماسک مقادیر تحقیقات و فعالیت‌های مناسب مورد نیاز را به حداقل می‌رساند. در طرح‌های فضاپیماها، نمی‌بینیم که صدها نفر در یک زمان آماده سفر به مریخ باشند.”

چیز دیگر اینکه، تمامی این جزئیات براساس دانسته‌های کنونی ماست. تحقیقاتی که به تازگی انجام شده نشان می دهد، تاثیر تشعشعات کیهانی ممکن است، دو برابر چیزی باشد که پیش از این تصور می‌کردیم. بر اساس مطالعه‌ای که دو هفته قبل منتشر شد، خطر ابتلا به سرطان فضانوردان دو برابر بیش از چیزی است که پیش از این تصور می‌کردیم. بر اساس مدل‌سازی‌های جدید دانشمندان، پرتوهای کیهانی می‌تواند اثر تخریبی روی سلول‌های سالم داشته باشد.

دانشمندان می‌گویند که سلول‌های بدن که در اثر در برخورد با ذرات باردار بسیار پر انرژی یا همان پرتوهای کیهانی آسیب دیده و جهش پیدا کرده‌اند، می‌توانند سلول‌هایی که مستقیما تحت تأثیر اشعه‌های فضایی قرار نگرفته‌اند را در خطر قرار دهند. اکنون دانشمندان می‌گویند، مسافران مریخ با مسئله دیگری هم مواجه هستند. محققان می‌گوید، در معرض تشعشعات کهکشانی قرار گرفتن، می‌تواند هسته سلول‌ها را نابود کند و همچنین موجب جهش سلولی شود که می‌تواند منجر به ابتلا به سرطان شود .به‌خوبی می‌دانیم که سلول‌های آسیب دیده، سیگنال‌هایی را به سلول‌های سالم اطراف می‌فرستند و احتمالا ریز محیط سلولی را تغییر می‌دهند. به نظر می‌رسد که این سیگنال‌ها سلول‌های سالم را تغییر داده که موجب تشکیل تومور و یا سرطان می‌شوند.

دانشمندان هنوز دقیقا در مورد خطرات بعد از آن اطمینان ندارند، اما در این زمینه تحقیقاتی در جریان است. این یکی از دلایلی است که اسکات کِلی فضانورد ناسا، تقریبا یک سال را در فضا گذراند تا تأثیر بیشتر اثرات اقامت بلندمدت در فضا را مشخص کنند. تحقیقات دوقلوهای ناسا رطانهم‌اکنون در حال یکپارچه‌سازی نتایج است.اطلاعات بیشتر در این زمینه هم به وسیله کاوشگر کریاسیتی به دست آمد که از نوامبر سال ۲۰۱۱ تا اوت سال ۲۰۱۲، سفر هشت ماه ای را به سوی سیاره سرخ انجام داد. دانشمندان دریافتند که تجهیزات این کاوشگر تا هزار برابر بیشتر از زمین در معرض تشعشعات قرارگرفته‌اند.

محققان پیش از این دریافته بودند که قرار گرفتن در معرض پرتوهای کیهانی می‌تواند منجر به ضایعات مغزی در فضانوردان شود. محققان می‌گویند، محیط فضا خطرات منحصر به فردی برای فضانوردان دارد. قرار گرفتن در معرض این ذرات، می‌تواند منجر به طیف وسیعی از عوارض بالقوه دستگاه عصبی مرکزی همچون، نقص حافظه، اضطراب، افسردگی و اختلال در تصمیم‌گیری شود که می‌تواند در طول سفر رخ  دهد و تا مدت‌ها پس از سفر فضایی تداوم داشته باشد. بسیاری از این عواقب نامطلوب شناختی، ممکن است در طول زندگی به پیشرفت خود ادامه دهد.

اسپیس ایکس قصد دارد، کپسول فضایی بدون سرنشین رِد دراگون را در سال ۲۰۱۸ به مریخ بفرستد و به مرور کپسول های فضایی دیگری به ماموریت مریخ اضافه کند

اسپیس ایکس قصد دارد،
کپسول فضایی بدون سرنشین رِد دراگون را در سال ۲۰۱۸ به مریخ بفرستد و به مرور کپسول های فضایی دیگری به ماموریت مریخ اضافه کند

البته درحالی‌که مشکلاتی از قبیل زوال عقل به ماه‌ها زمان برای بروز احتیاج دارند، زمان موردنیاز برای مأموریت مریخ می‌تواند، برای پیشرفت این اختلالات کافی باشد. بااین‌وجود، خدمه ایستگاه فضایی بین‌المللی که به مدت طولانی مشغول به فعالیت در فضا بوده‌اند، با چنین مشکلی مواجه نشده‌اند. البته این افراد با همان سطح بمباران پرتوهای کیهانی برخورد نکرده‌اند، چراکه در مدار زمین هنوز هم تحت پوشش لایه محافظ زمین مگنتوسفر هستند. چند ماه قبل هم، نتایج مطالعه‌ای نشان داده بود، سفرهای فراتر از سپر مغناطیسی زمین می‌تواند، موجب به خطر افتادن سلامت قلب و عروق فضانوردان شود.

هم‌اکنون می‌دانیم که محافظت از پرتوهای کیهانی برای سالم رسیدن به مریخ و زندگی در سطح آن، اهمیت بسیار زیادی دارد. اما واضح است که حفاظت‌های بیشتری مورد نیاز است و همچنین چگونگی مهندسی روش‌های مقابله با این خطرات، نقش مهمی در مأموریت‌های آینده فضایی ایفا می‌کند.

به جز این، همچنین امکان وقوع یک فاجعه ناگهانی مانند آپولو ۱۳ و یا تراژدی‌هایی همچون شاتل فضایی کلمبیا و چلنجر هم مطرح است. همچنین مطالعه دیگری که اخیرا انجام شده نشان می‌دهد، حجم ماده خاکستری مغز فضانوردان (چیزی که مسئول ادراک حسی، احساسات و دیگر وظایف مهم است) در نتیجه پروازهای فضایی کوتاه و بلند مدت دچار نوسان می‌شود. دانشمندان هنوز مشغول بررسی تأثیر این نوسانات بر سلامتی فضانوردان هستند. اما در همین حال به خوبی به اثبات رسیده، سپری کردن زمانی طولانی خارج از زمین، موجب از دست دادن چگالی استخوان، ماهیچه، تغییرات بینایی می‌شود و همچنین در این بین تأثیر مخرب تشعشعات کیهانی وجود دارد.

ایلان ماسک پس ‌از این پرتاب تاریخی فالکون ۹ در تله کنفرانسی، به خبرنگاران گفت:”حداقل نیاز به کاهش ۱۰۰ برابری و حتی شاید ۱۰۰۰ برابری، هزینه‌های سفر به مریخ وجود دارد و قابلیت استفاده مجدد برای این هدف نیاز کاملا بنیادی محسوب می‌شود. فکر می‌کنم، این (قابلیت) به‌خوبی نشان می‌دهد، امکان رسیدن به مریخ وجود دارد. امیدوارم مردم دیگر ساخت تمدنی در مریخ را به‌مانند هدفی واقعی تلقی کنند.

ایلان ماسک پس ‌از این پرتاب تاریخی فالکون ۹ در تله کنفرانسی، به خبرنگاران گفت:
”حداقل نیاز به کاهش ۱۰۰ برابری و حتی شاید ۱۰۰۰ برابری، هزینه‌های سفر به مریخ وجود دارد و قابلیت استفاده مجدد برای این هدف نیاز کاملا بنیادی محسوب می‌شود. فکر می‌کنم،
 این (قابلیت) به‌خوبی نشان می‌دهد، امکان رسیدن به مریخ وجود دارد. امیدوارم مردم دیگر ساخت تمدنی در مریخ را به‌مانند هدفی واقعی تلقی کنند.

هنوز مشخص نیست، اسپیس ایکس چه برنامه‌ای برای آماده کردن گردشگران فضایی برای سفر (احتمالا بدون بازگشت) به مریخ و مقابله با پیامدهای منفی بسیار زیاد سفر فضایی دارد؛ اما ایلان ماسک فرضیه تأثیرات منفی فضا بر بدن انسان را مضحک می‌داند. او به گیزمودو گفته بود: “سپری کردن زمانی زیاد در فضای عمیق و یا مدار زمین، به مراتب از بودن در مریخ بدتر است.”

اتکینز می گوید: “فضانوردان در هر حال باید این کار را انجام دهند، چراکه آنها کاوشگران هستند و کار خود را ارزشمند می‌دانند. اما اگر واقعا می‌خواهیم مردم را به صورت تصادفی از خیابان انتخاب کنیم و به فضا (سفری که انتظار دارند از آن زنده بازگردند) اعزام کنیم؛ نیاز است در این مورد واقع گرا باشیم و احتمال زنده بازگشتن از چنین سفری بسیار کم است.”

البته اینکه همسایه نزدیک ما چه شگفتی‌های دیگری را در خود پنهان کرده هم مسئله دیگری است. البته ایلان ماسک برداشت‌های کلی خود را در پاراگراف اول مقاله‌اش به وضوح بیان کرده است.  او نوشته: “با صحبت در مورد طرح مریخِ اسپیس ایکس، می‌خواهم (سفر و زندگی) در مریخ را ممکن سازم، همچون چیزی که می‌توانیم در طول زندگی خود به آن دست یابیم.”

لاگسدون هم با این نظر ماسک موافق است، او می‌گوید: “او چشم‌اندازی را بنا نهاده، یک چشم انداز لزوما نباید بی نقص و منسجم باشد.”

چه این مقاله یک رؤیایی توخالی باشد و یا شروع یک اتفاق بزرگ، باید با هوبارد موافق باشیم که این (مقاله) سندی تاریخی است.


برای یکی از مهمترین اختراعات سیلیکون ولی باید سپاسگزار زنی به نام Avideh Zakhor باشیم، در این مصاحبه جذاب با خالق Google Earth و Street View آشنا می‌شوید.

قبل از اینکه گوگل ارث و گوگل استریت ویو کل جهان را به ما نشان دهند، آویده زاخور خالق Google Earth و تیمش یا با کامیونی پُر از سنسور در اطراف برکلی چرخ می‌زدند و یا سوار بر هلیکوپتری در حال عکسبرداری هوایی و نقشه برداری از شهر بصورت سه‌بُعدی بودند!

داستان زندگی آویده زاخور خالق Google Earth

Avideh Zakhor به مدت 30 سال استاد دانشگاه برکلی در دانشکده علوم کامپیوتری و مهندسی الکترونیک بود؛ سپس با استفاده از نتیجه تحقیقات خود استارتاپ Indoor Reality را تاسیس کرد.

این استارتاپ بعد از مدتی به گوگل فروخته شد که اطلاعاتی در مورد قیمت فروش آن وجود ندارد! گوگل نوآوری‌های Avideh Zakhor را به Google Earth و Street View تبدیل و از آن برای ارتقا گوگل مپس استفاده کرد و در نهایت منجر به ساخت خودروهای خودران شد.

خالق Google Earth

اما قبل از همه این اتفاقات باید داستان دختری را بازگو کنیم که در ایران زندگی می‌کرد و بعد از انقلاب، ایران را به مقصد انگلیس ترک نمود. سپس در Caltech، دانشگاه صنعتی کالیفرنیا و بعد از آن در MIT برای کسب دکترای مهندسی الکترونیک ادامه تحصیل داد.

آویده زاخور امروز 53 ساله است و بعنوان مدیر عامل Indoor Reality، استاد مهندسی الکترونیک دانشگاه برکلی  و مسئول بخش مهندسی الکترونیکی کوالکام و همچنین همکار در بنیاد Hertz مشغول به کار می‌باشد، او متاهل است و یک فرزند پسر دارد.

امروز، این کارآفرین و استاد علوم کامپیوتری و مهندسی الکترونیک دانشگاه برکلی در مرکز دو نقطه جنجالی قرار گرفته است، او یک زن در دنیای تکنولوژی است و یک مهاجر.

خالق Google Earth یعنی آویده، عمیقا به هر دو موضوع فکر کرده است و در نهایت تصمیم گرفته هوش و انرژی خود را از مسائل دنیای بیرون به درون انتقال دهد.

خالق Google Earth

Avideh Zakhor بنیانگذار Indoor Reality برای ساخت نقشه‌هایی از فضای داخلی ساختمان است. او راه حلی برای کمک به مسیریابی پهپادهای تحویل آمازون ارائه کرده و با ساخت نقشه‌های داخلی از ساختمان‌ها، در حال کار بر روی تورهای مجازی برای بخش املاک است.

Avideh Zakhor در مصاحبه‌ای درباره استارتاپ و تکنولوژی انقلابی که بنیانگذاری و ابداع کرده و همچنین تجربه خود بعنوان یک زن در دنیای تکنولوژی سخن می‌گوید.

به دنبال حل چه مشکلی بودید که موفق به اختراع تکنولوژی شکل دهنده Google Earth شدید؟

من واقعا به مُدلسازی سه‎بُعدی شهرها علاقه‌مند بودم و با قرار دادن سنسورهایی در بالای خودروها و رانندگی کردن در فضای شهر، امکان ساخت مدل‌های سه‎بُعدی از ساختمان‌ها و اجسام فراهم شد.

در حقیقت قصد داشتیم یک مدل سه‎بُعدی کامل از یک ساختمان 4 در 4 در برکلی بسازیم. DARPA (بازوی تحقیقاتی پنتاگون) در مورد این پروژه شنید و سپس گوگل آن را خریداری کرد.

خالق Google Earth

در آن زمان احساس کردم گوگل کمپانی خوبی است، آنها آتشفشانی از پول داشتند و می‌توانستند با منابع کافی که در اختیار داشتند از تمام کره زمین نقشه‌های سه‎بُعدی تهیه کنند.

ما یک شیوه سریع و خودکار برای ساخت مدل‌های سه‎بُعدی از شهرها داشتیم و این یکی از عناصر کلیدی شکل دهنده Google Earth بود.

وقتی از گوگل مپس استفاده می‌کنید، امکان تغییر وضعیت از دید ماهواره‌ای به دید خیابانی را خواهید داشت و Google Earth همه این موارد را با هم ترکیب و بصورت یکجا ارائه داد.

کاربردهای اصلی Indoor Reality چیست؟ 

با استفاده از این تکنولوژی کمپانی‌هایی همچون آمازون می‎‌توانند از پهپادها برای تحویل بسته‌های خود به بیرون ساختمان‌های بزرگ استفاده کنند؛ سپس به ربات‌هایی نیاز خواهد بود که این بسته‌ها را به داخل ساختمان تحویل دهند و به همین دلیل به نقشه‌های داخلی نیاز است.

برای استفاده از واقعیت مجازی و واقعیت افزوده در فضای داخلی ساختمان‌ها نیاز به نقشه برداری داخلی است. معماران به مدل‌هایی به نام as-built نیاز دارند که در روند ساخت یک ساختمان از تمام زوایا تهیه می‌شود اما 80 تا 90 درصد ساختمان‌های آمریکا فاقد این نقشه‌های معماری دقیق هستند.

نقشه داخلی یا واقعیت داخلی کاربردهای زیادی در بخش املاک خواهد داشت و امکان بازدید از املاک و ساختمان‌های مختلف را بدون نیاز به حضور در محل و بصورت مجازی فراهم می‌کند. ممیزی انرژی در ساختمان یکی دیگر از کاربردهای این تکنولوژی است.

پیشنهاد آویده پوشیدن یک کوله پشتی مجهز به سنسورهای مختلف و راه رفتن در تمام زوایای ساختمان بوده است و بعد از آن نقشه داخلی ساختمان را خواهید داشت.

در مورد نبود برابری‌های جنسیتی در فضای تکنولوژی چه فکر می‌کنید؟

این مشکل واقعا جدی است، در این کشور نیاز به دانشمندان و مهندسان و متخصصان ریاضی، علوم و تکنولوژی بیشتری دارد، اگر زنان در این بخش‌ها فعالیت نکنند نیمی از جمعیت متخصص حذف خواهند شد. این شغل‌ها درآمدهای بالایی دارند.

وقتی در دانشگاه Caltech تحصیل می‌کردم، در بیشتر کلاس‌ها فقط یک زن حاضر می‌شد و آن‌هم من بودم. وقتی دیر می‌کردم استاد از دانشجویان پسر دیگر می‌پرسید، اون خانومه کجاس؟ و این موضوع برای من واقعا آزار‌دهنده بود چون آن‌را یک توهین تلقی می‌کردم.

خالق Google Earth

اگر بتوانیم از همان کودکی دختران خود را به علوم، تکنولوژی، ریاضیات و مهندسی علاقه‌مند کنیم شاید مشکل کمبود متخصصان زن در دنیای تکنولوژی حل شود.

محصولاتی که ما می‎‌سازیم قرار است توسط همه افراد استفاده شوند. اگر گروهی از 20 تا 35 طراح مرد داشته باشید که محصولی را طراحی می‌کنند، در نهایت محصولی را ارائه خواهند داد که بخش بزرگی از جمعیت در روند تولید آن در نظر گرفته نشده است.

شاید مشکل اینجاست که سبک مدیریت زنان کمی متفاوت از مردان است.

چگونه می‌توان زنان بیشتری را به دنیای تکنولوژی وارد کرد؟

این کار باید از مدارس ابتدایی و راهنمایی و دبیرستان شروع شود. دختران در دوران ابتدایی و راهنمایی به علوم و ریاضیات علاقه‌مند هستند اما وقتی وارد دبیرستان می‌شوند این علاقه بصورت ناگهانی از بین رفته و کاهش می‌یابد.

خالق Google Earth

شاید معلم‌های دبیرستان آنطور که باید از دانش‌آموزان دختر پشتیبانی نمی‌کنند، اگر علاقه به ریاضیات و علوم در همان دوران دبیرستان نیز حفظ شود؛ شاید این کاهش متخصصان زن در مراحل بعدی رخ ندهد.

دیدگاه شما در مورد متخصصان خارجی ماهر در صنعت تکنولوژی چیست؟

مهاجران ماهر و حرفه‌ای برای اقتصاد کشوری همچون آمریکا حیاتی هستند. آنها شرکت‌هایی را بنیانگذاری کرده، مالیات می‌دهند و نقش‌های مهمی ایفا می‌کنند.

خالق Google Earth

کشورهای اصلی این مهاجران هزینه زیادی صرف آموزش آنها کرده‌اند و محدود کردن این مهاجران هم از نظر اقتصادی و هم از هر جنبه دیگری که فکرش را بکنید، یک اشتباه بزرگ است.

صنعت تکنولوژی نیازمند استعدادهای خارجی است. ای کاش سیاست‌های شفاف‌تری در مورد مهاجران وجود داشت و این تصور وجود نداشت که همه آنها در یک سبد جای می‌گیرند.

خالق Google Earth از زندگی شخصی خود می‌گوید

Avideh می‌گوید یک تابستان به عنوان نجات غریق در سواحل ولز جنوبی مشغول به کار بودم. علاقه زیادی به فیلم‌های خارجی دارم و احتمالا اگر قرار می‌شد شغل دیگری داشته باشم یک منتقد فیلم می‌شدم!

خالق Google Earth

علاقه زیادی به دوچرخه سواری دارم و چهار تا پنج بار در هفته دوچرخه سواری می‌کنم و تا به حال تصادف‌های وحشتناکی داشته‌ام، در طول چهار ماه، دو بار به دلیل مصدومیت در بیمارستان بستری شدم.

جالب است بدانید تاکنون بارها به دلیل شکستگی‌های استخوانی مختلف در مقاطع مختلف راهی بیمارستان شده‌ام!!

شاید سال‌ها پیش ایران را ترک کرده باشم اما همچنان عاشق موسیقی ایرانی هستم و 1400 ترانه ایرانی بر روی آیپاد خود دارم. Avideh می‌گوید: طرفدار پر و پا قرص همه اخبار هستم.


از هارپ (HAARP) چه می دانیم؟ آیا این تکنولوژی مخوف واقعیت دارد؟ دستکاری در آب و هوا تا چه میزان ممکن است؟ آیا هارپ سلاح جدید آمریکا در جنگ های غافلگیرانه آتی است؟ برای راز گشایی از این سوالات با گزارش ویژه کلیک همراه شوید.

به گزارش کلیک، انستیتو تحقیقات استراتژیک کالج جنگ ارتش آمریکا دارای نشریه‌ای داخلی با نام “انقلاب در امور نظامی” است. به عنوان مقدمه‌ای بر این گزارش بخشی از یکی از مقالات این نشریه بسنده خواهد بود:
“چیزهایی که برای ما اهمیت دارند به مرور زمان تغییر می‌کنند و تکنولوژی با پیشرفت خود به افق‌های جدیدی می‌رسد. در زمان جنگ سرد، تسلیحات و پروژه‌های روانی، مراحل ابتدایی خود را می‌گذراندند. اما در زمان کنونی که علوم الکترونیک و بیوالکترونیک را در دسترس داریم، لازم خواهد بود در قراردادهای اخلاقی و حد و حدود ذهنی خود که از به کارگیری تکنولوژی‌های به بازی گیرنده روح و روان دشمن ممانعت می‌کند؛ تجدید نظر کنیم.

iهارپ چگونه کار میکند

در صورت فراهم شدن این بازنگری، شرکت های خصوصی و نیمه خصوصی را تشویق خواهیم کرد که به بهره‌ برداری و توسعه تکنولوژی‌های متناسب با این اهداف بپردازند. در نتیجه خواهیم توانست با به کارگیری انواع تسلیحات جدید مانند میکروبی، روانی و سایر تکنولوژی‌های پیشرفته وارد عمل شده و به اهداف خود برسیم.”

هارپ سلاحی برای بی ثبات کردن کشورها

“هارپ” به صورت یک فرستنده امواج الکترومغناطیسی عمل می‌کند که هدف آن تاثیر گذاری بر آسمان و الکترون های آزاد لایه یونوسفر است. این سیستم، الکترون‌های این لایه را در ارتفاع تقریبا ۲۷۵ کیلومتری به جنبش وامی‌دارد. در حالت عادی این لایه دارای دمایی معادل ۱۴۰۰ درجه سانتیگراد است که در اثر این تحریک انرژی فراوانی در آن به وجود آمده و در نتیجه دما تا ۲۰درصد افزایش می‌یابد و این ناحیه به حالت انبساطی در می‌آید.

بریجنسکی: الازمه السوریه سببها قطر والسعودیه

تاثیر گذاری بر آسمان و الکترون های آزاد لایه یونوسفر

“زبیگنیو برژینسکی”، مشاور “جیمی کارتر” رئیس جمهوری سابق آمریکا و مشاور کنونی “اوباما” معتقد است که “هارپ” سلاحی برای بی‌ثبات کردن کشورهایی است که با واشنگتن اتحاد و همسویی ندارند. به گفته او “با استفاده از تکنولوژی‌های جدید و روش هایی که این تکنولوژی‌ها در اختیار کشورهای بزرگ قرار می‌دهند؛ این کشورها می‌توانند حتی بدون آنکه نیروهای امنیتی خود را در جریان قرار دهند جنگ‌هایی سریع و غافلگیرکننده به راه بیاندازند.”

برژینسکی اضافه می کند: “اکنون تکنولوژی‌هایی در اختیار ماست که به کمک آنها می‌توانیم تغییراتی در آب وهوا ایجاد کرده و شرایطی مانند خشکسالی و طوفان به وجود آوریم که این امر می تواند توانایی های دشمنان احتمالی ما را تضعیف کرده و آنها را به پذیرش شرایط ما مجبور کند.»

ممنوعیت تحقیقات نظامی در فضا

بر اساس مصوبات سازمان ملل متحد استفاده از تسلیحات الکترو مغناطیسی و نیز استفاده از فضا برای انجام هرگونه تحقیقات و عملیات نظامی ممنوع می باشد، اما دولت‌های خودکامه ای مانند دولت آمریکا همانگونه که بسیاری قطعنامه های دیگر سازمان ملل و شورای امنیت را نقض می کنند؛ در این زمینه نیز تعهدی نداشته و در نهان فعالیت های گسترده ای انجام می‌دهند. هارپ را می‌توان یکی از ده‌ها پروژه مخفی و مخرب دانست که از طرف سیاستمداران آمریکایی حمایت شده و روز به روز به گسترش فعالیت‌ها و نیز توان تخریبی آن افزوده می‌شود.

۱۲۵۲۲۹_۴۷۲

حفره معروف به حفره هارپ که گاهی در آسمان نقاط مختلف دیده می شود.

شدت حوادث کنونی با طبیعت ناهمخوان است

بشر در طول هزاران سال با حوادث و بلایای طبیعی بسیاری دست به گریبان بوده است و همواره این حوادث را جزئی طبیعی از رندگی خود بر روی کره زمین دانسته است. اما در دهه های اخیر اتفاقاتی روی داده که با حافظه تاریخی او در مورد طبیعی بودن این حوادث ناسازگار است. بدون شک، فجایع طبیعی در هر دورانی همراه با خساراتی بوده است. اما، آنچه که امروز اتفاق می افتد نسبت به گذشته شدت بی سابقه ای دارد.

این درحالی است که بی نظمی های بزرگ جوی و حوادثی مانند سیل، توفان، زلزله و فعالیت‌های آتشفشانی همگی عموماً به تأثیرات گازهای گلخانه ای ربط داده می شود. ذوب شدن یخ‌های قطبی و دوره های گرمایی و سرمایی کاملا بی سابقه و شدید در نقاط مختلف زمین نیز به پدیده گرم شدن کره زمین احاله می گردد. اما به اعتقاد برخی از متخصصین و حتی سیاستمداران ردپای تکنولوژی های پیشرفته در تولید و هدایت این حوادث با اهداف سیاسی و استعماری کاملا معلوم بوده و نشانه‌های فراوانی از دخالت‌های بشری در آن دیده می شود.

۹a68ee2655b804e97eeef77cc38cee6c

اتفاقات عجیب

اتفاقات عجیب فراوانی در سال های اخیر روی داده است که به باور دانشمندان غیر از دخالت یک عامل الکترومغناطیسی هدایت شونده چیز دیگری نمی‌تواند مسبب آنها باشد. برای مثال خشک سالی‌های بزرگ، آتش فشان‌ها، زلزله‌ها و سونامی‌های ویرانگر سال‌های اخیر، وقوع سیل ها و توفان هایی نظیر طوفان کاترینا در نیواورلئان و طوفان گانو در عمان، مرگ عجیب هزاران ماهی ساردین در سواحل شیلی، سقوط جنازه های سوخته کلاغ ها از آسمان سوئد، مرگ صدها هزار ماهی در آرکانزاس، بارش جسد هزاران پرنده سیاه بال قرمز مرده در لوئیزانا و کنتاکی، مرگ دسته جمعی میلیون‌ها ماهی در خلیج “چزاپیک” آمریکا، مرگ صدها تن ماهی در سواحل برزیل و ده ها هزار خرچنگ در انگلیس، مرگ ماهی ها و دلفین های سوخته خلیج فارس، مرگ دسته جمعی نهنگ‌ها در استرالیا هیچ کدام حالت طبیعی نداشته و احتمال می‌رود در اثر آزمایش‌ها و حمله هایی در اثر امواج هدایت شونده روی داده باشند.

دلیل ترس اروپا از انتخاب ترامپ، شاید هارپ باشد

پس از انتخاب شدن دونالد ترامپ به عنوان رییس جمهور امریکا، بسیاری از سران اروپایی از این انتخاب ابراز نگرانی کردند که می توان یکی از علل این نگرانی را در توافق پاریس که کشورهای ابرقدرت جهان برای حل مشکل آب و هوا انجام داده بودند، جستجو کرد؛ دونالد ترامپ در رقابت های انتخاباتی خویش تاکید بسیار بر قطع هزینه های اضافی تحمیلی بر کشور آمریکا داشت که یکی از آنها بی اعتنایی به مشکل گرم شدن زمین بود که کشورهای اروپایی بر روی کمک آمریکا و استفاده از فناوری های نوین و البته پر هزینه این کشور حساب ویژه ای باز کرده بودند و با انتخاب ترامپ، گویی همه این برآوردها غلط از Hب در آمدند و جهان باید به دنبال چاره دیگری برای حل معضل آب و هوا بدون کمک امریکا باشد ]چرا که ترامپ معضل آب و هوای جهان را شایعه ای چینی برشمرده بود.

مشروح اظهار نظر ترامپ در مورد شایعه چینی معضل آب و هوای جهان

 

پروژه مخفی امریکا علیه ایران

عده ای بر این باورند که امریکا به صورت مخفیانه پروژه هارپ را علیه کشورمان استفاده می کند و علت خشکسالی و کم آبی و پدیده نوظهور ریزگردها و آلودگی شدید هوا و … ریشه در این قضیه دارد. با نگاهی به چند پدیده زیست محیطی مثل خشک شدن دریاچه ارومیه و کم آب شدن بسیاری از رودها مثل زاینده رود و … که در ده سال گذشته اتفاق افتاده اند به این نتیجه می رسیم که این سخن ممکن است بی راه هم نباشد . چرا که امریکا برای فشار آوردن بر دولت و ملت ایران در دوران تحریم از هر اهرمی در دولت گذشته استفاده کرد و فشار اقتصادی بخش ظاهری فشار بر ایران بود و فشارهای زیست محیطی بخش پنهان و مهم تر ماجرا بودند که از به نظر می رسد تا اواخر دوران ریاست جمهوری آقای احمدی نژاد از چشم دولت قبل پنهان ماند و با روی کار آمدن دولت جدید و در کشاکش مذاکرات ۵+۱ و توافق اتمی، جناب آقای دکتر روحانی به این نکته اشاره کردند که با توافق اتمی مشکل آلودگی هوا و کم آبی نیز حل خواهد شد؛ که در آن برهه عده ای با خنده از این سخن به سادگی عبور کردند، حال اینکه با گذشت زمان به نظر می رسد این سخن چندان هم بی راه نباشد.

متن سخنان دکتر روحانی در رفع شدن مشکل زیست محیطی کشور با رفع تحریم ها

راهکار مقابله ای ایران چه بود؟
در دی ماه سال ۸۹ معاون آموزش و پژوهش سازمان محیط زیست وقت، از آغاز اجرای پروژه تحقیقاتی «هارپ» به عنوان یکی از جدیدترین و پیشرفته ترین فناوری های روز دنیا توسط محققان کشور خبر داد و گفت: با این فناوری با استفاده از امواج فوق کوتاه رادیویی امکان جا به جایی ابرها، بارورسازی ابرها و کاهش خشکسالی و از بین بردن سکون هوا فراهم می شود. این پروژه انقلاب عظیمی در عرصه تغییرات آب و هوایی ایجاد می کند.

دکتر محمد یزدی با اشاره به جزئیات واهداف این پروژه تصریح کرد: هارپ یکی از پروژه های فوق محرمانه کشورهایی مانند آمریکا و روسیه است که این فناوری را در اختیار دارند و با استفاده از امواج فوق کوتاه می توانند لایه یونوسفر جو را تحریک کنند که منجر به تولید باران شود. وی در توضیح ماهیت این فناوری گفت:هارپ یک فناوری است که برپایه انتشار امواج رادیویی فوق العاده قدرتمند و فوق کوتاه بنا نهاده شده است امواجی که انعکاس و انتشار آن ها در سطح یونوسفر یا همان سطح فوقانی جو، باعث ایجاد یک میدان یونی یا موج یونی می شود، در چنین شرایطی امواج الکترومغناطیسی ارسال شده بار دیگر به زمین برگشت داده می شود.

۱۴۷۱۰_۵۷۳

این امواج از انرژی حرارتی و انرژی مغناطیسی برخوردار هستند. بنابراین انرژی حاصل از آن ها را می توان در یک نقطه خاص متمرکز کرد به طوری که تمرکز انرژی حاصل از آن ها در یک نقطه خاص می تواند اثرات مختلفی ایجاد کند که از جمله آن ها می توان به امکان جا به جایی ابرها، جا به جایی هوا و از بین بردن سکون هوا اشاره کرد.وی اضافه کرد: فناوری هارپ البته کاربردهای دیگری نیز دارد به عنوان مثال در مطالعه قاره های زیر زمین و یا کشف منابع معدنی نفت و گاز در زیرزمین نیز می توان از این فناوری استفاده کرد. ضمن آن که گفته می شود از تمرکز این انرژی می توان برای تحریک گسل های زمین و حتی ایجاد زلزله استفاده کرد.

تا جایی که گفته می شود زلزله هائیتی نتیجه آزمایش های آمریکا و به عبارتی تست این فناوری بوده که منجر به بروز زلزله هائیتی شده است. در واقع وقوع بسیاری از پدیده های خاص ازجمله سیل پاکستان، زلزله هائیتی و حتی توفان کاترینا با آزمایش این فناوری در آمریکا مرتبط است با توجه به فوایدی که این فناوری دارد و می تواند منجر به کاهش خشکسالی و یا از بین بردن سکون هوا شود، بدین نتیجه رسیدیم که استفاده از آن از جهات مختلف ضرورت دارد .
وی با محرمانه خواندن این پروژه تحقیقاتی از ذکر نام دستگاه ها و مراکزی که در اجرای این پروژه در داخل کشور همکاری دارند، خودداری کرد و افزود: این پروژه از سوی محیط زیست مورد حمایت قرار گرفته است ضمن آن که در اجرای آن دستگاه های مختلفی دخیل هستند و اعتباراتی نیز برای آن درنظر گرفته شده است وی اضافه کرد: امیدواریم بتوانیم در سال های آینده نیز با استفاده از این فناوری البته به گونه ای متفاوت پروژه های ویژه ای را با هدف کاربردهای زیست محیطی به اجرا بگذاریم.

هارپ

دکتر یزدی با بیان این که عده ای اساس این فناوری را رد می کنند و آن را نوعی فضاسازی رسانه ای قلمداد می کنند که کشورهای استکباری برای ترساندن کشورهای دیگر مطرح کرده اند، تصریح کرد: تاثیرات این فناوری به لحاظ علمی کاملا اثبات شده و نمونه های تحقق یافته تاثیرات این فناوری در کشورهای روسیه و آمریکا گزارش شده است و هم اینک این فناوری با هزینه بسیار بالایی در این کشورها آن هم در مراکزی خاص و بعضا با اهداف نظامی در حال انجام است.
اما نکته مهم آن است که ایران نیز اجرای این پروژه بسیار مهم و کارآمد را آغاز کرده است و در آینده می توانیم از نتایج سودمند آن بهره مند شویم.معتقدیم که اگرچه هارپ فناوری است که از تاثیرات دوجانبه ای برخوردار است، برای کشور ما که آب و هوای خشکی دارد یک ضرورت است و از آن می توان برای بارور کردن ابرها یا به جریان انداختن هوا و از بین بردن سکون هوا استفاده کرد و در کلان شهرهایی مانند تهران که باعث تمرکز آلودگی می شود، از این فناوری استفاده کرد.

در واقع با داشتن این فناوری می توان ابرها را جا به جا کرد، بارندگی را افزایش داد، هوا را جا به جا کرد و به اصطلاح باد ایجاد کرد که تحقیق روی تمامی این موارد آغاز شده است. این پروژه انقلاب بزرگی در عرصه تغییرات آب و هوایی ایجاد می کند.شایان ذکر است که طبق تعاریف موجود، هارپ( HAARP) یک پروژه تحقیقاتی است که برای بررسی و تحقیق درباره لایه یونوسفر با استفاده از امواج رادیویی راه اندازی شده است. لایه یونوسفر در بالاترین لایه اتمسفر قرار دارد. این لایه تشعشعات خطرناک ماورای بنفش و X خورشید را جذب و مانند سقفی از ورود آن ها به زمین جلوگیری می کند.
هم چنین به دلیل محیط الکتریکی موجود در یونوسفر از این لایه برای انعکاس امواج رادیویی به اطراف زمین استفاده می شود. سیستم هارپ طوری طراحی شده است که روی یونوسفر تاثیر مستقیم داشته باشد. این سیستم در حال حاضر از مجموعه ای از آنتن های مخصوص (۱۸۰ برج آلومینیومی به ارتفاع ۲۳ و ۵۰ متر) تشکیل و روی زمینی وسیع به مساحت ۲۳ هزار متر مربع در آلاسکا نصب شده است. این آنتن ها امواج مافوق کوتاه ELF/ULF/VLF را تولید و به یونوسفر پرتاب می کنند.

the_morning_glory_640_03_the_morning_glory_cloud-s640x413-64057-5801

اصولا امواج آنتن ها پس از اصابت به یونوسفر و بازگشت به زمین قادرند نه تنها به عمق دریا بروند بلکه فراتر رفته و به اعماق زمین نیز وارد می شوند و عملکرد آن ها مانند رادیوترموگرافی است که امروزه ژئولوژیست ها برای اکتشاف مخازن مختلف شامل گاز و نفت استفاده می کنند. وقتی یک موج کوتاه رادیوترموگرافی به داخل زمین فرستاده می شود، به لایه های مختلف برخورد می کند و آن لایه ها را به لرزه در می آورد و از این لرزش صدایی با فرکانس مخصوص تولید می کند و به سطح زمین باز می گرداند و ژئولوژیست ها از صدای بازگشتی قادرند مخازن زیرزمین را شناسایی کنند.

در پایان لازم به ذکر است که گردآوری مطلب فوق از منابع موثق داخلی و خارجی بوده و نگارنده به هیچ وجه اصراری بر این موضوع ندارد که لزوماً  مسبب تمام اتفاقات زیست محیطی که در ایران رخ داده یا می دهد، فناوری هارپ است چرا که بسیاری از موارد ناشی از سومدیریت در مصرف آب و همچنین عدم توجه به مسایل زیست محیطی مثل از بین بردن بی رویه جنگل ها است و ناگفته پیداست که قسمت اعظم کشور ایران دارای مناطقی با آب و هوای گرم و خشک می باشد. طرح پروژه هارپ در این مطلب به دلیل آگاهی مخاطبین از وجود چنین فناوری سطح بالایی است که به تایید کارشناسان داخلی کشور نیز رسیده است.

منابع مورد استفاده:

۱-سایت مشرق نیوز

۲-سایت ایندپندنت

۳-سایت الف

۴-بیزینس اینسایدر

چهار سال است که یک جراح ایتالیایی به نام سرجیو کاناورو Sergio Canavero که یک جراح سیستم عصبی و مقیم شهر تورینو است، با ادعایی اینکه در حال طرح‌ریزی انجام نخستین پیوند سر در دنیا و در طول تاریخ است، بسیار خبرساز شده است.

ما تا حالا اطلاعات جسته گریخته‌ای از این ادعا داشتیم، اما حالا او در یک گفتگوی اختصاصی با مجله OOOM شرکت کرده است.

بسیاری از متخصصان بر این باورند که او در چنین راهی، دست‌کم با دانش و فناوری کنونی، موفق نخواهد شد. اما این مخالفتی است که همه پیشگامان دنیا داشته‌اند.

دکتر کاناورو که ۱۴۰ مقاله علمی منتشر کرده، با همکاری پزشکانی از آمریکا، چین و کره جنوبی، بدون توجه به چنین مخالفت‌هایی در تلاش است که طرح ویژه چنین عمل جاه‌طلبانه‌ای را تکمیل کند. این طرح عمل موسوم به HEAVEN است که مخفف اقدام برای آناستوموز یا پیوند یا سر است. (Head Anastomosis Venture)

با هم چیزهایی مهمی را کاناورو در مصاحبه خود بیان کرده، مرور می‌کنیم:

  • این عمل طی ۱۰ ماه بعد، انجام خواهد شد.
  • این عمل در چین انجام خواهد شد.
  • رهبری تیم عمل جراحی را دوست نزدیک کاناورو، جراحی به نام ژیائوپینگ رن از دانشگاه هاربین برعهده خواهد داشت.

  • برخلاف چیزی که قبلا گفته شده بود، نخستین بیماری که سرش بر پیکر دیگری پیوند زده خواهد شد، یک شهروند چینی خواهد بود و دیگر مرد روسی به نام والری اسپیریدونوف، نامزد این پیوند نخواهد بود. نامزد نهایی مشخص نشده، اما نامزدهای این پیوند، مشخص هستند.
  • در حالی که هنوز این پیوند انجام نشده است، دکتر کاناورو، به برداشتن گام متهورانه دیگر می‌اندیشد: نخستین پیوند مغز. او قصد دارد این پیوند را طی سه سال انجام بدهد و از حالا در حال آماده‌سازی یک تیم برای این کار است.
  • طی دو ماه آینده دکتر ژیائوپینگ رن در یک کنفرانس خبری، زمان‌بندی دقیق انجام عمل را اعلام خواهد کرد.
  • برای ممکن کردن انجام این پیوند تا حالا آزمایشات زیادی انجام شده که نتایج آن به زودی توسط کاناورو در نشریات پزشکی، منتشر خواهد شد.
  • تصور می‌شود که طول زمان انجام عمل پیوند سر، بسیار کمتر از ۷۲ ساعتی باشد که قبلا تخمین زده می‌شد.
  • انتخاب نهایی نامزد پیوند سر، بستگی به کسی خواهد بود که از کل بدنش استفاده خواهد شد، این پیکر باید با سر بیمار، سازگار و منطبق باشد.

یک مشکل بدیهی:

چگونه الیاف عصبی در نخاع بیمار و پیوند، آنقدر دقیق به هم پیوند زده خواهد شد که از طول آنها سیگنال‌های عصبی بتوانند عبور کنند، طوری که بیمار بتواند کنترلی روی پیکر داشته باشد؟!

این یکی از ایرادهای اصلی است که متوجه این پیوند شده است. به نظر می‌رسد که در حال حاضر ما راهی برای درمان قطع کامل نخاع نداشته باشیم. در طی عمل جراحی گرچه طی شرایط کنترل شده، نخاع بیمار و کالبد اهدایی قطع می‌شوند، اما مرگ می‌شود الیاف بسیار پیچیده و در هم تنیده عصبی را دوباره به هم رساند، آن هم طوری که دارای عملکرد باشند؟

در این باره باز هم دکتر کاناورو، پاسخ دقیقی نمی‌دهد. او در مصاحبه اظهار کرده است که در شماره سپتامبر سال ۲۰۱۶، نشریه Surgical Neurology International، در مورد استفاده از یک ماده ویژه به نام Texas-PEGتوضیحاتی داده است.

این ماده توسط پروفسور جیمز تور از دانشگاه رایس، ساخته شده است. استفاده از این محلول در موش‌هایی که نخاعشان قطع شده بود، توأم با موفقیت‌هایی بوده است.

دکتر کاناورو ادعا می‌کند که در کره جنوبی و چین در حیوانات مختلف، آزمایش‌های مختلفی انجام شده است.

گام بعد: پیوند مغز

در مورد پیوند مغز، او گفته است که اگر آنها بتوانند کل سر را با آن همه عضله، تاندون، عصب و عروق پیوند بزنند، چرا نتوانند از عهده پیوند مغز برآیند. آن هم در شرایطی که اگر پیوند مغز ممکن شود، به خاطر سد خونی- مغزی خبری از واکنش‌های ایمنی نخواهد بود؟!

دکتر کاناورو ادعا کرده است که در آینده وقتی پیوند سر و مغز ممکن شود، این مسئله وضعیت‌های اخلاقی و روانی جدیدی در جامعه ایجاد خواهد کرده است که باید با آنها انطابق پیدا کنیم و کنار بیاییم.

گام بعدتر: بازگرداندن حیات!

سؤال بعدی از دکتر کاناورو این بود:

شاید بدانید که مدتهاست مؤسساتی در غرب، شروع به کار کرده‌اند که کل بدن اشخاص درگذشته، را فریز می‌کنند و بدن آنها را در شرایط بسیار مطلوبی نگاه می‌دارند، با این امید که در آینده، دانش پزشکی آنقدر پیشرفت کند که بتواند حیات آنها را به آنها برگرداند. کارهای شما، چه معنی و مفهومی می‌تواند برای این مؤسسات داشته باشد؟

باز هم در اینجا دکتر کاناورو ادعایی بسیار بزرگ و مبالغه‌آمیز کرده است. او ادعا می‌کند که اشخاصی که بدنشان فریز می‌شود و نیز این مؤسسات امید دارند که با محفوظ نگاه داشتن بدن، با استفاده از نیتروژن مایع، طی یک تا دو قرن، دانش پزشکی پیشرفته آینده بتواند کاری برای بازگشت حیات آنها بکند. اما دکتر کاناورو می‌گوید که به جای این زمان طولانی، امیدوار است که در زمانی نزدیک که از سال ۲۰۱۸، آن سوتر نخواهد بود، اقدامات و تلاش‌هایی برای بازگرداندن حیات به سرهای این اشخاص انجام بدهد!

فناوری در خدمت انجام پیوند سر:

دکتر کاناورو می‌گوید که با همکاری شرکت‌هایی از سیسلکون ولی، یک سیستم واقعیت مجازی ویژه درست کرده‌اند تا نامزدهای پیوند از الان بتوانند حس و حال کنترل مغزی یک پیکر بیگانه را تجربه کنند. این کار به خاطر آن انجام می‌شود که وضعیت روانی بیمارها، روی موفقیت عمل، نقش زیادی خواهد داشت.

در زمینه فناوری انجام پیوند، دکتر فرید آمیروش از دانشگاه ایلینویز توانسته یک چاقوی جراحی ویژه برای انجام پیوند بسیار ظریف به دقت میکرومتر اختراع کند. چنین وسیله‌ای برای قطع تر و تمیز نخاع، حتما ضروری است.

سؤال بعدی این بود که معیار زمانی، موفقیت عمل از نظر دکتر کاناورو چیست. یعنی بیمار بعد از انجام پیوند تا چه زمانی باید زنده بماند تا بتوان ادعا کرد که عمل موفقیت‌آمیز بوده؟ چند ساعت؟ چند روز؟ یا حتی چند سال؟

دکتر کاناورو می‌گوید که معیار زمانی او فراتر از چند روز خواهد بود.

در بخش بعدی دکتر کاناورو از امکاناتی که چین در اختیار او و گروه پزشکی قرار خواهد داد، گفته است. ظاهرا چین در پی آن است که با انجام چنین پیوندی، خودش را به عنوان پیشگام پزشکی دنیا، مطرح کند. پنج سال است که کاناورو در حال آموختن زبان چینی است.

اظهارات غیردقیق؟!

در قسمت بعدی از دکتر کاناورو سوال شد که انجام این پیوند آیا می‌تواند مقدمه پاسخ به این باشد که واقعا بعد از مرگ چه اتفاقی رخ خواهد داد؟

در اینجا دکتر کاناورو به گمان من، باز هم پاسخ علمی‌ای نمی‌دهد. او می‌گوید که وقتی سر بیمار از پیکر خودش جدا می‌شود و به پیکر دیگری پیوند زده می‌شود، در واقع شخص از نظر بالینی مرده است و وقتی پیوند انجام شود، ما در واقع نخستین شخصی را خواهیم داشت که بعد از مرگ به حیات بازگشته است و در این صورت می‌توانیم بگوییم که مرگ به سادگی مانند خاموش شدن یک شمع است یا چیزهایی فراتر از این دارد.

اما خب، به نظر می‌رسد که عمل با ترکیبی از سرد کردن سر، برای کاهش متابولیسم آن و برقراری نسبی جریان خون سر قطع شده، تا برقراری دوباره جریان خون سر با پیکر اهدایی صورت بگیرد. یعنی به صورت دقیق هیچ مرگ بالینی برای سلول‌های مغز رخ نمی‌دهد.

در مجموع تلاش و اظهارات دکتر کاناورو، بسیار متهورانه است، اما هنوز ما با سؤال‌ها و مشکلات تکنیکی زیادی روبرو هستیم که معلوم نیست واقعا طی این ۱۰ ماه برطرف خواهند شد و منجر به انجام موفق نخستین پیوند سر خواهند شد یا نه.


علیرضا مجیدی

تلسکوپ فضایی جیمز وب


مراحل ساخت بزرگترین تلسکوپ فضایی جهان پس از گذشت نزدیک به دو دهه به پایان رسید. ناسا اعلام کرد که تلسکوپ فضایی جیمز وب در حال آماده‌سازی برای پرتاب بوده و در سال 2018 بر روی موشک آریان 5 پرتاب خواهد شد.

تلسکوپ فضایی جیمز وب (The James Webb Space Telescope) بزرگترین و قدرتمندترین تلسکوپ فضایی جهان است که تاکنون ساخته شده و در اکتبر سال 2018 بر روی موشک آریان 5 (Ariane 5) از گویان (Guiana) فرانسه به فضا پرتاپ می‌شود. به نظر می‌رسد که این تلسکوپ فضایی جانشین خوبی برای تلسکوپ فضایی 26 ساله‌ی ناسا یعنی «هابل» (Hubble) خواهد بود.


تلسکوپ فضایی جیمز وب


مهندسان و تکنسین‌های ناسا با اولین اندازه‌گیری نوری آینه‌ها و گرفتن تست انحنا از آنها، کار بر روی تلسکوپ فضایی جیمز وب را با موفقیت به پایان رساندند. دانشمندان در این آزمایش، پرتوهای نور را بر روی سطح آینه‌های این تلسکوپ تابانده و پس از انعکاس پرتوها، آنها را گرفته و با پرتوهای ساطع شده از یک هولوگرام رایانه‌ای مقایسه کردند.


تلسکوپ فضایی جیمز وب


تلسکوپ فضایی جیمز وب پس از انجام آزمایشات آماده پرتاب خواهد شد

این تلسکوپ فضایی از 18 آینه شش ضلعی تشکیل شده که محققان آنها را در یک سری از آزمایشات دقیق صدا و ارتعاشات در محیط‌های خشونت‌آمیز در داخل موشک یا در فضا قرار دادند. هنوز هم آزمایشات بسیاری باقی مانده و بزرگترین تلسکوپ فضایی جهان زمانی کاملا آماده خواهد شد که تمامی این آزمایشات با موفقیت انجام شود.


تلسکوپ فضایی جیمز وب



تلسکوپ فضایی جیمز وب به اندازه‌ی یک زمین تنیس بوده و صد برابر از تلسکوپ هابل قوی‌تر است. این تلسکوپ از اولین کهکشان‌های تشکیل شده تصویربرداری خواهد کرد و سیارات اطراف ستاره‌های دوردست را نیز کشف می‌کند. پروژه 8.7 میلیارد دلاری بزرگترین تلسکوپ فضایی جهان به رهبری ناسا و با همکاری آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی کانادا پشتیبانی می‌شود.

بازار خانه های هوشمند آنقدر وسیع و گسترده است که تحلیل گران معتقدند میلیارد ها دلار ارزش دارد.اما با وجود پیشرفت های در دسترس و  شگرف در تکنولوژی،و با وجود غول های تجاری بزرگی که در این زمینه فعالیت می کنند، باز هم آن طور که باید و شاید این بازار به اندازه ای که تجارت جهانی از آن انتظار دارد پیشرفت نکرده.گرچه تعداد قابل توجهی از کمپانی ها با توجه به وجود صرفه اقتصادی بالا،وارد این بازار شده اند ،اما با گذشت چند سال از شروع فعالیت ها در این بازار هنوز هم فرمان روایی در این حوزه وجود ندارد.شاید بیشتر به خاطر وجود خطراتی باشد که در این حوزه وجود دارد و لازم است قبل از آن که بازار لوازم خانگی رو به جلو حرکت کند، این خطرات کنترل شوند. در کنار غول های بزرگ،اما این اپل و گوگل هستند که می خواهند با ورود به این حوزه،بر آن سلطنت کنند،ولی آیا در مسند سلطنت جای کافی برای هر دوی آنها وجود دارد؟با ما باشید با معرفی برخی از عواملی که بررسی می کند کدام یک از این دو شرکت شانس بیشتری برای پیروزی در این کارزار دارند.

جنگ ستارگان در خانه های هوشمند

لزوم رعایت استانداردهای کلی

در حال حاضر با وجود  تعدادی از شرکت های تولید کننده لوازم خانگی هوشمند و خدمات در دسترس آنها هنوز هم نمی توان گفت که وجود آنها ،زندگی مصرف کنندگان خود را آسان تر کرده است؛یکی از مشکلات اصلی شاید استفاده این لوازم از پروتکل های شبکه ای متفاوت است که این موضوع بدان معنیست که خانه هوشمندی که به عنوان خانه متصل و یکپارچه شناخته می شود،در واقع  به هیچ عنوان یکپارچه نیست و اجزای آن به مرکز کنترل یکسانی متصل نیستند؛حتی اگر شما آن ها را از تولید کننده یکسانی تهیه کرده باشید، باز هم این احتمال وجود دارد.

مصرف کنندگان و به طور کلی همه اجزای این بازار زمانی می توانند ادعا کنند که از آن سود می برند که بتوانند از یک پروتکل واحد برای کنترل محصولات استفاده کنند،درست شبیه آن چیزی که WiFi در رابطه با سیستم اتصال تلوزیون های هوشمند،تبلت ها و لپ تاپ ها انجام داد.در واقع مشکل کار اینجاست که برای یک کمپانی با محصولات متنوع بسیار مشکل خواهد بود که در همه محصولاتش با توجه به استفاده از سیستم های کنترل گر متفاوت در آنها،از یک پروتکل واحد برای همه محصولات خود استفاده کند.همچنین در دنیای تجارت،از نظر کمپانی ها مقرون به صرفه نیست که بر روی استفاده از عاملی خاص مانند پروتکل واحد سرمایه گذاری کنند چون این کار سود افزوده ای نسبت به رقبا برایشان ایجاد نمی کند.حال نقطه رقابت اپل و گوگل دقیقا در همین جاست؛این دو شرکت پروتکل های شبکه خاص خودشان را دارند و اگر پروتکل های هرکدام از این دو بتوانند سازگاری بیشتری با سایر محصولات ایجاد کنند،آنگاه محصولات آنها ارزش خرید بالاتری خواهد داشت و آنگاه می توانند ادعا کنند که از یک دیگر پیشی گرفته اند؛و از سوی دیگر هر شرکتی که در رقابت بین پروتکل ها مغلوب شود،محصولاتش به طور کامل از دور خارج خواهد شد.

 

چرا اپل؟ آیا سیستم های خانه های هوشمند از بلوتوث استفاده می کنند؟

پروتکل انتخابی اپل،استفاده از بلوتوث کم مصرف است که به طور واضحی به نظر می رسد انتخاب بهتری نسبت به رقیبش باشد.مورد اول میزان بالای شناخنه شدگی در میان مصرف کنندگان است.مصرف کنندگان علاوه بر این که با نام بلوتوث آشنایی بیشتری دارند،خیالشان از بابت آنکه این سامانه با محصولات بسیاری سازگار است،راحت است.مورد دوم میزان بالای سرمایه گذاری اپل است که این کار را با قرار دادن سیستم بلوتوث در همه محصولاتش انجام داده.این موضوع بدان معنیست که سازندگان لوازم خانگی و سیستم هوشمندسازی اپل می توانند به آسانی و با حداکثر کارایی،به محصولات اپل، مانند ایفون و ایپد متصل شوند و از طریق آنها کنترل گردند.مورد سوم این است که اپل به عنوان یک شرکت مادر،سرمایه گذاری وسیعی روی تشویق کمپانی های کوچک تر مانند سازندگان سخت افزار و سازندگان لوازم خانگی انجام داده که محصولات و خدماتی  ارائه کنند که بتوانند در آینده بخشی از چشم انداز آینده اپل ،در بخش خانه های هوشمند باشند.با این کار ،اگر کمپانی های کوچک تر بتوانند در این مسیر موفق شوند کمک شایانی به مقبولیت برند اپل در بین مشتریان کرده و در نتیجه موجب افزایش ارزش این کمپانی خواهند شد و این نقطه ای خواهد بود که ارتش اپل را که بر پایه استفاده از بلوتوث بنا نهاده شده ،پیروز خواهد شد. روش اپل برای در دست گرفتن این بازار به طور خاصی هوشمندانه است چراکه ایفون به عنوان رابط بین سخت افزار و کاربر در خانه های هوشمند اپل،مصرف کننده را به طور نا خود آگاه به سمت استفاده از ابزار های هوشمند مانند روشنایی ،فقلها و تنظیم کننده های هوشمند سوق می دهد زیرا همه آنها توسط ایفون قابل کنترل خواهد بود.در واقع در سیستم اپلی ،کلید تمام اجزای هوشمند تحت پوشش در جیب شماست. کمپانی iDevice  با محصول iGrill (که به امسال در CES رونمایی شد)  و کمپانیSavant  با ارائه محصولات سازگار با سیستم هوشمند اپل، دو شرکتی هستند که اثبات کرده اند که کار با اپل می تواندپلی به سوی موفقیت باشد.

 iot

چرا گوگل؟چرا سامانه Thread مورد استفاده گوگل می تواند بلوتوث اپلی را شکست دهد؟

درست است که سامانه بلوتوثی اپل مزایای بسیاری دارد، اما واضح است که تا کامل شدن مسیری طولانی را در پیش دارد و این مسیر برای رقیب دیرینه اپل نیز در جنگ پروتکل های شبکه به همین گونه است. گوگل با راه اندازی کارگروه های صنعتی که در همکاری با چندین کمپانی دیگر از جمله سامسونگ شکل گرفته، در حال کار بر روی سامانه ای به نام Thread است.حضور سامسونگ به نوعی خود بسیار حیاتی است؛ برعکس گوگل و حتی اپل، سامسونگ یک شرکت تولید کننده محصولات الکترونیکی با دامنه ای بسیار بسیار وسیع است که می توان انتظار داشت با حضور سامسونگ، لوازم بسیاری نظیر یخچال و ماشین های لباسشویی، در دنیای خانه های هوشمند از این سامانه استفاده کنند.اگر بخواهیم در مقایسه ای از صرفه های اقتصادی صرفه نظر کنیم، شاید بتوان گفت سامسونگ شرکتی ست که می تواند از نظر تکنولوژی اپل را در بازار گوشی های موبایل ، با رقابتی تنگاتنگ به چالش بکشد.و در سوی دیگر سامسونگ تنها شرکتی است که از نظر تعداد طرفداران می تواند به اپل نزدیک شود؛ اما با در نظر گرفتن میزان سود های اقتصادی به نظر نمی رسد سامسونگ به تنهایی قادر به ایجاد یک شاخه جداگانه در این بخش باشد.

گوگل با عرضه Nest  گوشه ای از بازار خانه های هوشمند را در دست گرفته. سیستم گرمایش هوشمند nest ثابت کرده که محصولی کارآمد، آسان برای استفاده، و به صرفه اقتصادی بالاست که می تواند جلوی هزینه های بسیاری را بگیرد. و از سوی دیگر می توان گفت اولین دستگاهی است که مصرف کنندگان به راحتی از آن به عنوان پیشگام تکنولوژی خانه های خودکار یاد می کنند. با در نظر گرفتن این قضایا ، گوگل این پتانسیل را دارد که Nest Lab  را در طیف وسیعی از لوازم خانگی استفاده کند.

نست

چقدر می توان به پیشرفت و ترقی پروتکل های شبکه ی موجود امیدوار بود؟

همان طور که اشاره شد بهترین حالت برای مصرف کننده زمانی به وجود می آید که خبری از پروتکل های مختلف نباشد و به یک راهکار واحد رسیده باشیم. راه حل دیگر  ایجاد سامانه ای هماهنگ کننده برای ایجاد راهکاری برای ایجاد ارتباط بین پروتکل های مختلف با هم است. طبق انتظارات، سامسونگ با ایجاد رابط SmartThings یکی از بهترین رابط ها را در این زمینه به تازگی عرضه کرده. عرضه این سامانه به این شرکت این امکان را می دهد که بدون اینکه روی سامانه ای خاص سرمایه گذاری قابل توجهی انجام دهد و یا به طور مستقیم به گوگل یا اپل وابسته شود، بتواند از رقابت در دنیای خانه های هوشمند عقب نماند.

با نبود یک سامانه استاندارد واحد برای تکنولوژی های مورد استفاده در صنعت خانه های هوشمند، موفقیت و دستیابی به هدفی قابل اتکا، یک مسیر طولانی است و با وجود این خلا ، نه کمپانی های تولید کننده و نه مصرف کنندگان خوشحال نخواهند بود. اگرچه هدف از ایجاد بازار خانه های هوشمند ایجاد یک زندگی راحت تر برای همه است اما در صورت نبود یک پروتکل واحد، این صنعت برای رسیدن به هدفی که برایش به وجود آمده، مسیر بسیار سختی خواهد داشت و وجود بلاتکلیفی در این زمینه از سویی می تواند باعث شود که کمپانی ها با دلسرد شدن از سوددهی این بازار، از آن خارج شده و این مسیر را نیمه کاره رها کنند.

ولی کدام یک از کمپانی های  اپل یا گوگل می تواند برنده این کارزار باشد؟ در حال حاضر، اپل با استفاده از سامانه بلوتوث و رابط کاربری ایفون شرایط بهتری را در پیش دارد و موفقیت آن در گرو عرضه لوازم خانگی بهتر سازگار با پروتکل مورد استفاده خود است. ولی از سوی دیگر گوگل مسیر بهتری را حتی در بخش هایی که اپل امکان شکست خوردن در آنها را دارد در پیش گرفته. با در نظر گرفتن پیشرفت های انجام شده، تنها موردی که به طور قطع مشخص است، این است که به زودی شاهد انتشار  خبر های جالبی در این زمینه خواهیم بود.

منبع: سخت افزار


صندلی چرخدار پله‌نورد


دانشجویان سوئیسی یک ویلچر برقی طراحی کرده‌اند که می‌تواند از انواع پله، از جمله پله مارپیچ بالا برود.

صندلی چرخدار Scalevo که می‌تواند با سرعت یک پله در هر ثانیه حرکت کند، در اختیار معلولان قرار می‌گیرد و در آینده نزدیک جایگزین سطوح شیب‌دار رمپ و آسانسور معلولان می‌شود.

به گزارش رویترز، صندلی چرخدار پله‌نورد با همکاری 10 دانشجوی مؤسسه فدرال فناوری سوئیس (ETH زوریخ) و دانشگاه هنر طراحی شده است. این صندلی‌ چرخدار Scalevo نام گرفته است.

وقتی این ویلچر به صورت عادی روی زمین مسطح حرکت کند، مانند یک اسکوتر بر روی دو چرخ پیش می‌رود و به کاربر اجازه می‌دهد تا در جا بچرخد و به سرعت تغییر مسیر دهد. دو نقاله لاستیکی در پایین صندلی نصب شده است که با فشار یک دکمه به سرنشین امکان بالا رفتن از پله را می‌دهد.

کارلوس گومز از ETH زوریخ که در طراحی این وسیله نقش داشته است، می‌گوید: «ما دو چرخ اصلی داریم و دو چرخ بزرگ برای آنکه روی زمین صاف و در یک حالت متعادل مانند اسکوتر عمل کند و بعد دو نقاله لاستیکی داریم که کمک می‌کند با هر زاویه پله، صندلی چرخدار همیشه تراز بماند.»

به گفته همکار او، میرو وولمی نقاله‌های لاستیکی سیستم را به طور کامل امن نگه‌ می‌دارند، حتی اگر پله ها ناهموار یا ترک خورده باشند. صندلی چرخدار Scalevo همچنین می‌تواند رو به عقب از پله بالا برود. هنگامی که صندلی چرخدار را مجموعه ای از پله می رسد، سرنشین با فشار یک دکمه نقاله‌ها را پایین می برد و به روی زمین می‌رساند و گیره‌های لاستیکی آن به پله‌ها قلاب می‌شوند و صندلی و سرنشینان آن را به سمت بالا حرکت می‌دهند.

سرنشین می‌تواند موقع حرکت به عقب، آنچه در زیر صندلی وجود دارد را ببیند و یک دستگاه دوربین ویدئو کوچک شبیه به دوربین پارکینگ پشت اتومبیل بر روی بازوی Scalevo نصب شده است که اجازه می‌دهد سرنشین ببیند به کجا می‌رود.

این نمونه که در مدت 10 ماه ساخته شده و مورد آزمایش‌های مختلفی قرار گرفته است، قابلیت‌های خوبی را به نمایش گذاشته و از نمونه‌های آزمایشی پیشین صندلی‌های چرخدار از این نوع بسیار فراتر رفته است. 6 سال پیش شرکت جانسن نمونه‌ای به نام iBot ساخته بود که پرهزینه بود و استفاده از یک دست سرنشین برای کنترل نیمه بالایی بدن را الزامی می‌کرد. آن وسیله به علت غیرعملی و گران‌قیمت بودن، کنار گذاشته شد.

سازندگان Scalevo معتقدند که این وسیله به تولید انبوه خواهد رسید و به زودی به بازار خواهد آمد و هزینه‌ تهیه آن چندان تفاوتی با یک ویلچر معمولی نخواهد داشت.

گزارش از: ساسان گلفر

زباله و بازیافت در دوران ربات‌ها و اینترنت


درباره اینترنت اشیا بسیار صحبت شده است و احساس میکنیم تنها دنبال ایده‌ای برای اجرایی کردن آن هستیم. 

حال اگر به زباله‌ها نگاه کنیم چه چالش‌ها و فرصت‌هایی می‌توان پیدا کرد؟
 
- کاهش دفن زباله در طبیعت و افزایش بازیافت زباله نکات اصلی این چالش با افزایش جمعیت است. دفن زباله‌ها راه حل صحیح نیست و باید به شدت دوری کرد. 
 
- چگونه باید افراد رو به تفکیک تشویق کرد و روش هوشمند بیشتری برای بازیافت به کار گرفت. 
 
- سطل‌های زباله امروزه یکی از نقاط مهم برای سلامت جامعه است، مخصوصا هنگامی که زمان جمع‌آوری افزایش پیدا کند. 
 
- بعد از هر تماس دست با زباله و سطل زباله باید شستوشو انجام شود و مسلما آب یکی دیگر از منابع محدود محیطی است. 
 
- فضای کافی در منازل مهم است. با افزایش چگالی و افزایش قیمت بسیاری از خانوار توانایی ایجاد فضا برای جداسازی زباله‌ها را ندارند. آیا می‌توان تمام زباله‌ها را یکجا از خانه‌ها پاکسازی نمود. 
 
- آیا می‌توان روشی سریع‌تر برای بازیافت و دور ریختن زباله‌ها طراحی نمود که سریعتر و منظمتر باشد.
 
- مردم معمولا تنبل و از نظر زمانی در مضیقه هستند، مخصوصا زوج‌های جوان، که این زوج‌ها دارای بیشترین زباله‌ها برای بازیافت هستند. 
 
اما اینجا چند ایده معرفی میشود که تا امروز سعی در تجاری سازی آن‌ها شده است. 
 
سطل‌های هوشمند:
 
- سطل‌های خورشیدی برای شارژ شدن. 
 
- دارای چراغ‌های کمک برای استفاده در شب
 
- دارای درب متحرک برای بارگیری سریعتر و پاکیزه‌ترکه حتی اجازه قفل شدن در سطل هم ایجاد شده است. 
 
- دارای گزینه‌های بازیافت و یا زباله که کمک می‌کند تا انواع زباله را شناسایی و تشخیص دهد.
 
- تشخیص ظرفیت
 
- دارای یادآوری کننده به گوشی موبایل برای فراموش نکردن تخلیه و یا حمل زباله در شب
 
- دارای سنسور‌های مختلف محیط زیستی 
 
پهپاد بازیافت یا سطل رباتی
 
اگر بخواهید درباره آن فکر کنید، یک ربات جاروکش تصویر می‌شود که یک حجم عظیمی از زباله را جابجا می‌کند. در کنار داشتن تنها یک سطل،
شما سطلی دارید که بعد از پر شدن به تفکیک زباله، شیشه، قوطی، کاغذ و غیره  می‌پردازد.
 
اگر سطل زباله شما سطل رباتی باشد در صورت ماندن در محلی نامناسب به سمت مکان خود حرکت می‌کند. در شب به گوشه‌ای دور برود و در روز و در صورت نیاز به پیش شما بیاید.
 
البته این ایده‌ها تازه نیستند بلکه سالها پیشنهاد داده شده ولی تاکنون به نتیجه نرسیده است.

سیستم‌های خود-ران ولوو
سیستم‌های خود-ران ولوو

ولوو از دیرباز به عنوان یکی از پیشروان امنیت خودرو زبان‌زد عام و خاص بوده است. حال این شرکت پس از تشریح نحوه‌ی عملکرد سیستم خود، برای اطمینان دادن به مشتریان خود مسئولیت تصادفاتی که خودرو ولوو در آن مقصر بوده است را به عهده می‌گیرد. 

فرض کنید هنگام پارک کردن ولوو خود در پارکینگ، با سایر خودروهای پارک شده برخورد کنید. اگر سیستم ناوبری خودکار خودرو شما فعال بوده باشد، ولوو مسئولیت و خسارت تصادف را بر عهده می‌گیرد. به همین سادگی.

 سفیر سوئد در واشنگتن اعلام کرد که ولوو مسئولیت تصادفاتی را که خودرو‌های این شرکت مقصر بوده است را بر عهده می‌گیرد. پیش‌تر نیز گوگل و مرسدس بنز اعلام کرده بودند که پس از عرضه‌ی خودرو‌های خود-ران خود، در صورت تصادف مسئولیت آن و خسارات به وجود آمده را بر عهده خواهند گرفت. ولوو اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۰ پس از عرضه‌ی خودرو‌هایی با سیستم ناوبری خودکار، حوادث و خسارات ناشی از تصادفات این خودروها صفر خواهد بود. این ادعا نشان از اعتماد به نفس بالای این شرکت سوئدی از تکنولوژی‌‌های در حال توسعه خود دارد. 

سیستم کنترل خودکار ولوو

پیش‌ از ورود تکنولوژی‌های پیشرفته ناوبری خودکار، هیچ شرکت خودروسازی خود را درگیر مسائل بیمه‌ای نمی‌کرد. با این که همواره شکایات متعددی از این شرکت‌ها در خصوص تصادفات شده‌ بود، اما هیچ‌گاه خودروسازی با آغوش باز از این مساله استقبال نکرده بود. ظاهرا با ظهور تکنولوژی‌های کنترلی نوین، آینده‌ی خودروسازی دچار دگرگونی‌ اساسی خواهد شد.

پیش‌تر ولوو راهنمای نحوه‌ی فعال‌‌سازی و عملکرد سیستم ناوبری خودکار خود را منتشر کرده بود. ولوو در ویدیویی به طور کامل نحوه‌ی فعال‌سازی این سیستم که تمامی مدل‌های ۲۰۱۶ XC90 به آن مجهز خواهند بود، را منتشر کرده است. برای فعال سازی سیستم هدایت خودکار کافی است مقصد خود را در سیستم ناوبری وارد کنید و پس از آماده شدن سیستم و چشمک زدن شیفتر‌های دنده‌‌ی پشت فرمان، آن‌ها را به طور همزمان فشار دهید تا خودرو وارد حالت خود-ران شود.

سیستم کنترل خودکار ولوو

در همین حین نمایشگر خودرو تصویری زنده از وضعیت جاده، ترافیک پیش‌رو، خودرو‌های اطراف و زمان باقی مانده را نمایش می‌دهد. هنگامی که زمان باقی مانده به مقصد کمتر از یک دقیقه باشد، راننده می‌تواند با فشردن همزمان شیفتر‌های کنترل خودرو را بدست بگیرد. 

سیستم کنترل خودکار ولوو

این سیستم در صورت بروز مشکل و یا شرایط خاصی در جاده که به کنترل راننده احتیاج داشته باشید، با آلارم راننده را مطلع می‌کند و از وی در خواست می‌کند تا کنترل را بر عهده بگیرد. در صورتی که راننده از این امر امتناع کند، سیستم هدایت خودکار، خودرو را به کنار جاده هدایت کرده و سپس آن را متوقف می‌کند. اما با توجه به مانور زیاد ولوو بر جنبه‌ی رانندگی خودکار سیستم خود، ظاهرا شرایط مذکور بسیار نادر خواهد بود.

سیستم کنترل خودکار ولوو

سیستم‌های خودکار حال حاضر مشکلات زیادی دارند؛ یکی از این مشکلات نیاز به توجه راننده در تمام مدت رانندگی است تا در صورت وقوع مشکل و اخطار خودرو، وی کنترل خودرو را بر عهده بگیرد. به عنوان مثال در سیستم ناوبری خودکار مرسدس بنز اس کلاس در بزرگراه‌ها، هر ۱۶ ثانیه راننده باید غربیلک را لمس کند. خودرو‌های آئودی نیز در حال حاضر توانایی رانندگی خودکار با سرعت ۸۰ کیلومتر بر ساعت در محیط‌هایی که سیستم ناوبری آن اطلاع کامل از مسیر دارند، را دارد. اما این سیستم نیز همانند نمونه‌ی به کار رفته در مرسدس بنز به توجه راننده در زمان‌های خاص نیاز دارد.

ولوو تلاش زیادی برای توسعه‌ی سیستم هدایت خودکار خود کرده است تا این سیستم بتواند بدون دخالت راننده در تمامی شرایط خودرو را به خوبی کنترل کند. در ابتدا ساده به نظر می‌رسد، اما طراحی و توسعه سیستم ناوبری خودکار در جاده‌هایی که مملو از اتفاقات غیر مترقبه است، امری بسیار دشوار و سخت است. این سیستم‌ها را قبول داشته باشیم یا نه، آینده صنعت خودرو در همین زمینه خواهد بود. امیدواریم صنعت خودروی داخلی نیز سرمایه‌گذاری خود را بر سیستم‌های کنترلی هوشمند آغاز کند تا بیش از این از تکنولوژی به روز جهان عقب نیافتد.


کامیون بدون راننده

برای نخستین بار در آلمان یک دستگاه کامیون بدون داشتن راننده در بزرگراهی پرتردد به حرکت درآمد. این کامیون محصول کمپانی «دایملر» است و یک نرم‌افزار آن را می‌راند.

 طبق قوانین راهنمایی و رانندگی در آلمان، راندن خودرو بدون آنکه کسی پشت فرمان نشسته باشد، تخلف به شمار می‌رود و فرد خاطی مجبور به پرداخت جریمه‌ای سنگین خواهد بود. به همین دلیل، ولفگانگ برنهارد، یکی از مقامات ارشد کمپانی خودروسازی «دایملر» مجبور بود تا پشت فرمان کامیونی بنشیند که در اصل نیازی به راننده نداشت. وینفرید کرچمان، نخست‌وزیر ایالت بادن وورتمبرگ، نیز صندلی کمک‌راننده را اشغال کرد.

این کامیون که «Actros» نام دارد، روز جمعه (۱۰ شهریور/ ۲ اکتبر) در بزرگراه شماره ۸ در نزدیکی شهر اشتوتگارت به حرکت در آمد.

کنترل این کامیون را یک نرم‌افزار کامپیوتری به نام Highway Pilot برعهده دارد که کمپانی خودروسازی دایملر آن را طراحی کرده است. این نرم‌افزار از نظر عملکرد مشابه سامانه «خلبان خودکار» است که سال‌هاست در هواپیما، قایق و فضاپیما به کار می‌رود.

به گفته شرکت دایملر، مقامات ایالت بادن وورتمبرگ برای این وسیله نقلیه منحصر به‌فرد استثناء قائل شده و اجازه‌ داده‌اند تا این کامیون به صورت آزمایشی با سرعت حداکثر ۸۰ کیلومتر در ساعت در این ایالت تردد داشته باشد. با این همه، همواره یک راننده پشت فرمان این کامیون حضور خواهد داشت تا در صورت بروز اختلال به سرعت واکنش نشان دهد و هدایت خودرو را بر عهده بگیرد.

این کامیون آن‌گونه که کمپانی دایملر اعلام کرده، در آمریکا نیز آزمایش شده است.

به گفته نخست‌وزیر ایالت بادن ‌وورتمبرگ، یک منطقه آزمایشی برای خودروهای تماما خودکار یا نیمه‌خودکار در این ایالت در نظر گرفته شده است تا تولیدکنندگان نه تنها در بزرگراه‌ها بلکه در جاده‌ها و خیابان‌ها نیز قادر به آزمایش محصولات‌شان باشند.

ولفگانگ برنهارد فرصت آزمایش مطمئن این کامیون بدون راننده را در موقعیتی واقعی امری بسیار مهم در جهت تکمیل تولید این خودروی استثنایی دانست و گفت که کمپانی دایملر از مجوز صادر شده از سوی ایالت بادن‌وورتمبرگ کمال استفاده را خواهد برد.

بدبینی رئیس پورشه

نرم‌افزار Highway Pilot به گفته مسئولان دایملر، از سیستم‌های کمکی مانند کنترل خودکار کروز (ACC) و اطلاعاتی که رادار جلو و دوربین‌های ویژه نصب‌شده روی خودرو به‌دست می‌دهند، استفاده می‌کند.

در صورت نامساعد شدن اوضاع جوی (بارش شدید باران) یا نامناسب بودن وضع جاده این نرم‌افزار از راننده می‌خواهد تا کنترل خودرو را در دست بگیرد. چنانچه راننده به پیام‌های صوتی و تصویری مخابره‌شده از سوی نرم‌افزار واکنشی نشان ندهد، کامیون به صورت خودکار از حرکت باز خواهد ایستاد.

به گفته ولفگانگ برنهارد، مسئولان وزارت حمل و نقل در آلمان، اتحادیه اروپا و نیز در سطح بین‌المللی از هم‌اکنون باید دست به کار تدوین قوانین و مجوزهای حقوقی برای تردد کامیون‌های بدون راننده شوند.

کمپانی دایملر در حالی از آزمایش موفقیت‌آمیز کامیون منحصر به فرد خود خرسند است، که ماتیاس مولر، رئیس کمپانی خودروسازی پورشه با بدبینی به اشتیاق برای تولید خودروهای هوشمند بدون راننده می‌نگرد. وی ماه گذشته در جریان برگزاری نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت در گفت‌وگویی با یک مجله تخصصی اظهار کرد: «رانندگی خودکار به نظر من یک جوگیری و اشتیاق کاملا غیرقابل توجیه است».


طی ماه جاری اتومبیل فوق‌سریع ولکان ساخت شرکت استون مارتین قرار است با یک هواپیمای بمب‌افکن به نام ولکان به رقابت بپردازد.




برای ساخت اتومبیل ولکان (Vulcan) استون مارتین که به معنای اسطوره است، از چیزی انفجاری و خشن الهام گرفته شده است.

هواپیمای آورو ولکان (Avro Vulcan) یک بمب‌افکن استراتژیک بود که از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۸۴ توسط نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا به کار گرفته شده بود. این هواپیما به دلیل فناوری پیشرفته و موتورهای قدرتمندش بسیار معروف بود و پشتیبان اصلی نیروی بازدارنده سلاح هسته‌ای هوابرد بریتانیا در جنگ سرد محسوب می‌شد. این بمب‌افکن همواره مواد منفجره‌ مخربی همچون موشک پارسنگ بلو استیل (Blue Steel) با خود حمل می‌کرد. همچنین این ولکان از دفتر مرکزی استون مارتین در گیدون به عنوان پایگاه نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در گذشته استفاده کرده است.

این بمب‌افکن مدت‌ها قبل بازنشسته شده و تنها یک نمونه آماده پرواز از آن وجود دارد. این نمونه کمیاب که ولکان ایکس‌اِچ ۵۵۸ نام دارد، در حال آماده‌ شدن برای انجام آخرین پروازش طی ماه جاری است و شرکت استون یک دیدار عالی به نام «دیدار ولکان با ولکان» برای بزرگداشت این پرواز تدارک دیده است. این دیدار قرار است در فرودگاه نظامی ایونگتون (lvington) در یورکشیر انگلیس محقق شود.

آخرین باقی‌مانده ولکان ایکس‌اچ ۵۸۸ در حال حاضر در اختیار یک سازمان قابل‌اعتماد به نام ولکان تو دِ اسکای (Vulcan To The Sky) قرار دارد؛ همان سازمانی که طی هفته‌های آینده آخرین پرواز این بمب‌افکن را انجام خواهد داد. پس از این پرواز، این بمب‌افکن به بخشی از مرکز آموزشی Vulcan Aviation Academy & Heritage Center در فرودگاه رابین‌هود انگلیس تبدیل خواهد شد.

در مورد اتومبیل فوق‌سریع ولکان باید بگوییم که این اتومبیل مختص مسابقه تقریباً به اندازه بمب‌افکن ولکان قدرتمند است. این اتومبیل از یک موتور ۷٫۰ لیتری V12 با بیش از ۸۰۰ اسب بخار توان بهره می‌برد. هر ۲۴ مدل این اتومبیل در یک کارخانه محرمانه در میدلندز غربی ساخته شده‌اند و هر کدام نزدیک به ۲٫۳ میلیون دلار قیمت دارند.









 

 

پرینترهای سه‌بعدی این‌روزها خبرسازهای جهان تکنولوژی هستند و هر روز محصول تازه‌ای را به‌صورت ارزان و سریع در اختیار زندگی بشر می‌گذارند. این‌ بار بزرگترین پرینتر سه‌بعدی دنیا به ارتفاع 12 متر طراحی شده که قرار است برای مواقع اضطراری، خانه‌سازی کنند.

شرکت WASP که نام کاملش «پیشرفته‌ترین پروژه نجات جهان» است، روی کارهایی که جهان امروز نیاز دارد تحقیق و بررسی می‌کند و هدفش کاستن از رنج مردم در مواقع معمولی و حوادث بزرگ است.

این شرکت که گاهی هم به سفارش دولت‌ها و مقامات کارهایی انجام می‌دهد یا ابزارهایی می‌سازد، این بار در ایتالیا یک پرینتر سه‌بعدی عظیم به‌پا کرده تا با استفاده از آن پروژه ساخت خانه‌های اضطراری برای حادثه‌دیدگان را آزمایش کند.

نام این پرینتر «بیگ دلتا» (دلتای بزرگ) است و 12 متر ارتفاع و 6 متر قطر دارد. نکته اعجاب‌آور درباره این پرینتر عظیم این است که با وجود ابعاد بسیار بزرگ و کار عجیبی که انجام می‌دهد، تنها 100 وات برق مصرف می‌کند و این مقدار تقریبا در هر نقطه مسکونی قابل دسترس خواهد بود یا اینکه با یک موتور برق خانگی هم می‌توان آن ‌را تأمین کرد.

هدف شرکت WASP از ساختن «بیگ‌دلتا» این بوده که با حداقل هزینه و مواد در دسترس، به سریع‌ترین راه ممکن برای مردم خانه بسازد. شعار این شرکت این است: «به دوردست نگاه کن و همین نزدیکی‌ها عمل کن»، که با استفاده از این شعار این پرینتر را در زمین‌‌های اطراف ساختمان مرکزی شرکت به مدت 3 روز به راه‌ انداختند.

بیگ‌دلتا می‌تواند با استفاده از موادی که در محیط محل هستند (خاک و ماسه) خانه‌های موقت و فوری بسازد که عملا هیچ هزینه خاصی ندارند. یکی از مدیران این پروژه امیدوار است که در آینده‌ای نه‌چندان دور، با استفاده از تجربه «بیگ دلتا» بتوانند مشکل کمبود 4 میلیارد خانه در جهان را حل کنند تا کسی در هیچ‌جا بی‌سرپناه باقی‌نماند.

مترجم: محمدرضا احمدی‌نیا

پیچیده‌ترین سازه‌ی آزمایشی تولید شده به وسیله‌ی انسان برخورد دهنده‌ی بزرگ هاردونی است که در سازمان تحقیقاتی سرن در نزدیکی ژنو سوئیس تاسیس شده است.

پیچیده‌ترین سازه‌ی آزمایشی تولید شده به وسیله‌ی انسان برخورد دهنده‌ی بزرگ هاردونی است که در سازمان تحقیقاتی سرن در نزدیکی ژنو سوئیس تاسیس شده است. هدف از این پروژه کشف اجزای یافت نشده‌ی مدل استاندارد فیزیک و نظریه‌ی ابرتقارن یا وحدت بزرگ است؛ همراه ما باشید تا بیشتر با این سازه‌ی فوق‌العاده آشنا شوید.

LHC به روایت تصویر

در ادامه تصاویری از این سازه خارق‌العاده را به نظاره خواهیم نشست.

دانش آموزان در سرن

LHC به روایت تصویر

دانش آموزان در کنار آزمایشگاه فیزیک CERN در ژنو، خانه‌ی برخورد دهنده‌ی ذرات نشسته‌اند.


تونل LHC

LHC به روایت تصویر

تصویری از تونل برخورد دهنده‌ی هاردونی بزرگ، در این لوله‌ها به پرتوهای ماده برای رسیدن به سرعت مورد نیاز شتاب داده می‌شود تا زمان برخورد فرا برسد.


آشکار کننده‌های LHC
LHC به روایت تصویر

آشکار کننده‌هایی این چنینی در چهار نقطه‌ی مختلف در طول حلقه‌ی شتاب دهنده قرار گرفته‌اند. در این آشکار کننده‌ها حساس‌ترین تجهیزات ساخته شده به دست بشر برای آشکار سازی ذرات ماده و ترکیبات آن‌ها در اندازه‌هایی بسیار کوچکتر از اتم قرار گرفته است.

LHC به روایت تصویر

در نمودار بالا چهار آشکار کننده‌ی بزرگ LHC و محل قرارگیری آن‌ها مشخص است. LHC-b و ALICE برای بررسی پدیده‌های خاص فیزیکی و ATLAS و CMS برای آشکارسازی اهداف عمومی به کار می‌روند.


۲۷ کیلومتر

LHC به روایت تصویر

حلقه‌ی شتاب دهنده‌ی LHC بیشتر از ۲۷ کیلومتر طول دارد و در زیر زمین و مابین کشورهای سوئیس و فرانسه احداث شده است.


اتاق کنترل LHC

LHC به روایت تصویر

فیزیکدانان در حال بررسی اطلاعات حاصل از برخورد ذرات در اتاق کنترل برخورد دهنده‌ی بزرگ هاردونی هستند.


دنباله‌ی ذرات در LHC
LHC به روایت تصویر

وقتی ذرات درون شتاب‌دهنده به یکدیگر برخورد می‌کنند به ذرات پر انرژی از آنچه آن‌ها را تشکیل داده تقسیم می‌شوند. این ذرات بنیادی اکثراً عمر بسیار کوتاهی دارند و به سرعت تبدیل به ذراتی دیگر می‌شوند. ذراتی که بر اثر برخورد تشکیل شده‌اند در دیاگرام‌هایی شبیه این بررسی می‌شوند.


اطلس
LHC به روایت تصویر

آشکار کننده‌ی (ATLAS (‎A Toroidal LHC Apparatus یا دستگاه حلقوی برخورد دهنده‌ی هاردونی بزرگ یکی از دو آشکار کننده‌ی همه منظوره‌ی این مرکز است.


ردیاب اطلس

LHC به روایت تصویر

تکنسینی بر روی نیمه هادی های اطلس کار می‌کند.


غار اطلس
LHC به روایت تصویر

متخصصان نوعی دماسنج را درون اطلس جایگذاری می‌کنند.


دیوار اطلس

LHC به روایت تصویر

ساختمانی که آزمایش کننده‌ی اطلس و دفاترش در آن واقع شده‌اند با این تصویر از برخورد دهنده نقاشی شده‌اند.


اطلس و لِگو

LHC به روایت تصویر

مدلی از آشکار کننده‌ی اطلس که ساشا مهلهیس با استفاده از لگو طراحی کرده است.


آزمایش دهنده‌ی CMS
LHC به روایت تصویر

سیملوله‌ی فشرده‌ی میونی (Compact Muon Solenoid) یا به اختصار CMS دومین آشکار ساز همه منظوره‌ی سرن است. مهم‌ترین ماموریت این آشکار کننده تا کنون جستجو برای ذره‌ی بنیادی بوزون هیگز بوده است.


بوزون هیگز

LHC به روایت تصویر

این خطوط نمونه‌ای از داده‌های به دست آمده از آشکار ساز ATLAS است. بوزون هیگز پس از برخورد دو پروتون با انرژی ۱۴ ترا الکترون ولت تولید شده و به سرعت به میون واپاشی شد. میون گونه‌ای از الکترون سنگین است که توسط آشکارساز جذب نمی‌شود. میون‌ها با خطوطی با رنگ زرد به نمایش در آمده‌اند.


CMS فوق سنگین
LHC به روایت تصویر

CMS بیشتر از ۱۲ هزار تُن وزن دارد.


زیبای LHC

LHC به روایت تصویر

دانشمندان در شتاب دهنده‌ی LHCb یا (LHC beauty) روبروی آشکار ساز این مرکز ایستاده‌اند که وظیفه‌ی جستجوی ذرات نادر حاصل از فروپاشی‌ها را بر عهده دارد.


تونل بزرگ
LHC به روایت تصویر

تکنسینی مشغول کار در تونل LHC برای ارتقای این سیستم است.


توقف آتش
LHC به روایت تصویر

برای اولین بار LHC در سال ۲۰۰۸ روشن شد، اما پس از مدت کوتاهی به علت ایراد در ارتباط میان آهن رباهای غول پیکرش از مدار خارج شده و متوقف شد.


به روز رسانی

LHC به روایت تصویر

در اوایل سال ۲۰۱۳ پس از سه سال اجرا برخورد دهنده‌ی هاردونی برای ارتقاء و به روز رسانی به مدت دو سال تعطیل شد. در این زمان صدها مهندس و تکنسین وقت خود را صرف تحکیم و تقویت شتاب‌دهنده کردند تا به انرژی ۱۳ TeV (ترا الکترون ولت) که تقریباً دو برابر قدرت اولیه‌ی LHC است دست پیدا کنند. پیش از این در زومیت از کشف ذره‌ی بنیادی دیگری پس از به روز رسانی LHC گفته بودیم.


آغاز ماجرا

LHC به روایت تصویر

همانطور که نمودار بالا مشاهده می‌کنید هیچ شتاب‌دهنده‌ای بر روی زمین نخواهد توانست انرژی مورد نیاز برای تجمیع تمام نیروها را به دست بیاورد، آن چیزی که در ۱۰ به توان ۳۶- ثانیه از آغاز مهبانگ اتفاق افتاده است.


اتاق کنترل
LHC به روایت تصویر

در این تصویر fish-eye از اتاق کنترل LHC فیزیکدانان را در حال تماشای نتیجه‌ی برخورد ذرات مشاهده می‌کنید.


همکاری بزرگ
LHC به روایت تصویر

آزمایش‌دهنده‌ی LHC شامل هزاران متخصص و فیزیکدان از ده‌ها کشور جهان است؛ بسیاری از این کشورها از نظر نظام سیاسی با یکدیگر دشمن به حساب می‌آیند.


آزمایش دهنده‌ی ALICE
LHC به روایت تصویر

آزمایش دهنده‌ی آلیس یا آزمایش برخورددهنده بزرگ یون (A Large Ion Collider Experiment) بر روی یون‌های سنگین تحقیق می‌کند تا به سوپی از کوارک-گلوئون شبیه آنچه در مراحل آغازین جهان وجود داشت دست یابد.


ردیاب درونی آلیس
LHC به روایت تصویر

عنصری از آشکار کننده‌ی آلیس که ردیاب درونی نامیده می‌شود.


ابررساناها
LHC به روایت تصویر

الکترومغناطیس چهارقطبی ابررسانا برای هدایت پرتوهای ماده به چهار نقطه‌ی تقاطع استفاده می‌شود؛ جایی که برخورد بین پروتون‌ها انجام خواهد گرفت.


کریستال سرب تنگستات
LHC به روایت تصویر

طیف‌سنج فوتون آلیس از ۳٫۵۸۴ کریستال سرب تنگستات تشکیل شده است؛ ماده‌ای به شفافیت شیشه‌ی سیلیکا اما با چگالی حدود چهار برابر آن. هنگامی که ذره‌ای با انرژی بالا از درون این کریستال‌ها عبور کند، ردی از خود روشن خواهد کرد تا ۱۷٫۹۲۰ کانال تشخیص بتوانند انرژی الکترون، پوزیترون و فوتون ها را تشخیص دهند.


آهنربای آلیس

LHC به روایت تصویر

تکنسینی را در حال کابل‌کشی درون آهنربای آلیس مشاهده می‌کنید.

خبرگزاری عصر ایران

محققان در حال آزمایش عملیاتی ربات‌های غواص در یک زندان و معدن غرق شده در استونی هستند. این ربات‌ها می‌توانند در محیط‌‌های خطرناک،کمک باستان‌شناسان باشند.

یک زندان و معدن قدیمی واقع در استونی، در دهه نود تخلیه شده و سیلاب آن را پوشانده است. ساختمانها و ماشین آلات زیادی زیر آب رفتند اما حالا منطقه ای محبوب غواصان و جایی عالی برای امتحان ربات جدید یوکَت (U-CAT) است که برای باستان‌شناسی زیر آب و مطالعه درون کشتی های غرق شده طراحی شده است.

مارجا کروزما، استاد و پژوهشگر زیست رباتها (biorobotics) در مرکز پژوهشی زیست رباتها در دانشگاه فنی تالین درباره این ربات تازه می گوید:«این ربات قرار است به محفظه ها نفوذ کند، و فیلم بگیرد و برگردد. گاهی جای بسیار کمی برای غواصی انسان زیر آب وجود دارد اما این ربات می تواند در تمام زوایا بچرخد و دوباره برگردد.»

این ربات ، با یک برنامه خودکار و بدون کنترل از راه دور کار می کند. حسگرهای این ربات اجازه نمی‌دهند که با دیوار یا موانع دیگر برخورد کند. این ربات با الهام از حیوانات دریایی نظیر لاک پشتها و ماهی ها طراحی شده تا به راحتی زیر آب حرکت کند.

تاوی سالیمائه، پژوهشگر رباتهای زیرآب، در دانشگاه تالین هم در این باره می گوید: «این ربات به جای پروانه، باله دارد که باعث می‌شود با راحتی بسیار در محفظه ها بگردد، در ضمن حرکت باله ها گل و لای کمتری ایجاد می کند زیرا اگر یک موتور پروانه دار را در این محیطها روشن کنید، باعث می شود که گل و لای کف آب بالا بیاید و آن وقت چیزی نمی بینید.»

تا همین اواخر فقط ارتش و شرکتهای بزرگ مانند شرکتهای نفتی می توانستند هزینه زیردریایی های کوچکِ خودکار را تأمین کنند. اما این وسیله ساده، حالا در دسترس دانشمندان است و به آنها کمک می‌كند که بدون خطر، آثار تاریخی زیر دریا را مطالعه کنند.

مارجا کروزما دراین باره می‌گوید: «گم کردن یک ربات در یک کشتی غرق شده، خیلی بهتر از از دست دادن یک غواص است. خیلی وقتها ما وارد محفظه کشتی های غرق شده نمی شویم چون بسیار خطرناک است. بنابرین واضح است چرا ترجیح می دهیم که در این موقعیت، رباتها را جانشین افراد کنیم.»

چالشهای پیش روی رباتهای زیرآب

اطلاعات صوتی و تصویری که این رباتها جمع می کنند می تواند به شکل نقشه های سه بعدی در بیاید و به همین خاطر آنها یک ابزار ارزشمند در کشف و نگهداری گنجینه‌های پنهان دریاها به حساب می‌آیند. با وجود این ارتباط با رباتها و هدایت آنها دردسرهای خاص خود را دارد.

بندتو آلوتا، استاد رباتیک در دانشگاه فلورانس و مسئول هماهنگی در پروژه ARROWS ( پیکان ها) در این زمینه می گوید: «در مطالعات باستانشناسی بسیار مهم است که بدانیم یک عکس یا ویدئو دقیقاً در چه نقطه‌ای گرفته شده است. چون نمی توانیم زیر آب از امواج رادیویی استفاده کنیم باید از ارتباط آکوستیک استفاده کنیم که خیلی مطمئن نیست. برای ارتباط و هماهنگی با رباتها هنوز مشکلات فنی زیادی دارد كه در تلاش برای حل آنها هستیم.

ربات مدولار مارتا (MARTA) که شکلی شبیه یک اژدر زیردریایی دارد هم با هماهنگ کردن کار همزمان رباتهای مختلف در زیر آب، مانند یک «تفسیرگر اطلاعات» زیر آب عمل می کند. ساختار این ربات به آن اجازه می دهد که سریع حرکت کند و مناطق زیادی را به تنهایی و یا به همراه دیگر رباتها نقشه برداری کند. دکتر آلوتا درباره هدف و دستاورد این پروژه پژوهشی می گوید: «وقتی این پروژه راه اندازی شد، امیدوار بودیم که بتوانیم به کار باستان‌شناسان کمک کنیم، حالا در پایانِ این کار پژوهشی فکر می کنیم که این فناوری می تواند به زودی در زمینه های مخلتف پژوهشی، مثل زیست شناسی و زمین شناسی هم در اختیار دانشمندان قرار بگیرد.»

منبع: یورونیوز

رباتی غول‌پیکر در تاسیسات ناسا به کمک مهندسان آمده تا قطعات سبک کامپوزیتی موشک را در ابعادی بسیار بزرگ و بی‌سابقه برای فضاپیماهای آینده در ماموریت‌های طولانی تر ازجمله ماموریت مریخ بسازد.

این ربات در مرکز فناوری کامپوزیت واقع در مرکز پرواز هوایی مارشال ناسا در شهرک هانتسویل ایالت آلاباما قرار دارد، و بر روی ریلی 12 متری سوار شده است. سر آن دارای 16 قرقره نوار فیبر کامپوزیتی است که طبق الگوهای دقیقی آن‌ها را تزریق کرده و اجسام را در ابعاد بزرگ یا کوچک می‌سازد.

این ربات برای ساخت سازه‌های بزرگ کامپوزیتی بر روی ریلی حرکت می‌کند و یک سر در انتهای بازوی شش متری ربات قرار دارد که در جهات مختلف قادر به حرکت است.

فیبرها هنگام تزریق، گرم می‌شوند تا به سطوح مختلف بچسبند. سر ربات را می‌توان برای پروژه‌های مختلف تغییر داد.

پرستون جونز، معاون اداره مهندسی مارشال، در بیانیه‌ای گفت: این سیستم تولید رباتیک جدید، فناوری جدیدی را برای تولید کم‌هزینه و پرسرعت در ساخت سازه‌های کامپوزیتی موشک در اختیار ما می‌گذارد.

وی در ادامه گفت: ما این قطعات را می‌سازیم تا از مناسب بودن آن‌ها برای استفاده در فضاپیماهایی که انسان‌ها را در ماموریت‌های کاوشی به مریخ و سایر مکان‌ها خواهند برد، اطمینان حاصل کنیم.



برای ساخت یک فضاپیما، مثل سیستم پرتاب فضایی جدید ناسا (SLS)، از مواد بسیار مختلفی استفاده می‌شود. SLS یک موشک سنگین است که برای بردن فضانوردان به ماموریت‌های فضایی طولانی از جمله مریخ طراحی شده است.

هرچه موشک سبک‌تر باشد، توانایی بیشتری در حمل محموله‌هایی مانند فضانوردان، وسایل علمی، غذا، تجهیزات، و سکونتگاه را به مقاصد فضایی دارد. کامپوزیت‌های سبک می‌توانند حمل بیشتر بار را افزایش داده و هزینه تولید را کاهش دهند.

جاستین جکسون، مهندس مواد مرکز مارشال و کسی که این ربات را نصب و امتحان کرده ، اظهار کرد: این ربات سازه‌هایی با قطر بیش از هشت متر را خواهد ساخت، این قطعات از بزرگ‌ترین قطعاتی هستند که تابحال برای فضاپیماها ساخته شده‌اند.

تولید قطعات کامپوزیتی در سال‌های اخیر رشد چشم‌گیری داشته است. ناسا از این ابزار جایگذاری صنعتی اتوماتیک به روش‌های جدیدی برای پیشروی در عرصه اکتشافات فضایی استفاده می‌کند.

جکسون خاطر نشان کرد: سرمایه گذاری مارشال روی این ربات به شکوفایی فناوری ساخت کامپوزیت کمک می‌کند و باعث ارزان‌تر شدن فرآیند ساخت فضاپیماها خواهد شد.

در قسمتی از بیانیه چنین آمده است که: این ابزار جدید جایگذاری فیبر، تغییرات عظیمی را موجب خواهد شد زیرا باعث کاهش قابل ملاحظه هزینه شده و کیفیت سازه‌های بزرگ فضایی را بهبود می‌دهد.




از زمانی که «کارل بنز» نخستین خودروی مدرن تاریخ را در دهه ۱۸۸۰ میلادی به دنیا معرفی کرد، انسان همواره خودرو را در جاده ها هدایت می کرده است.

پروفسور احمد راد، استاد ایرانی دانشکده مهندسی سیستم های مکاترونیک دانشگاه سیمون فریزر می گوید: حالا نوبت تغییر در این روند است.

وی هدایت پروژه ای بزرگ را بر عهده دارد که در آن بر روی خودروهای بدون راننده و سیستم های کمک راننده تحقیق می شود.

راد می گوید: به تدریج مفهوم «خودرو» به معنای واقعی تغییر کرده و به چیزی تبدیل می شود که شاید بهتر باشد آن را روبات خودکار بنامیم. در این فرآیند آنچه که راننده در خودروهای فعلی به عنوان هدایت کننده انجام می دهد به یک نقش نظارتی تبدیل می شود.

پروفسور راد و مهران شیرازی دانشجوی دکتری در دانشگاه سیمون فریزر بر روی شبیه ساز رانندگی پیشرفته ای کار می کنند که به نظر می رسد زمینه ساز نسل آتی خودروهای بدون سرنشین خواهد بود.

این شبیه ساز شامل صندلی خودرو و یک فرمان است که با داشبورد و قطعه ای در نقش شیشه جلو که شامل سه نمایشگر می شود ترکیب مورد نظر پروفسور راد و مهران شیرازی را تشکیل می دهد.

این نمایشگرها تصاویر کاملی از مسیر پیش رو را در اختیار کاربر شبیه ساز قرار می دهد. همچنین دو دوربین مادون قرمز که بر روی داشبورد نصب شده رو به راننده قرار دارد.

به گفته راد، این دوربین ها شامل یک ردیاب چشمی هستند که لحظه به لحظه مسیر دید راننده را زیر نظر دارد. از کاربردهای این سیستم می توان به این نکته اشاره کرد که راننده در هر حال چه کاری انجام می دهد، در حال ارسال پیامک است و یا اینکه به هر دلیل همراه با احساس خواب آلودگی رانندگی می کند.

فناوری جدیدی که این دانشمندان بر روی آن کار می کنند در آینده نزدیک بر روی خودروهای بدون سرنشینی نصب خواهد شد که در صورت تشخیص ناپایدار بودن شرایط راننده از جمله مصرف مشروبات الکلی یا هر ماده ای که تمرکز را از او بگیرد، مانع از ادامه رانندگی شده و حتی خودرو را به خانه بازمی گرداند.

منبع: خبرگزاری مهر

دوشنبه 16 شهریور 1394

فناوری را بپوشید.

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: جذابیت های برق، تکنولوژی های روز دنیا، 

هفته نامه صدا - منیره باقی: فناوری های قابل پوشیدن در صدر سال 2014 بودند و همه ما می خواهیم بدانیم که در سال 2015 نیز مانند سال گذشته این نوآوری ها چقدر پیشرفت داشته و چه چیزی را برای ما از این حیث به ارمغان آورده اند؟ ما در این مطلب سعی کردیم یک فهرست از بهترین فناوری های قابل پوشیدن را که بهترین های این حوزه بوده اند برای شما معرفی کنیم.

Skully

فناوری را بپوشید

یکی از محصولات تولید شده توسط سرمایه گذاری مردمی Indiegogo است که موفقیت بسیاری را در جذب سرمایه مردمی به دست آورده است. اسکالی یک کلاه ایمنی موتورسیکلت است که صفحه نمایش درونی آن به رانندگان موتورسیکلت ها تجربه ای مانند یک خلبان جنگنده را می دهد.

این محصول که در سال 2015 میلادی به بازار عرضه شده و یکی از محصولات مبتنی بر سیستم عامل اندروید است به موتورسواران طرح جامع و واضحی از خیابان ها، نقشه های جی پی اس، دوربین عقب و متریک های اندازه گیری سرعت و مسافت می دهد.

Barclaycard


فناوری را بپوشید

پول نقد دشمن دنیای فناوری است و دنیای فناوری هر کاری می کند تا این پدیده قدیمی را که هنوز هم وجود دارد از میدان خارج کند. این محصول دنیای فناوری یک دستبند است که شما به کمک آن می توانید بدون حمل هیچ گونه پول نقد به خرید و پرداخت خریدهایتان بپردازید چرا که این روزها پول نقد یک بار اضافی تلقی می شود.

Viper

فناوری را بپوشید

وایپر یک سیستم کامل برای تمامی باشگاه های فوتبال است و قرار بود بُعد جدیدی را به ورزش در سال 2015 اضافه کند. به هنگام پوشیدن آن می توانید سرعت، شتاب حرکات و تمام بیومکانیک های خود را ثبت کنید و پیشرفت خود را در ورزش کردن بسنجید.

Beddit

فناوری را بپوشید

یکی از بهترین فناوری های پوشیدنی است که اصلا نیازی نیست آن را بپوشید اما در دسته بندی فناوری های قابل پوشیدن قرار می گیرد. این ابزار را بر روی تخت خود گذاشته و به کمک آن می توانید ضربان قلب و الگوهای تنفسی خود را ثبت کنید تا به شما بگوید که خواب شما چقدر عمیق است. با استفاده از این ابزار شگفت انگیز می توانید خواب خود را به راحتی تنظیم کنید.

Moov

فناوری را بپوشید

این فناوری قابل پوشیدن توسط شرکت های مایکروسفات و اپل به طور مشترک طراحی شده است. این فناوری یک مربی مجازی است که به شما می گوید چگونه و چه وقت چه کار انجام دهید. نرم افزار AI یک نرم افزار بسیار هوشمند بوده و به شما کمک می کند که حالت خود را درست کنید و در مواقع مورد نیاز انگیزه لازم را کسب کنید.

Ringly

فناوری را بپوشید

بهترین ویژگی های یک ساعت هوشمند را می تواند در یک حلقه کوچک با یک سنگ نسبتا با ارزش که بر روی آن نصب شده است برای شما به ارمغان بیاورد. نام این حلقه Ringly است و می توانید آن را با گوشی خود همگام سازی کرده و نوتیفیکیشن های فیس بوک، اسنپ چت، توئیتر و غیره را دریافت کنید.

Nixie

فناوری را بپوشید

یکی از فناوری های قابل پوشیدن که برنده جایزه intel Make It Wearable شده است. نیکسی یک هواپیمای کنترل از راه دور کوچک است که بر روی آن یک دوربین نصب شده و شما می توانید با استفاده از آن عکس سلفی بگیرید. هواپیمای بدون سرنشین، سلفی؟ آیا سال 2015 تواند چیزهای شگفت انگیزتری هم به ما نشان دهد؟

Project Morpheus

فناوری را بپوشید

این محصول تولید شرکت سونی است و یک فناوری قابل پوشیدن یا یک نمایشگر قابل پوشیدن است که سونی در سال 2014 از آن رونمایی کرد. این محصول روی سر نصب می شود به گونه ای که واقعیت مجازی را برای شما به تصویر می کشد. به تصور بسیاری از کاربران پاسخ یا واکنش سونی به Oculus Rift آنچنان چیز بدی هم از آب درنیامده است. این فناوری برای کنسول های پی اس 4 و ویتا طراحی شده و یک ظاهر زیبا دارد.

Hamburg, Germany to test first smart road in Europe


هامبورگ آلمان به عنوان اولین شهر اروپایی برگزیده شده که خیابان های آن قرار است هوشمند شوند. مقامات بندر هامبورگ با همکاری سیسکو یک جاده در این ناحیه ساخته اند که ۳ خیابان و Kattwykbrücke یا پل Kattwy را به هم متصل می کند. ۴ ماه طول کشید تا این مسیر ساخته شود.

این جاده در ماه مه ۲۰۱۵ راه اندازی و به وسیله دوربین ها و سنسورها متصل به چراغ های راهنما آراسته شد. ۴ عنصری که این مسیر را به جاده ای متفاوت تبدیل کرده اند سیستم روشنایی هوشمند، عبور و مرور هوشمند، محیط هوشمند و سنسورهای هوشمند هستند.

smart-road-2


برای مثال اگر فردی چه پیاده و چه سواره از داخلی این خیابان رد نشود، سیستم روشنایی خود به خود خاموش می شود و تا فردی نزدیک به آن ناحیه نشده، سنسورها تشخیص می دهند که لزومی به روشنایی وجود ندارد و خیابان در ظلمات کامل فرو می رود. تصور کنید چنین اتفاقی اگر امکان پذیر باشد و در تمام سطح شهر رخ دهد، چقدر در مصرف انرژی صرفه جویی خواهد شد.

سیستم محیط هوشمند نیز مجموعه ای از سنسورها هستند که در طولانی مدت داده ها را ثبت کرده و از طریق وای فای به شبکه اصلی مخابره می کنند. پل مذکور که در مورد آن صحبت شد، هر دو ساعت یک بار برای عبور و مرور کشتی ها به صورت افقی بالا می رود و بیست دقیقه به طول می انجامد تا به حالت اولیه بازگردد. سنسورها به پل کمک می کنند تا روند تغییرات خود را بهبود بخشد و روی روال کار خود را انجام دهد.

جمعه 13 شهریور 1394

نخستین کشتی با سوخت گیاهی در جهان

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

نخستین کشتی با سوخت گیاهی در جهان


اولین شناور گاز طبیعی مایع دنیا در مراسمی ویژه در هامبورگ آلمان نام‌گذاری شد. این شناور در زبان آلمانی هامل (Hummel) نام گرفته است که ترجمه آن به انگلیسی «زنبور عسل» است.

این بارج (کرجی) هیبریدی زاییده فکر آلمانی‌ها، از سیستم‌های دریایی آنان است که در نوع خود بی‌نظیر است.

هدف از طراحی و ساخت این شناور سوخت طبیعی، سوخت‌رسانی به کشتی‌های کروزی است که در بندر هامبورگ لنگر می‌اندازند. معمولا آب و هوای این مناطق به دلیل سوختگیری بسیار آلوده و خطرناک است؛ ولی میزان تولید اکسید نیتروژن و دی اکسید کربن این شناور سوخت طبیعی ۳۰ درصد کمتر از سایر روش‌هاست و به این ترتیب آلودگی چندانی برای محیط زیست به دنبال ندارد. 
 
طول و عرض این شناور سوخت طبیعی به ترتیب ۷۷ و ۱۱ متر است و در یک کارخانه کشتی‌سازی در اسلواکی ساخته شده است و ۳ هفته طول کشیده تا به هامبورگ منتقل شود.  
 
مدیر این پروژه در سخنرانی خود گفته است که مهم‌ترین هدف در تولید این شناور نشان دادن این موضوع بوده که حفاظت از محیط زیست و منافع اقتصادی متناقض نیستند. 
 
محققان محیط زیست بر این باورند که توسعه شناورهای سوخت طبیعی یک راه‌کار مناسب برای کاهش آلودگی بندرگاه‌هاست و صنعت دریایی را متحول می‌کند. 
 
نتایج این تحقیقات در World Maritime منتشر شده است.

چهارشنبه 11 شهریور 1394

کانادا آسانسور فضایی می سازد.

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

کانادا آسانسور فضایی می سازد !

گزارش‌های اخیر از کانادا  نشان می‌دهد، پروسه ساخت آسانسور فضایی با ارتفاع ۲۰ کیلومتر در حال پیگیری است، شرکت Thothx Technology، پیش‌ از این پتنتی در رابطه با این تکنولوژی پیشرفته به ثبت رسانده بود. هدف اصلی این آسانسور بادی یا آسانسور پنوماتیکی پرتاب فضانوردان از روی سکویی در قسمت فوقانی آسانسور است.

m1

ایده آسانسور فضایی برای اولین بار در سال ۱۸۹۵ توسط دانشمند روس، کنستانتین تسیولکوفسکی بعد از الهام از برج ایفل مطرح شد، اما این ایده به دلیل کمبود تجهیزات تکنیکی همچنان در حد یک خیال‌پردازی خام باقی‌مانده است. Thothx پتنت این تکنولوژی را ماه ژوئیه (مرداد ماه) در USPTO (اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات‌متحده) به ثبت رساند.

دکتر برندان کوئین، مخترع این آسانسور فضایی می‌گوید  وقتی یک راکت فضایی معمولی از زمین یا سکوی اقیانوسی به فضا پرتاب می‌شود، قبل از جدا شدن مرحله سوخت از راکت؛ در حدود ۱۵ تا ۲۵ کیلومتر به‌صورت عمودی پرواز می‌کند و سپس به سمت زمین سقوط می‌کند (معمولاً در اقیانوس فرود می‌آید) و در مرحله آخر وارد فضا می‌شود و به‌صورت افقی پرواز می‌کند.

برج ThothX نیاز به پرواز عمودی و مرحله‌های جدا شدنی را به‌کلی از مراحل پرتاب راکت حذف می‌کند که منجر به‌صرفه جویی در مصرف سوخت می‌شود.

کوئین می‌گوید در کانسپت ما، راکت به‌صورت الکتریکی از آسانسور بالا می‌رود و سپس به‌صورت افقی از سکو پرتاب می‌شود، به‌ این‌ ترتیب کل فاز پرتاب عمودی حذف می‌شود

رصدخانه الگانکوئین در شهر پمبروک، انتاریوی کانادا عهده‌دار این پروژه فوق‌العاده بوده است. کوئین می‌گوید، مهم‌ترین ویژگی که در ثبت پتنت این سازه لحاظ شد، نحوه کنترل این سازه بلند بود.

m3

وی گفت، نیروهای جانبی اعمال‌شده بر برج این سازه به‌وسیله فشار پنوماتیک خنثی می‌شوند. وی همچنین با استناد به طرح پیشنهادی آرتور سی کلارک که در رمان “چشمه‌های بهشت” مطرح کرده بود، توضیح داد، این آسانسور فضایی همچنین می‌تواند با کابل و سیستم وزنه تعادل ساخته شود.وی گفت، Thothx در این پروژه از محفظه‌هایی که از موادی مانند پلی‌اتیلن و کولار ساخته می‌شوند، بهره خواهد برد.

m4

کوئین می‌گوید، برج به روی توریست‌ها هم بازخواهد شد که می‌تواند امکان تجربه شرایط بی‌وزنی‌ای که تمام فضانوردان تجربه می‌کنند را برای مردم فراهم کند.

کارولین رابرتز، رئیس و مدیرعامل شرکت Thothx Technology می‌گوید، تکنولوژی راکت­های فرود نرم می‌تواند توسط شرکت‌های دیگر توسعه داده شود و نویدبخش عصر جدیدی در حمل‌ونقل فضایی باشد. وی در بیانیه‌ای گفت:

فرود آمدن بروی سکویی در سطح دریا نمایش بزرگی است اما فرود آمدن در ارتفاع ۱۲ مایل (۲۰ کیلومتر) بالاتر از سطح دریا، سفر فضایی را بیشتر شبیه سفر با یک جت مسافربری می‌کند.

علیرضا نیک پیام

منبع سایت انگلیسی زبان



ربات ناسا

چند سالی است که چند ربات از طرف ناسا به مریخ فرستاده شده‌اند و در مأموریت‌های سختی توانسته‌اند داده‌های بسیار ارزشمندی از این سیاره به زمین بفرستند اما مشکلات بسیار دست‌وپا گیری سر راه این مأموریت‌هاست که باعث شده است ناسا و ESA به فکر پروژه‌ای با عنوان «ربات دوسویه» بیفتند. هدف این پروژه طراحی رباتی بود که بتواند آنچه را حس می‌کند، به اپراتورش منتقل کند و آنچه اپراتور حس کرده را انجام دهد.

پروژه راهبری ربات‌ جدید که روی زمین است آن هم از ایستگاه فضایی بین‌المللی، یک پروژه تازه برای تمرین مأموریت‌های مریخی است.

سفر به مریخ گام بعدی انسان در فضاست که تا امروز هم به لطف «روور»های ناسا توانسته اطلاعات با ارزشی از سیاره سرخ به دست بیاورد.

اکنون مرکز تحقیقات فضایی اروپا (ESA) یک خودروی رباتیک تازه ساخته است که دوربینی با کیفیت بالا و بازوهایی نرم و حساس دارد و از راه دور قابل کنترل و راهبری است.

این ربات می‌تواند بخشی از حس خود را به کاربر منتقل کند و در مقابل تا حدودی از اراده کاربر خود تبعیت کند. از آنجا که انجام مأموریت در کرات دیگر با چالش‌ها و سختی‌های پیش‌بینی‌نشده‌ای روبه‌رو می‌شود، برای عبور از این چالش‌ها که مثلاً یک چاله شنی ساده است، ربات باید بتواند دستور کاربر درباره قدرت مورد نیاز و نیرویی که در هر نقطه به‌کار می‌گیرد را انجام دهد.

ربات جدید اروپا تا حدودی این توانایی را دارد و قرار است آندریاس موگنسن، فضانورد اروپایی که قرار است 2 سپتامبر (فردا 11 شهریور 1394) به ایستگاه فضایی بین‌المللی برود، آن ‌را روی زمین کنترل کند.

نخستین مأموریت موگنسن در این اعزام این خواهد بود که در روز 6 سپتامبر (16 شهریور) از ایستگاه فضایی کنترل ربات اروپایی را که در محوطه مقر ESA در هلند است به دست گیرد و با استفاده از بازوها و دوربین این ربات، یک میخ فلزی را از زمین این محوطه بیابد و بردارد.

این عملیات بسیار سخت خواهد بود چراکه برداشتن این پین فلزی نیازمند نوسانی در حدود 150 میکرومتر یا یک ششم میلی‌متر است و چنین کنترلی روی بازوهای ربات آن هم از ایستگاه فضایی، کاری بسیار سخت است. یکی از چالش‌های عمده در این مأموریت این است که چه میزان فشار در بازو ایجاد شود و اجزای ربات با چه سرعتی حرکت کنند.

پین فلزی که قرار است از فضا برداشته شود

هدف نهایی ناسا و ESA از چنین پروژه‌هایی این است که رباتی را که روی سطح مریخ فرود آورده‌اند، توسط فضانوردانی که در سفینه خود به دور مدار مریخ می‌چرخند کنترل کنند.

این کار باعث می‌شود تا مشکل زمانی که برای ردوبدل داده‌ها و دستورات از زمین طی می‌شود از بین رفته و نیازی به ریسک فرود انسان روی سیاره و برخاستن از آن نیز رفع شود.

فاصله زمین تا سیاره مریخ بین 56 تا 400 میلیون کیلومتر است و پیام‌های رادیویی این فاصله را با سرعت نور در زمانی در بین 6 تا 46 دقیقه این فاصله را طی می‌کند یعنی وقتی دانشمندان در مرکز ناسا دستوری را به ربات روی مریخ می‌فرستند، فاصله بین صادر شدن دستور تا دیدن نتیجه آن گاهی تا یک ساعت خواهد بود.

از سوی دیگر یکی از اهداف این پروژه، ساخت و ساز روی کره ماه با استفاده از ربات‌هایی که از روی زمین کنترل می‌شوند عنوان شده است.

سازمان‌های فضایی امیدوارند با استفاده از این تکنیک، تلسکوپ و ایستگاه فضایی برای اقامت فضانوردان روی سیاره‌های دیگر بسازند و برای این کار نیازی به حضور انسان نداشته باشند.

از جمله مکان‌هایی که برای این کار مورد توجه ناساست، سمت تاریک ماه است که تاکنون مورد کاووش‌های حضوری قرار نگرفته است.

این بخش از ماه که هیچ وقت نور مستقیم به آن نمی‌تابد، محل بسیار مناسبی برای کار گذاشتن تلسکوپ‌های نوری است که بتوانند تصاویر با تداخل نوری اندک از اعماق فضا تهیه کنند.

همچنین ساخت سرپناه و پایگاه برای اقامت انسان روی مریخ نیز یکی از مشکلات سال‌های آینده فضانوردان است چراکه برای پیاده شدن روی سیاره سرخ، با طبیعت بسیار خشنی که این سیاره دارد، نیازمند وجود پایگاهی آماده هستند.

دمای سطح مریخ بین روز و شب تا 100 درجه سانتی‌گراد نوسان دارد و بادهای سطحی موسمی با سرعت بیش از 120 کیلومتر در این سیاره می‌وزد.

در چنین شرایطی نیاز به رباتی که بتواند با کنترل از راه دور اردوگاهی برای فضانوردانی که به مدار رسیده‌اند ایجاد کند بسیار مهم است. بدون شک آزمایشی که 5 روز دیگر انجام خواهد شد، گامی مهم در انتقال عصر فضا به یک دوران تازه است.

مترجم: محمدرضا احمدی‌نیا

شاید کمتر خانه درختی بتوان یافت که تا این حد نامتعارف باشد. اما نگران نباشید؛ دید 360 درجه، وای فای و هر امکاناتی دیگری که بخواهید در این خانه درختی که با انرژی خورشیدی کار می‌کند، وجود دارد.

خانه درختی مجهز به انرژی خورشیدی و وای فای

جونو ویلیامز مهندس صنایع پلاستیکی و طراح گرافیک است. وی تصمیم گرفته تا اتاقی در ارتفاع بسازد اما خانه‌های درختی معمولی نتوانستند رضایت او را جلب کنند. بنابراین تصمیم گرفت سازه درخت مانند خود را جوری بسازد که تنها محدود به مکان‌های پردرخت نشود و بتوان آن را در هر جایی از دنیا که خواست، نصب کند.

اثر ویلیامز، The Skysphere نامیده می‌شود که به معنای گوی‌ آسمانی است. گوی‌ آسمانی یک اتاق مدور است که با یک نردبان به زمین می‌رسد. این خانه درختی که در شهر لینتون زلاندنو واقع شده، بازدیدکنندگان را به نمایی فوق‌العاده از دشت‌های اطراف خود مهمان می‌کند. علاوه بر طراحی منحصربه‌فرد و مناظر چشمگیر، گوی آسمان به انرژی خورشیدی مجهز است و از این طریق هر آنچه برای گجت‌هایش لازم است را تأمین می‌کند.

این خانه درختی دارای اینترنت پرسرعت و نورپردازی فوق‌العاده است. علاوه بر این، سیستم صوتی وایرلس، یخچالی پر از نوشیدنی و ورودی از طریق اثرانگشت نیز از دیگر امکانات گوی آسمانی است. جالب است بدانید که تمام این امکانات از طریق یک اپلیکیشن موبایل کنترل می‌شود که از طریق صحبت کردن، وظیفه خود را به انجام می‌رساند. به نظر می‌رسد تنها چیزی که گوی‌ آسمانی فاقد آن است، یک سرویس بهداشتی کارآمد است.

http://www.nividar.com/full/236fd64dc2477eda330b59edea94e1da3c3d727e.jpg


http://www.nividar.com/full/25e417ae36ed3fc5c83ad373159cb3a6e0ff78a6.jpg



http://www.nividar.com/full/1075d6ea98d85958c71ab77f0cb2a2b5612b66e5.jpg


خاطره فرامرزیها

چهارشنبه 4 شهریور 1394

ربات نفتی ژاپن از انسان غول می‌سازد.

نویسنده: اسپینوی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 


ربات نفتی

ربات‌هایی که در قالب اسکلت بیرونی ساخته می‌شوند، این روزها رونق زیادی دارند و اخیرا شرکت میتسویی ژاپن که بزرگترین شرکت در صنعت نفت ژاپن است نمونه تازه‌ای از آنها را معرفی کرده است.

هفته گذشته روزهای خوب و پرباری برای ربات‌های اسکلت خارجی بود و در آن ربات آمریکایی «MegaBot» توانست مبلغ 500 هزار دلاری را که برای آغاز تولید آن نیاز داشته را جمع‌آوری کند و رقابت را در مقابل ربات «کوراتاس» ژاپن با 24 ساعت اختلاف برنده شود.

اما آخرین خبر در حوزه ربات‌های اسکلت خارجی از شرکت میتسویی رسید. این شرکت که بزرگترین برند شناخته شده در صنعت نفت و گاز و پتروشیمی ژاپن است، اعلام کرده برای توسعه یک ربات پوشیدنی که توانایی حمل بارهای بسیار سنگین را دارد، سرمایه‌گذاری کرده است.

آنها نام این وسیله را AWN-03 گذاشته‌اند که مخفف نام «لباس کمک‌کننده» است و قرار است با پوشیدن آن انسان بتواند بارهای باورنکردنی را بلند کند.

نمونه نخستین این لباس که مشترکاً توسط اکتیولینک و پاناسونیک طراحی و ساخته شده است، متشکل از یک جعبه است که در پشت کاربر قرار می‌گیرد و 6 کیلوگرم وزن دارد. کاربر با استفاده از این وسیله می‌تواند بارهایی به وزن 15 کیلوگرم را بدون کوچکترین احساس فشاری بلند کند.

نمونه ابتدایی اسکلت خارجی که برای حمل بارهای سبک تا 15 کیلوگرم کاربرد دارد

این نمونه تنها یک گام کوچک به سوی رباتی است که میتسویی قصد دارد بسازد و با آن بارهای چند تنی را به دست یک انسان معمولی جابه‌جا کند.

برنامه‌ای که غول نفتی ژاپن پروژه آن را تعریف کرده است، با افزودن دست و پای رباتیک به این تکنولوژی پوشیدنی، درواقع انسان را داخل یک آواتار ربات قرار می‌دهد که می‌تواند با دستانش چیزهایی را بگیرد و با پاهایش راه برود.

نمونه‌ای از ربات نسل دوم AWN-03 که دست‌وپای کامل و با قابلیت تحرک مجزا دارد

این پروژه قصد دارد تا 2 سال آینده نوعی اسکلت خارجی رباتیک برای افزایش توان انسان طراحی کند. تومویو تسوتومی، یکی از مدیران شرکت میتسویی در این‌باره گفت: «برنامه ما این است که یک اسکلت خارجی بسازیم که به انسان قدرت فضایی بدهد».

او که سمت مدیریت بخش ماشین‌های صنعتی را در بزرگترین شرکت نفتی ژاپن دارد، طی یک کنفرانس مطبوعاتی به معرفی توانایی‌های تعریف شده برای AWN-03 برای رسانه‌ها پرداخت. قابلیت دیگری که این اسکلت رباتیک خواهد داشت، امکان استفاده از بازوها و پاها به‌صورت مجزاست.

سه شرکت ژاپنی که در زمینه حمل‌ونقل، پست و خدمات بندری فعالیت می‌کنند، از هم‌اکنون تمایل خود را برای خریداری آن اعلام کرده‌اند و میتسویی امیدوار است جدای از استفاده شخصی از چنین تکنولوژی، 1000 عدد از آن را در سال نخست عرضه به بازار به فروش برساند.

مترجم: محمدرضا احمدی‌نیا

این روزها کمپانی‌های خودروساز درصدد مکانیزه کردن هرچه بیشتر خط تولید و استفاده‌ی بیش از پیش از روبا‌ت‌ها هستند، اما لامبورگینی در جهت این سیاست حرکت کرده و شاهکارهای خود را با هنر دست کارکنانش در هم می‌آمیزد. با ما همراه باشید تا نگاهی به روند تولید خودرو در کارخانه‌ی سانتاگاتا بولونیزه لامبورگینی داشته باشیم.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

 برخلاف بسیاری از کمپانی‌های خودروسازی که استفاده از انواع روبات‌ها را در دستور کار قرار داده‌اند، لامبورگینی همچنان به سنت‌های خود پایبند است؛ این کمپانی ایتالیایی که بیشتر در حوزه‌ی تولید سوپراسپورت‌های چشم نواز فعالیت می‌کند، همچنان بر نوازش فولاد سرد با دستان کارکنانش که هنر دست خود را با صنعت در هم می‌آمیزند، اصرار می‌ورزد. ارمغان چنین مجموعه‌ای، تولید خودروهایی است که زبان طراحی خاص خود را در دنیای خودرو به خود اختصاص داده و در صورت رویت این خودرو در خیابان، بی اختیار چشم هر بیننده‌ای را به خود جذب می‌کند.

سنتاگاتا بولونز شهری کوچک در فاصله‌ی ۳۲ کیلومتری بولونیا است که فاصله‌ی چندان زیادی نیز با کارخانه‌ی رقیب در مارانلو ندارد. این روزها توریست‌های بسیاری راهی مارنلو می‌شوند تا از تاسیسات فراری که در آن واقع شده، دیدن کنند، اما در مقایسه با این کارخانه، سنتاگاتا بولونز مسافران چندان زیادی را به خود نمی‌بیند و دلیل این امر ناشناخته ماندن محل ساخت یکی از بهترین خودروهای سوپراسپورت در سطح جهان است.

کمپانی لامبورگینی نام خود را از موسس آن یعنی فروچیو لامبورگینی وام گرفته است. فروچیو لامبورگینی پس از بازدیدی که در سال ۱۹۶۲ ز شهر سویل اسپانیا به عمل آورد، با نژاد گاوهای جنگجوی اسپانیایی آشنا شد. وی با تاثیرپذیری از نژاد میورا، پس از تاسیس کمپانی سنتی را پایه‌ریزی کرد و نام مدل‌های مختلف این کمپانی اغلب از نام گاوهای اسپانیایی عاریه گرفته می‌شود.

فرآیند کار در کارخانه‌ی لامبورگینی

کارکنان لامبورگینی از ساعت ۸ صبح تا ۱۷ بعد از ظهر روز‌های شنبه تا جمعه مشغول به کار هستند، هرچند کارخانه‌ی تولید فیبرکربن مورد نیاز برای استفاده در خودروها بصورت شیفتی کار می‌کند تا نیاز کمپانی به این ماده تامین شود. با نگاهی به یونیفورم‌های مشکی کارکنان این کمپانی که نام لامبورگینی به همراه بخشی که این افراد در آن فعالیت می‌کنند، می‌توان این افراد را به راحتی در سطح شهر شناسایی کرد. کارکنان لامبورگینی در یکی از بخش‌های اداری، خط تولید، بخش حمل و نقل یا بخش تولید نمونه‌های اولیه فعالیت می‌کنند.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

لامبورگینی نیروهای مورد نیاز خود را بصورت مستقل آموزش می‌دهد و در صورتی که افراد بتوانند وظیفه‌ی محول شده را به نحو احسنت انجام دهند، با ارتقای شغلی روبرو خواهند شد.برای مثال در صورتی که یکی از کارکنان در بخش مونتاژ در لامبورگینی اوراکان فعالیت کند، پس از کسب مهارت لازم و در صورت داشتن قابلیت‌های مورد نیاز می‌تواند پس از ۶ ماه به بخش مونتاژ سیلندرهای آونتادور منتقل شد. پس از آنکه یکی از کارکنان تجربه‌ی کافی را به اندازه‌ی کافی به دست آورده و به جزئیات کار در خط تولید آشنا شود، تبدیل به یکی از رانندگان آزمایش کننده‌ی محصولات خواهد شد.

آمیزش دقت و هنر ساخت با دست

یکی از جالب‌ترین مواردی که در کارخانه‌ی لامبورگینی به چشم می‌خورد، مونتاژ بخش‌های گوناگون خودرو بصورت دست ساز است. در کل خط تولید تنها دو روبات وجود دارد؛ یکی از روبات‌ها برای قرار دادن شاسی خودرو روی خط تولید و دیگری به منظور برگرداندن خودرو در طول محور افقی در صورت نیاز مورد استفاده قرار می‌گیرد. با توجه به عدم بکارگیری روبات‌ها در خط تولید، برخلاف بسیاری از کارخانه‌های خودورسازی، صدای کمی در محیط کارخانه به گوش می‌رسد.

 شاسی اصلی خودرو و پنل‌های مورد استفاده برای ساخت بدنه بصورت از پیش رنگ شده و پیچیده شده در پوشش‌های پلاستیکی به کارخانه‌ی اصلی انتقال پیدا می‌کنند. برای مثال لامبورگینی اورکان در آلمان توسط آئودی که مالک لامبورگینی است رنگ آمیزی می‌شود. علت رنگ‌آمیزی بدنه‌ی این خودرو در آلمان، استفاده از آلومینیوم در ساختار خودرو است. لامبورگینی آونتادور که بیشتر از فیبرکربن در آن استفاده شده، توسط یک کمپانی ایتالیایی به نام ایمپریاله رنگ‌آمیزی می‌شود. هر دستگاه آونتادور توسط یک نفر در این کارخانه رنگ‌آمیزی می‌شود که علت این موضوع هماهنگی رنگ خودرو در تمام نقاط است. اولین مرحله در خط تولید باز کردن پوشش پلاستیکی و اتصال پوشش‌های مقاومی است تا در زمان نصب و کار روی خودرو خراشی وارد نشده و آسیبی به خودرو نرسد.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

هر دستگاه آونتادور از ابتدای خط تولید تا انتها باید زمانی معادل ۹۰ دقیقه را در ۱۲ ایستگاه صرف کند، در حالی که زمان مورد نیاز برای تکمیل اوراکان ۴۰ دقیقه با گذشتن از ۲۳ ایستگاه است. هر یک از خودروهای مورد نظر در خط تولید جداگانه‌ای مونتاژ می‌شوند و روی هر خودرو مانیتوری قرار دارد که زمان سپری شده در خط تولید را برای کارگران نمایش می‌دهد تا کارگران برحسب آن کار خود را ادامه دهند.

لامبورگینی فاقد بخش ریخته‌گری است و از این‌رو موتورهای مورد استفاده در خودروهای این کمپانی توسط کمپانی‌های دیگری تولید می‌شود. قطعات تولید شده برای موتور توسط مهندسانی که تخصص این کار را دارند، بصورت دستی سرهم شده و در محل خود جای می‌گیرد.در پایان خط تولید قسمتی وجود دارد که خودرو از میان سالنی که از طریق نورپردازی بسیار پرنور شده، عبور می‌کند تا ناهماهنگی‌ها احتمالی موجود روی رنگ‌های مورد استفاده در طراحی داخلی یا ایرادات موجود روی بدنه مشخص شود.

پس از تکمیل مراحل مونتاژ خودرو، هر دستگاه در سه مرحله مورد آزمایش قرار می‌گیرد. در مرحله‌ی اول خودروها با استفاده از اشعه‌ی لیزر و دوربین‌های حساس مورد بررسی قرار می‌گیرند تا چفت و ست بودن تمام قطعات خودرو در مکان‌های مورد نظر چک شود. مرحله‌ی دوم شامل قرار گرفتن خودرو روی تردمیل برای ۴۰ دقیقه با سرعتی برابر ۱۸۰ کیلومتر در ساعت است تا از کارکرد فنی خودرو اطمینان حاصل شود. در مرحله‌ی سوم خودرو توسط رانندگان تست در پیست لامبورگینی ۲۰ تا ۳۰ کیلومتر رانندگی می‌شود.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

از زمان تولید اولین خودروی لامبورگینی در سال ۱۹۶۳، تمام خودروهای تولید شده توسط کمپانی پس از پایان مرحله‌ی تولید برای یکبار در پیست ول کارخانه، رانده می‌شوند.

در کنار کارخانه‌ی لامبورگینی ، موزه‌ی این کمپانی قرار گرفته که شامل ساختمانی دو طبقه می‌شود. در این موزه‌ خودروهای مفهومی تولید شده توسط کمپانی در کنار نمونه‌ای از تمام خودروهایی وجود دارد که در تاریخ فعالیت لامبورگینی تولید شده است. از جمله‌ی خودروهایی که می‌توان در این موزه دید باید به لامبورگینی میورا، نمونه‌ی مفهومی سستو المنتو و نمونه‌ی مفهومی SUV این خودرو اشاره کرد.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت


بنیانگذار مایکروسافت که به‌تازگی به لیست science and industry که در آن افراد سرشناسی همچون فیزیکدان برجسته استیفن هاوکینگ و مخترع اینترنت ایلان ماسک در آن قرار دارند محلق شده است از تماس و تهدید بالقوه ماشین‌هایی که توانایی فکر کردن دارند ابزار نگرانی کرده است. گیتس در کنفرانس Reddit که با موضوع " هرچیزی از من سؤال کنید" برگزار شد دیدگاه‌های خود در رابطه با هوش‌مصنوعی را بیان کرد. یک نشست پرسش و پاسخ که به صورت زنده روی سایت‌های خبری اجتماعی پخش می‌شد.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

گیتس در پاسخ به سوالی در مورد تهدید احتمالی که از جانب هوش‌مصنوعی ممکن است مطرح شد چنین واکنش نشان داد: «من در مورد هوش‌مصنوعی فوق‌العاده نگران هستم. ماشین‌ها کارهای زیادی برای ما انجام می‌دهند و نمی‌توانند فوق العاده باهوش باشند. اگر ما آن‌ها را به خوبی کنترل کنیم می‌توانند مثبت باشند. چند دهه بعد را تصور کنید که هوش‌مصنوعی به اندازه‌ای قدرتمند شود که موجبات نگرانی را فراهم کند.» گیتس که ریاست بنیاد بیل و ملیندا گیتس را برعهده دارد، تنها نگران این داستان نیست.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

ماسک مخترع میلیاردر و بنیانگذار Space X و مدیرعامل شرکت خودروسازی الکتریکی تسلاموتور که یک متخص هوش‌مصنوعی نیست، نیز به لیست روبه رشد هزاران پژوهشگر و پروفسوری که نامه سرگشاده‌ای را نزدیک به یک ماه پیش امضاء کردند و در آن پیشنهاد یک کنترل ایمن، تحقیق و توسعه در مورد هوش‌مصنوعی زمانی که کنترل انسانی روی آن وجود نداشته باشد پیوست. گیتس می‌گوید: «من با ایلان ماسک و برخی دیگر در این مورد موافق هستم و متوجه نمی‌شوم چرا مردم در این مورد نگران نیستند.»

بدتر از ترس

دلیل نگرانی آن‌ها از این بابت است که هوش‌مصنوعی شبیه به آن چه در فیلم‌های علمی تخیلی نشان داده می‌شود نیست. در داستان‌ها و فیلم‌ها هوش‌مصنوعی، اغلب به عنوان یک ایده خوب که ناگهان در مسیر خطرناکی وارد می‌شود نشان داده می‌شود. در سه‌گانه فیلم ماتریکس، ماشین‌ها تصور می‌کنند بشریت یک تهدید بوده و برده آن‌هاست و در یک محیط مجازی آن‌ها می‌توانند از نیروی برق تولید شده توسط بدن انسان‌ها برای ادامه حیات خود استفاده کنند. زمانی که سیستم‌کامپیوتری اسکای‌نت در سری فیلم‌های نابودگر قابلیت درک‌کردن پیدا می‌کند، جنگی چندساله با انسان‌ها آغاز می‌کند، جنگی که در آن ربات‌های انسان‌نما برای کشتن طراحی شده‌اند.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

HAL 9000، ابرریانه اجتماعی فیلم  یک اودیسه فضایی 2001 که به‌عنوان یک نماد سینما شناخته می‌شود، نمونه دیگری از این مورد است.

به دنیای واقعی بازگردیم، دستیار شخصی صوتی اپل، Siri ممکن است کمی کندذهن به‌نظر رسد، اما هوش‌مصنوعی به‌عنوان یکی از روش‌های توسعه به‌ماشین‌ها اجازه می‌دهد خود یادگیرند و به معدنی از گنجیه‌های آموزشی تبدیل شوند. معدنی که خود این داده‌های تولید شده را با اتصال به ابزارهای مختلف به‌دست آورده‌اند. ربات‌هایی که با نگاه کردن به فیلم‌های ویدوئی قدرت یادگیری دارند. (نمونه‌ای از این ربات‌ها در دانشگاه مریلند ساخته شده است.) سال گذشته ابرکامپیوتر واتسون متعلق به IBM در یک همکاری دوجانبه مابین IBM و یک کلینیک درمانی موفق به تشخیص و تحلیل لیستی از بیماری‌ها به همراه راه درمان آن‌ها شد. نزدیک به یک ماه پیش پژوهشگران خبر از ساخت یک برنامه کامپیوتری دادند که توانای شکست دادن هر انسانی در بازی شرط‌بندی را دارد. لازم است نگران باشیم؟ البته که نه، اما گیتس و دیگران سعی می‌کنند تصویری نگران کننده از آن تصور کنند.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

هاوکینگ در مقاله‌ای که در می 2014 در Independent منتشر شد در خصوص هوش‌مصنوعی این چنین گفت: «درحالی‌که در کوتاه‌مدت تأثیر هوش‌مصنوعی بستگی به کنترلی که روی آن انجام می‌شود دارد، در درازمدت تأثیر آن بستگی به این مسئله دارد که آیا اصلاً قابل کنترل کردن خواهد بود یا نه؟»

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

دستیار شخصی مایکروسافت هنوز چند صد سال تا رسیدن به آن چیزی که در داستان بازی ویدوئی ایفای نقش می‌کند فاصله دارد، اما آن‌را نشانه‌ای از آغاز به‌کارگیری هوش‌مصنوعی توسط این شرکت می‌توان در نظر گرفت. گیتس در حالی نگرانی خود نسبت به هوش‌مصنوعی را اعلام می‌دارد که مایکروسافت در حال طراحی ماشین هوشمند کورتانا است. نرم‌افزاری که بر پایه کاراکتر هوش‌مصنوعی سری بازی‌های ویدوئی شرکت Halo ساخته شده و روی ویندوزفون مایکروسافت نیز قرار دارد. کورتانا به زودی راه خود به درون ویندوز 10 را باز خواهد کرد، نسخه جدید سیستم‌عامل محبوب مایکروسافت که قرار است امسال به‌طور رسمی به‌بازار عرضه شود.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

اگرچه گیتس در سال 2000 از سمت ریاست مایکروسافت کناره‌گیری کرد و اکنون نادلا عهده‌دار این مقام است، اما او همچنان به عنوان مشاور فنی بزرگ‌ترین شرکت نرم‌افزاری جهان ایفای نقش می‌کند. گیتس همچنین در حال کار روی پروژه Microsoft’s Personal Agent است. نرم افزاری که در قالب یک منشی شخصی طراحی شده و به شما در به خاطرآوری موضوعات کمک کرده و پیشنهاد می‌کند چگونه به آن‌ها توجه داشته باشید. ایده‌ای که به شما در پیدا کردن برنامه‌های کاربردی و انتخاب آن‌ها کمک کرده و نه فقط به شما می‌گوید چه چیزی جدید است بلکه مدل کارآمدی به شما نشان خواهد داد. در این نشست شخصی از گیست سؤال کرد آیا برنامه‌نویسی کامپیوتری به عنوان یک شغل برای کسی که مهارتی در سطح کدنویسی ندارد یک انتخاب هوشمندانه است؟ زیرا اتوماسیون و هوش‌مصنوعی احتمالاً جایگزین همه برنامه‌نویسی‌های سطح پایین در آینده می‌شود.

در حال حاضر همه چیز امن است! آن همچنان سرگرم کننده است و به ذهن کمک می‌کند تا در مورد مسائل منطقی‌تر تفکر کنیم. درک کنید برنامه‌ها چگونه می‌توانند مفید باشند.

حمیدرضا تائبی

دوشنبه 19 مرداد 1394

برداشت نخستین کاهوی فضایی

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

وب سایت نوچه - آرزو مقدس: طی اتفاقی که بیشتر از هر چیز به فیلم‌های علمی-تخیلی شبیه است، چهل و چهارمین تیم ساکن ایستگاه فضایی بین‌المللی روز دوشنبه نخستین محصول کشاورزی خود را برداشت و مصرف خواهد کرد. این محصول که در آزمایشگاه پرورش سبزیجات ایستگاه فضایی به عمل آمده کاهوی قرمز است و احتمالاً به عنوان یکی از علمی‌ترین جشن‌های برداشت محصول در تاریخ بشر ثبت خواهد شد!

برداشت «کاهوی فضایی» نخستین گیاه کاشته شده در فضا

    فضانوردان با دقت بسیاری این کاهو را با مایع شوینده‌ی حاوی اسید سیتریک تمیز کرده و آن را به دو قسمت تقسیم خواهند کرد، نیمی از آن به صورت تازه و خام مصرف شده و نیم دیگر را بسته‌بندی و فریز کرده و به برای بررسی‌های دقیق به زمین خواهند فرستاد. این کاهوها در تاریخ هشتم جولای کاشته شده بودند و بعد از گذراندن ۳۳ روز در محفظه‌ی نور Veg-01 که حاوی لامپ‌های LED به رنگ‌های سبز، قرمز و آبی است برداشت خواهند شد. نورهای آبی و قرمز برای انجام فوتوسنتز اهمیت بسیاری دارند اما از آنجایی که زیبایی غذاها حتی در فضا هم اهمیت بسیاری دارد، نور سبز نیز به این ترکیب اضافه شد تا از رشد گیاهان سرخابی و بنفش ترسناک فضایی جلوگیری شود.

برداشت «کاهوی فضایی» نخستین گیاه کاشته شده در فضا

برای پرورش گیاهان خوب و قابل قبول حداقل به طول موج‌های قرمز و آبی احتیاج داریم، نور سبز به بهبود درک بصری انسان‌ها از گیاه کمک می‌کند اما به اندازه نورهای قرمز و آبی برای رشد گیاه مفید نیست. گرچه محصولی که در روزهای آینده برداشت خواهد شد از لحاظ غذایی چندان چشمگیر نیست اما موفقیت Veg-01 ما را یک قدم به موفقیت در ایجاد منابع تجدیدپذیر غذایی برای انجام سفرهای دوردست فضایی یا ساخت پایگاه دایمی بر مریخ نزدیک‌تر می‌کند. باغ‌های فضایی می‌‌توانند پس از مدتی با جذب دی‌اکسیدکربن و تصفیه‌ی اکسیژن و آب به کنترل محیط زیست این پایگاه‌ها کمک کنند.

    علاوه بر این فواید غذایی و زیست‌محیطی، علم روانشناسی بارها و بارها اثبات کرده که رنگ سبز موجب شاد شدن انسان‌ها می‌شود و حفظ سلامت روانی افرادی که قرار است بازه‌های زمانی طولانی را در محفظه‌های محدود فلزی سپری کنند از اهمیت بسیاری برخوردار است و هر چه فاصله‌ی انسان‌ها از زمین بیشتر شود نیاز آن‌ها به خودکفایی در زمینه‌ی پرورش گیاهان برای غذا، تصفیه‌ی هوا و حفظ تعادل روانی نیز افزایش خواهد یافت.

سه شنبه 13 مرداد 1394

11 ایده برای مبارزه با گرسنگی جهانی

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

۱۱ ایده برای مبارزه با گرسنگی جهانی؛ با غذاهای آینده آشنا شوید

جمعیت کره زمین به سرعت در حال نزدیک شدن به رقم هشت میلیارد نفر است و تولید مواد خوراکی برای این تعداد انبوه کار آسانی نیست؛ بنابراین اصلا عجیب نخواهد بود اگر بشنویم که پژوهشگران در حال تلاش برای پرینت ۳ بعدی مواد غذایی یا تولید همبرگر در آزمایشگاه هستند.

پیشرفت علم به ما این توانایی را می دهد که در کنار تولید مواد خوراکی طبیعی، برای غذاهای جایگزین و مصنوعی هم برنامه ریزی کنیم تا از بحران های گسترده ناشی از گرسنگی در آینده جلوگیری نماییم.

در ادامه با دیجیاتو همراه باشید تا با فهرست متنوعی از دست‌ پخت پژوهشگران آشنا شوید.

شیرینی های ۳ بعدی

rsz_chef-jet-1400-1

شرکت ۳D Systems‌ یکی از پیشگامان چاپ سه بعدی بوده و از سال ۲۰۱۴ به طور جدی روی ساخت ماشین های چاپ غذا کار می کند. این ماشین ها به ترتیب ChefJet و ChefJet Pro نام دارند و شیرینی هایی با طراحی زیبا و جذاب تولید می کنند.

در دی ماه امسال هم ۳D Systems‌ با کمپانی Hershey همکاری نمود و خط تولید خود را گسترش داد که حاصل این همکاری دستگاه دیگری به نام CocoJet بود. با این حال همچنان فعالیت های ۳D Systems‌ به ساختن شیرینی هایی با ظاهر جذاب محدود مانده است.

غذاساز فودینی

rsz_foodini-1000-1

کمپانی Natural Machines پرینتری به نام فودینی ساخته که هدفی فراتر از صرفا تولید شیرینی و شکلات دارد. به کمک این ابزار می توانید مواد اولیه دلخواه خود را در کپسول های مخصوص قرار داده و غذایی کامل تحویل بگیرید.

البته شرکت مذکور در حال تولید کپسول های از پیش آماده شده نیز هست و می خواهد کار را از این هم برایتان راحت تر کند. هر چند غذاساز فودینی فعلا کاربردهای اندک و جنبه تزیینی دارد اما می توان به کمک آن مقدار باقی مانده از خوراکی های مختلف را تبدیل به غذاهایی کامل یا حداقل میان وعده هایی سالم تر نمود.

غذاهای رشد یابنده

rsz_bvof-2014-0826-excrop-chloe-rutzerveld-1

کلویی روزرولد طراحی است که با ایده ی غذاهای رشد کردنی اش، دیدگاه متفاوتی به صنعت غذاهای سه بعدی دارد. او می خواهد با قرار دادن مخمرها، دانه های خوراکی و بذرها در یک محصول، آن را تا اندازه یک خوراکی طبیعی و قابل خوردن پرورش دهد.

هر چند که ایده غذاهای رشد یابنده هنوز در حد یک طرح مفهومی است اما هدف نهایی آن، کاستن از هزینه های حمل و نقل، ضایعات کشاورزی و به وجود آوردن منبعی تجدید شونده از خوراکی های تازه است.

خوراکی های خشک شده

rsz_excalibur-1200-1

اغلب صنایع غذایی بزرگ از تکنیک HPP (یا highpressure processing به معنای فراوری در فشار بالا) برای کشتن میکرو ارگانیسم های خطرناک مواد غذایی استفاده می کنند. در روش HPP، مواد غذایی را در معرض فشاری که ۹۰۰۰ بار بیشتر از فشار اتمسفر است قرار می دهند و این فشار به طور یکنواخت روی تمام نقاط مواد غذایی اعمال می شود و شدت آن بستگی به حجم و مدت زمان لازم برای آمده شدن هر ماده دارد.

ماشین های خشک کننده ی تجاری و کوچک هم همین تکنولوژی را برای تبدیل نمودن مواد غذایی به اسنک ها و ادویه ها با ماندگاری بالا به کار می برند. با صرف مبلغ ۳۵ دلار یا بیشتر می توانید یکی از این دستگاه ها را خریداری کرده و از وابستگی به مواد یخ زده و از پیش آماده شده در فروشگاه های مختلف رهایی یابید.

کشاورزی در پشت بام ها

rsz_4775619ec3414794925986e53ec5c55a-1200-1

نگهداری و بهبود شرایط زمین های کشاورزی اقدامی ضروری و مهم است. از سوی دیگر، یافتن فضاهای جدید برای کاشت بذر نیز مدتی است که اهمیتی دو چندان یافته. در همین راستا دو کمپانی Brooklyn Grange و Gotham Greens که در نیویورک استقرار دارند در حال تبدیل پشت بام ها به زمین های کشاورزی هستند.

این مزارع جدای از ایجاد اشتغال، مصرف انرژی بسیار کمی هم دارند و از نیروی خورشید و سیستم های آبیاری تکرار پذیر استفاده می کنند. از سوی دیگر نیازها و هزینه های استفاده از سیستم های تهویه هوا هم برای طبقات پایینی شان هم کمتر خواهد شد.

کمپانی Gotham Greens از سال ۲۰۱۳ بیست هزار متر مربع از پشت بام فروشگاه های Whole Foods را زیر کشت برده و با این کار تا به حال موفق به برداشت بیش از ۲۰۰ تن سبزی و گوجه فرنگی ارگانیک شده است؛ اتفاقی که نشان می دهد پتانسیل های زیادی در این بخش وجود دارد.

هواکشت

rsz_growcubes-900

برای شرکت نیویورکی GrowCubes هواکشت به معنای آینده دنیای کشاورزی است. در روش پیشنهادی این کمپانی در جعبه هایی به ارتفاع ۱۸۰ سانتی متر از سطح زمین، دانه ها کاشته شده و از مه و بخار به جای قطرات آب برای رشد آنها استفاده می شود.

گفته می شود که با کمک این روش مواد غذایی سریع تر از حالت معمولی پرورش خواهند یافت. در یک نمونه هم دیده شد که توت فرنگی هایی که با هواکشت پرورش یافته بودند، فقط به زمانی در حدود ۴-۶ هفته برای رشد کامل نیاز داشتند.

با در نظر داشتن همین مساله دور از انتظار نیست اگر GrowCubes دستگاه هایش را با قیمتی مناسب به بازار عرضه کند و به این ترتیب حتی شهروندان متوسط جامعه هم به خرید آنها علاقه نشان خواهند داد، چراکه با کمک این ابزار می توانند از وابستگی کلی به فروشگاه ها و منابع بیرونی رهایی پیدا کنند.

اسکوپ های جلبکی

rsz_dulse-seaweed-bacon-2-1

جلبک ها و علف های دریایی برای مدتی طولانی به عنوان چاشنی و افزودنی در غذاهای مختلف به کار رفته اند. با این حال کریس لنگدون پژوهشگر مرکز خلاقیت های غذایی دانشگاه ارگون آمریکا، نژادی از جلبک های دریایی به نام دالس را پرورش داده که ویژگی های متفاوت و جالبی دارد.

نژاد جلبک دالس رشدی سریع تر از دیگر نمونه های طبیعی داشته و سرشار از مواد معدنی، آنتی اکسیدان ها، ویتامین و پروتئین بوده و همچنین طعمی شبیه به گوشت سرخ شده دارد.

حشرات و کرم ها

rsz_exo-bar-1

حدود ۸۰ درصد از جمعیت جهان به طور مداوم در حال خوردن حشرات هستند. آنها دلیل خوبی برای انجام این کار دارند؛ برای مثال باید بدانید که جیرجیرک سرشار از پروتئین و آهن بوده و برای پرورش و خوردن آن منابع طبیعی بسیار کمتری از کره زمین مصرف می شوند.

هم اکنون مجموعه Next Millennium Farms حشرات فشرده شده را به عنوان آرد، خوراکی های دامی و غذای حیوانات خانگی به فروش می رساند. همچنین شرکت هایی مانند EXO از آرد جیرجیرک برای تولید دانه های پروتئینی استفاده می کنند که ممکن است اندکی مزه علف و سبزی بدهند اما برای تولید آنها گاز کربنی کمتری وارد چرخه هوایی کره زمین می شود.

گوشت های آزمایشگاهی

rsz_cultured-beef-1200-1

حشره ها ممکن است به مزاج هر کسی سازگار نباشند اما برگرهای خوشمزه طرفداران فراوانی دارند. پرورش دام های گوشتی در مقیاس بزرگ نیازمند صرف منابع عظیمی است و همین مساله پروفسور مارک پست از دانشگاه تکنولوژی آیندهوون را بر آن داشت تا در سال ۲۰۰۸ تحقیقاتش درباره تولید گوشت های آزمایشگاهی را کلید بزند.

در این پروژه با روشی آرام و بدون دردسر، سلول های بافت عضلانی گاو کشت می یابند و تبدیل به گوشت می شوند. اولین برگری که با این روش به دست آمد در سال ۲۰۱۳ رونمایی شد که هزینه ای هنگفت و ۳۲۵ هزار دلاری را روی دست صاحبانش گذاشته بود.

از همین رو، برای همه گیر شدن تولید گوشت های آزمایشگاهی، هزینه های این روش باید تا حد زیادی کاهش پیدا کند اما بنابر گفته محققین دانشگاه آکسفورد تولید این محصولات تا ۹۹ درصد فضای کمتری نسبت به مدل سنتی تولید گوشت اشغال خواهد کرد.

وعده های نوشیدنی

rsz_soylent-1300-1

اگر در غذا خوردن صرفا به مقوی بودن، سرعت و راحت خورده شدن توجه می کنید، وعده های نوشیدنی و یک بار مصرفی مانند Soylent و Ambronite برای شما مناسب هستند.

کمپانی Soylent به تازگی اقدام جالبی انجام داده و اعلام کرده که به جای روغن ماهی از جلبک ها برای تولید محصولات خود استفاده می کند تا غذایی بدون فرآورده های حیوانی را در اختیار مشتریانش قرار دهد؛ از سوی دیگر شرکت Ambronite نیز برای عقب نماندن از رقیبش رو به استفاده از مواد غذایی ارگانیک آورده است.

وعده های نوشیدنی می توانند جمعیت بسیاری را به آسانی سیر کنند و از تاثیر تغییرات منفی در زیست بوم کره زمین بکاهند، با این حال هنوز راه زیادی باقی مانده تا بتوان آنها را به عنوان جایگزینی واقعی برای غذاهای کنونی دانست.

خوراکی های فضایی

rsz_veg-01-bellows-down-1400-1

همان طور که مسیرمان به سمت اکتشاف سیارات دیگر و زندگی در کهکشان را ادامه می دهیم، به همراه داشتن و تولید مواد غذایی یک امر واجب خواهد بود. به همین منظور ناسا سال گذشته پروژه ای به نام Veggie برای تولید غذا در فضا را کلید زد و در آزمایشی به نام Veg-01 موفق به کاشت کاهو نیز شد. بذر این کاهوها در بستری از نوعی خاک رس کاشته شده بودند.

هدف نهایی این پروژه بررسی و برطرف کردن مشکلات سخت افزاری و میکروبی گیاهان کاشته شده در فضا و اطمینان از سالم بودن آنها برای تغذیه افراد اعلام گردید. در اسفند ماه سال جاری هم آزمایش دیگری به نام Veg-03 انجام شد که در آن از کلم به عنوان نمونه محصول استفاده شد.

در نهایت اطلاعات به دست آمده از آزمایش های قبلی، پژوهشگران را به سمت تغییر در طراحی بستر ها، کودها، نوع دانه های گیاهی و موارد دیگر هدایت کرد تا فرآورده ای سالم تر را تولید کرده و در اختیار فضانوردان قرار دهند.

منابع:

شنبه 10 مرداد 1394

10 شغل آینده پهپادها

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

دوره، دوره پهپادهاست. چه بخواهیم چه نخواهیم، این پرنده‌های مکانیکی مرموز سر از زندگی روزمره ما در خواهند آورد و به جزئی جدایی‌ناپذیر از آن تبدیل خواهند شد. بعید نیست کمتر از 5 سال دیگر شاهد باز شدن پای پهپادها به خانه‌هایمان هم باشیم.

 
در حال حاضر برطرف شدن آخرین موانع بر سر آغاز عصر پهپادها، در گرو تصمیم اداره هوانوردی فدرال (FAA) آمریکاست؛ زیرا این اداره فعلا استفاده تجاری از پهپادها را در ارتفاع بالاتر از 152 متر و خارج از دید هدایت گرش ممنوع کرده است. آنهایی که بخواهند از پهپاد بهره اقتصادی ببرند باید خلبان های متخصص استخدام کرده یا درخواست معافیت از قانون FAA بدهند. مدافعان استفاده از پهپاد، قوانین وضع شده را مانع خلاقیت در این عرصه می دانند. دولت اوباما FAA را تحت فشار گذاشته تا در سال 2015 قوانین جدیدی وضع کند و با کاهش محدودیت های استفاده تجاری از پهپادها، رونق استفاده از آنها را رقم بزند. انتظار می رود استفاده گسترده تجاری از پهپادها، طی 3 سال آینده 6 / 13 میلیارد دلار (حدود 45 هزار میلیارد تومان) سود به اقتصاد آمریکا تزریق کرده و 7000 شغل جدید در زمینه ساخت و هدایت پهپادها ایجاد کند. همین حالا افراد بسیاری در حال گذراندن دوره های مربوط به پهپادها در دانشگاه های فلوریدا و داکوتای شمالی هستند. اگر بدانید پهپادها چه کارهایی می توانند بکنند، از این پس دنیای فناوری را جور دیگری خواهید دید. این روزها در گرماگرم انتخاب رشته دانشگاه ها از سوی پذیرفته شدگان در کنکور سراسری، توجه به رشته هایی که در آینده ای نه چندان دور در مشاغل جدید به کار گرفته خواهد شد موضوعی است که باید مدنظر قرار گیرد. بی شک آینده فناوری از آن پهپادهاست و در این بین رشته های فنی ازجمله مکانیک، رباتیک و میان رشته مکاترونیک جایگاه خاص خود را خواهند داشت. در این نوشته به 10 کاربرد پهپادها که در دهه آینده به رشدی فزاینده دست خواهند یافت، اشاره می کنیم.

حفاطت از حیات وحش

یکی از مهم ترین قابلیت های پهپادها سفر به مکان هایی است که برای بشر بیش از حد دور یا خطرناک است. در چنین موقعیت هایی است که نیروهای نظامی حداکثر استفاده را از پهپادها می برند. حافظان حیات وحش از پهپادها برای بازرسی و حفاظت از نقاط آسیب پذیر در سیاره مان استفاده می کنند. خارج از آمریکا، گروه هایی مانند «صندوق حیات وحش جهان» با بهره گیری از یک اسکادران پهپاد تجسس که با بودجه گوگل حمایت می شوند، از فیل ها و کرگدن های بخش های دورافتاده کنیا و نپال در مقابل قاچاقچیان محافظت می کنند. حتی در آمریکا با تمام قوانین سفت و سختش در این زمینه، موسسه بازرسی زمین شناسی موفق به کسب اجازه برای استفاده از یک پهپاد نظامی قدیمی شد تا با آن به مراقبت از یک دسته باقرقره در کلرادو بپردازد. پهپاد 2 کیلوگرمی ریوین اِی (Raven A) قادر است بدون ایجاد مزاحمت برای این پرندگان اقدام به ثبت تصاویر عادی و حرارتی کند. در بخش های متعددی از جهان، مانند گرینلند غربی، دریاهای ساحل بلیز، و جنگل های سوماترا در اندونزی، طرفداران حفظ منابع طبیعی از پهپادها برای ثبت نقشه بخش های دورافتاده، بررسی سلامت نهنگ های مهاجر، تحت نظر داشتن جمعیت ماهیان و محافظت از اورانگوتان ها در مقابل قطع غیرقانونی درختان بهره می گیرند. یک بوم شناس در این باره به نشنال جئوگرافیک گفته است: «جنگلی را که در حالت عادی باید طی یک تا 2 هفته بررسی کرد، با کمک پهپاد می توان 3ـ2 روزه پیمود!»

پیک پهپاد

آمازون، یکی از بزرگ ترین فروشگاه های اینترنتی جهان، مدتی پیش علاقه خود را برای به خدمت گرفتن پهپادها ابراز کرد. به گفته مدیر آمازون، این شرکت برای ارسال سفارش های کمتر از دو کیلوگرم خود از پهپادها بهره می گیرد. به این ترتیب زمان ارسال مرسوله های مشتریان به کمتر از نیم ساعت رسیده است که در نوع خود بی نظیر است. گفتنی است گوگل در این مورد هم دستی بر آتش داشته و در حال راه اندازی سرویس پیک پهپادی مختص خودش است.

پهپاد بازرس

خط لوله ترانس ـ آلاسکا با طول 1300 کیلومتر از زمین های نفتخیز منجمد پرودوبِی در آلاسکای شمالی آغاز شده و تا نزدیک ترین بندر، یعنی والدِز ادامه دارد. این خط لوله با 2 / 1 متر ضخامت، یک اعجوبه مهندسی است که نفت خام و گاز را به 48 ایالت آمریکا منتقل کرده و در کل بار 15 درصد کل تولید نفت آمریکا را به دوش می کشد. یک روزنه کوچک در این 1300 متر خط لوله نه تنها ضرر مالی قابل توجهی به مالک اش، بریتیش پترولیوم می زند، محیط زیست را هم از خیراتش بی نصیب نمی گذارد. سال 2006، یک شکستگی در خط لوله پرودوبِی، موجب نشت 757 هزار لیتر نفت در مساحت 8000 متر مربع شد. نشتی دیگری در سال 2014 منجر به انتشار لایه ای از نفت در مساحت 110 هزار متر مربع شد. بریتیش پترولیوم در حال آزمایش پهپادهایی مجهز به دوربین حرارتی است که قادرند با هزینه ای بسیار کمتر از به کارگیری بالگرد، نشتی ها و نقاط ضعیف را در طول خط لوله شناسایی و بازرسی کنند. از سوی دیگر پهپادها در حال تبدیل به وسیله ای ضروری برای بررسی تیغه توربین های مزارع بادی هستند؛ زیرا ارتفاع آنها فاصله زیادی با سطح زمین دارد. تشکیلات بزرگ خورشیدی با هکتارها هکتار صفحه خورشیدی نیز در حال همکاری با پهپادسازان هستند تا صفحه های شکسته و توربین های ناکارآمد را با استفاده از دوربین های عمود بر زمین تشخیص بدهند. کاربرد دیگر پهپادها ترساندن و متفرق کردن پرندگان و حیوانات وحشی دیگری است که ممکن است به خود یا تجهیزات صدمه بزنند.

پهپاد کشاورز

شاید دیدن پهپاد در مزارع ساده خانوادگی دور از ذهن باشد، اما بزودی شاهد به کارگیری گسترده آنها در مزارع بزرگ صنعتی خواهیم بود. در گذشته کشاورزان همه جای زمین را با مقدار کود یکسانی تغذیه می کردند.

با استفاده از پهپادها می توان مقدار کلروفیل برگ ها را اندازه گرفت و مقدار کود مصرفی را بر اساس حضور این ماده در بخش های مختلف مزرعه سهم بندی کرد.

از سوی دیگر، پهپادها می توانند با بررسی گیاهان، آنهایی را که در معرض آفت هستند با سم بیشتری پوشش بدهند و در مقابل از سمپاشی غیرضروری اجتناب به عمل آورند.

در زمان برداشت محصول نیز انتظار می رود کشاورزان بتوانند با کمک پهپادها، میزان رسیدگی هر بخش از محصول را اندازه گرفته و همواره اقدام به چیدن بهترین ها کنند.

مدیریت املاک

در کشور ما چندان معمول نیست، اما در کشورهای غربی که تجارت ریل استیت حسابی رونق دارد، تصاویر منازل را در اینترنت به اشتراک می گذارند. انتظار می رود در آینده ای نزدیک شاهد ویدئوهای جذاب و دیدنی از محیط بیرون و درون منازل باشیم. احتمالا این کاربرد پهپاد برای فعالان این حرفه ایجاد خطر خواهد کرد.

جدای از بخش فروش، پهپادها در تشخیص مشکلات املاک نیز نقش پررنگی بازی خواهند کرد. مدتی پیش شهردار شهر سامرویل (شهری در خارج بوستون آمریکا) از پهپادها برای تشخیص مقدار برف روی ساختمان های عمومی استفاده کرد تا از سقوط ناگهانی برف ها جلوگیری شود.

پهپاد خبرنگار

در آینده ای بسیار نزدیک شاهد حضور پررنگ پهپادها در رسانه ها خواهیم بود. پس از تخریب جزیره نشین وانوئاتو، واقع در جنوب اقیانوس آرام در اثر طوفان های موسمی در اوایل سال 2015، اخبار ان.بی.سی با کمک یک پهپاد تصاویر داغی از خرابه های حاصل از این طوفان مخابره کرد. قوانین FAA هنوز هم دست خبرنگاران را بسته، اما بعید نیست تا انتهای سال جاری میلادی شاهد گسستن این زنجیر باشیم. اکنون پرواز دادن پهپادهای خبرنگار بر فراز جمعیت ممنوع است. بنابراین پوشش خبری شورش های خیابانی و راهپیمایی ها ممکن نیست. اگر امنیت پهپادها ثابت شود، اصلا دور از ذهن نیست که شاهد پوشش تعقیب و گریزهای پلیس، اعتراضات مردمی و اتفاقات ورزشی توسط دسته های پهپاد باشیم. در این بین معضل رعایت حریم خصوصی دوچندان خواهد شد. همین حالا هم پاپاراتزی های پهپادباز در حال اذیت کردن افراد معروف هستند. انتظار می رود پیشاپیش قوانین مناسبی برای این مورد وضع شود.

پهپاد امدادگر

وقتی یک توفان بزرگ به دل منطقه ای مسکونی می زند یا رودخانه ای به مدفن دهکده ای دورافتاده تبدیل می شود، یکی از سخت ترین وظایف تیم های امداد رسیدن به محل وقوع است. اینجاست که پهپادها به دادمان می رسند. یک پهپاد سبک وزن امدادی مجهز به دوربین حرارتی قادر است در ارتفاع کم بر فراز محل حادثه پرواز کند و دنبال علائم حیات بگردد. در نتیجه امدادگران می توانند به جای اتلاف وقت بر سر جستجوی بی هدف، مستقیما سراغ علائم حیاتی تشخیص داده شده بروند.

پهپاد عجیب و غریبی که در رقابت «پهپاد برای امداد» در امارات متحده عربی جایزه یک میلیون دلاری را ازآن خود کرد، دارای اسکلتی انعطاف پذیر است که شرایط ورود به فضاهای تنگ را برایش فراهم کرده و در صورت تصادم با اطراف، از آسیب دیدنش جلوگیری می کند. قفسه فیبر کربن آن هم از بازماندگان در مقابل پره های گردانش مراقبت می کند. پهپادهای دوربین دار در حال تبدیل شدن به وسیله ای مناسب برای عملیات جستجو در مناطق دورافتاده هستند. به کار گماشتن تعدادی پهپاد برای پیدا کردن یک مسافر یا کودک گمشده، بسیار منطقی تر و کم خرج تر از اجیر کردن چندین و چند انسان به نظر می رسد.

پهپاد مجری قانون

فرض کنید تعدادی زندانی موفق به فرار شوند. قطعا یورش بردن به سمت آنها با بالگرد، خودرو و... از صدها متر آن طرف تر خبرشان می کند. پهپادها می توانند با کمترین صدا به پرواز درآمده و با کمک دوربین های حرارتی خود اقدام به شناسایی فراری ها کنند. این پهپادها که خیلی کمتر از بالگرد خرج برمی دارند، در صندوق ماشین پلیس جا شده و در کمترین زمان ممکن سَرِ هَم می شوند. از این پهپادها می توان در ماموریت های حساس، مانند گروگانگیری استفاده های خوبی کرد. همین حالا در برخی شهرهای آمریکا پهپادها در عملیات پلیس نقش فعالی بر عهده گرفته اند. البته مخالفان این عمل با اشاره به پیامدهای منفی احتمالی برای امنیت و حریم خصوصی مردم، از استفاده گسترده از پهپادها ممانعت به عمل آورده و حضورشان فقط محدود به ماموریت های امداد و نجات یا برداشت تصویر از صحنه های تصادف و جنایت است. یکی دیگر از کاربردهای پهپاد که صدای اعتراض خیلی ها را درآورده، کنترل اعتراضات است. یک شرکت در آفریقای جنوبی پهپادی موسوم به «اسکانک» می سازد که به 4 تفنگ پینت بال مجهز است. هر تفنگ می تواند در ثانیه 20 گلوله شلیک کند. امکان این وجود دارد که تفنگ های پینت بال را با گلوله های پلاستیکی یا فشنگ های پر شده از اسپری فلفل جایگزین کنند.

اینترنت هوایی

فیسبوک و Internet.org هدف بزرگی دارند. به گفته زوکربرگ (مالک شبکه اجتماعی فیسبوک) حدود دو سوم جمعیت جهان از اینترنت پرسرعت بی بهره هستند. قرار است وظیفه تجهیز این افراد به اینترنت پرسرعت را Internet.org و پهپادهایش به عهده بگیرند. از سوی دیگر گوگل نیز بدون سر و صدا به ساخت پهپادهای خود به همین منظور ادامه می دهد. اواخر سال 2014، شرکت ایرباس، پهپاد زِفیر را معرفی کرد. این پهپاد فوق سبک به سلول های بسیار نازک خورشیدی مجهز است که دائم شارژ شده و امکان پرواز نامحدود را برای پهپاد به ارمغان می آورند. فیسبوک نیز تعدادی از سازنده های آن را به استخدام خود درآورد تا پروژه Internet.org را عملی کند.

پهپاد سینماگر

سال 2014 اولین جشنواره فیلم های پهپادی در نیویورک برگزار شد. پهپادها بسرعت دارند به ابزار محبوب فیلمبرداران جاه طلبی تبدیل می شوند که امکان خرج کردن های هالیوودی را ندارند. امروزه بسیاری افراد با خرید یک پهپاد 1000 دلاری و داشتن یک دوربین اچ.دی مناسب قادرند تصاویر حیرت انگیزی خلق کنند.

در سال 2014، FAA برای استفاده از پهپادها به منظور فیلمبرداری در فضای محدود و ارتفاع کمتر از 122 متر به تعدادی از شرکت های تولید فیلم هالیوودی مجوز داد. دیری نمی پاید که استودیوهای هالیوودی برای تولیداتشان دسته دسته متخصص پهپاد استخدام کنند.

سیاوش شهبازی

جام جم

منبع: Howstuffworks

 

صفحات جانبی

نظرسنجی

    لطفاً نظرات خود را درمورد وبلاگ با اینجانب در میان بگذارید.(iman.sariri@yahoo.com)نتایج تاکنون15000مفید و 125غیرمفید. با سپاس


  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :