تبلیغات
برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات. - مطالب تکنولوژی های روز دنیا

برق. قدرت. کنترل. الکترونیک. مخابرات. تاسیسات.

دایره المعارف تاسیسات برق (اطلاعات عمومی برق)

بازار خانه های هوشمند آنقدر وسیع و گسترده است که تحلیل گران معتقدند میلیارد ها دلار ارزش دارد.اما با وجود پیشرفت های در دسترس و  شگرف در تکنولوژی،و با وجود غول های تجاری بزرگی که در این زمینه فعالیت می کنند، باز هم آن طور که باید و شاید این بازار به اندازه ای که تجارت جهانی از آن انتظار دارد پیشرفت نکرده.گرچه تعداد قابل توجهی از کمپانی ها با توجه به وجود صرفه اقتصادی بالا،وارد این بازار شده اند ،اما با گذشت چند سال از شروع فعالیت ها در این بازار هنوز هم فرمان روایی در این حوزه وجود ندارد.شاید بیشتر به خاطر وجود خطراتی باشد که در این حوزه وجود دارد و لازم است قبل از آن که بازار لوازم خانگی رو به جلو حرکت کند، این خطرات کنترل شوند. در کنار غول های بزرگ،اما این اپل و گوگل هستند که می خواهند با ورود به این حوزه،بر آن سلطنت کنند،ولی آیا در مسند سلطنت جای کافی برای هر دوی آنها وجود دارد؟با ما باشید با معرفی برخی از عواملی که بررسی می کند کدام یک از این دو شرکت شانس بیشتری برای پیروزی در این کارزار دارند.

جنگ ستارگان در خانه های هوشمند

لزوم رعایت استانداردهای کلی

در حال حاضر با وجود  تعدادی از شرکت های تولید کننده لوازم خانگی هوشمند و خدمات در دسترس آنها هنوز هم نمی توان گفت که وجود آنها ،زندگی مصرف کنندگان خود را آسان تر کرده است؛یکی از مشکلات اصلی شاید استفاده این لوازم از پروتکل های شبکه ای متفاوت است که این موضوع بدان معنیست که خانه هوشمندی که به عنوان خانه متصل و یکپارچه شناخته می شود،در واقع  به هیچ عنوان یکپارچه نیست و اجزای آن به مرکز کنترل یکسانی متصل نیستند؛حتی اگر شما آن ها را از تولید کننده یکسانی تهیه کرده باشید، باز هم این احتمال وجود دارد.

مصرف کنندگان و به طور کلی همه اجزای این بازار زمانی می توانند ادعا کنند که از آن سود می برند که بتوانند از یک پروتکل واحد برای کنترل محصولات استفاده کنند،درست شبیه آن چیزی که WiFi در رابطه با سیستم اتصال تلوزیون های هوشمند،تبلت ها و لپ تاپ ها انجام داد.در واقع مشکل کار اینجاست که برای یک کمپانی با محصولات متنوع بسیار مشکل خواهد بود که در همه محصولاتش با توجه به استفاده از سیستم های کنترل گر متفاوت در آنها،از یک پروتکل واحد برای همه محصولات خود استفاده کند.همچنین در دنیای تجارت،از نظر کمپانی ها مقرون به صرفه نیست که بر روی استفاده از عاملی خاص مانند پروتکل واحد سرمایه گذاری کنند چون این کار سود افزوده ای نسبت به رقبا برایشان ایجاد نمی کند.حال نقطه رقابت اپل و گوگل دقیقا در همین جاست؛این دو شرکت پروتکل های شبکه خاص خودشان را دارند و اگر پروتکل های هرکدام از این دو بتوانند سازگاری بیشتری با سایر محصولات ایجاد کنند،آنگاه محصولات آنها ارزش خرید بالاتری خواهد داشت و آنگاه می توانند ادعا کنند که از یک دیگر پیشی گرفته اند؛و از سوی دیگر هر شرکتی که در رقابت بین پروتکل ها مغلوب شود،محصولاتش به طور کامل از دور خارج خواهد شد.

 

چرا اپل؟ آیا سیستم های خانه های هوشمند از بلوتوث استفاده می کنند؟

پروتکل انتخابی اپل،استفاده از بلوتوث کم مصرف است که به طور واضحی به نظر می رسد انتخاب بهتری نسبت به رقیبش باشد.مورد اول میزان بالای شناخنه شدگی در میان مصرف کنندگان است.مصرف کنندگان علاوه بر این که با نام بلوتوث آشنایی بیشتری دارند،خیالشان از بابت آنکه این سامانه با محصولات بسیاری سازگار است،راحت است.مورد دوم میزان بالای سرمایه گذاری اپل است که این کار را با قرار دادن سیستم بلوتوث در همه محصولاتش انجام داده.این موضوع بدان معنیست که سازندگان لوازم خانگی و سیستم هوشمندسازی اپل می توانند به آسانی و با حداکثر کارایی،به محصولات اپل، مانند ایفون و ایپد متصل شوند و از طریق آنها کنترل گردند.مورد سوم این است که اپل به عنوان یک شرکت مادر،سرمایه گذاری وسیعی روی تشویق کمپانی های کوچک تر مانند سازندگان سخت افزار و سازندگان لوازم خانگی انجام داده که محصولات و خدماتی  ارائه کنند که بتوانند در آینده بخشی از چشم انداز آینده اپل ،در بخش خانه های هوشمند باشند.با این کار ،اگر کمپانی های کوچک تر بتوانند در این مسیر موفق شوند کمک شایانی به مقبولیت برند اپل در بین مشتریان کرده و در نتیجه موجب افزایش ارزش این کمپانی خواهند شد و این نقطه ای خواهد بود که ارتش اپل را که بر پایه استفاده از بلوتوث بنا نهاده شده ،پیروز خواهد شد. روش اپل برای در دست گرفتن این بازار به طور خاصی هوشمندانه است چراکه ایفون به عنوان رابط بین سخت افزار و کاربر در خانه های هوشمند اپل،مصرف کننده را به طور نا خود آگاه به سمت استفاده از ابزار های هوشمند مانند روشنایی ،فقلها و تنظیم کننده های هوشمند سوق می دهد زیرا همه آنها توسط ایفون قابل کنترل خواهد بود.در واقع در سیستم اپلی ،کلید تمام اجزای هوشمند تحت پوشش در جیب شماست. کمپانی iDevice  با محصول iGrill (که به امسال در CES رونمایی شد)  و کمپانیSavant  با ارائه محصولات سازگار با سیستم هوشمند اپل، دو شرکتی هستند که اثبات کرده اند که کار با اپل می تواندپلی به سوی موفقیت باشد.

 iot

چرا گوگل؟چرا سامانه Thread مورد استفاده گوگل می تواند بلوتوث اپلی را شکست دهد؟

درست است که سامانه بلوتوثی اپل مزایای بسیاری دارد، اما واضح است که تا کامل شدن مسیری طولانی را در پیش دارد و این مسیر برای رقیب دیرینه اپل نیز در جنگ پروتکل های شبکه به همین گونه است. گوگل با راه اندازی کارگروه های صنعتی که در همکاری با چندین کمپانی دیگر از جمله سامسونگ شکل گرفته، در حال کار بر روی سامانه ای به نام Thread است.حضور سامسونگ به نوعی خود بسیار حیاتی است؛ برعکس گوگل و حتی اپل، سامسونگ یک شرکت تولید کننده محصولات الکترونیکی با دامنه ای بسیار بسیار وسیع است که می توان انتظار داشت با حضور سامسونگ، لوازم بسیاری نظیر یخچال و ماشین های لباسشویی، در دنیای خانه های هوشمند از این سامانه استفاده کنند.اگر بخواهیم در مقایسه ای از صرفه های اقتصادی صرفه نظر کنیم، شاید بتوان گفت سامسونگ شرکتی ست که می تواند از نظر تکنولوژی اپل را در بازار گوشی های موبایل ، با رقابتی تنگاتنگ به چالش بکشد.و در سوی دیگر سامسونگ تنها شرکتی است که از نظر تعداد طرفداران می تواند به اپل نزدیک شود؛ اما با در نظر گرفتن میزان سود های اقتصادی به نظر نمی رسد سامسونگ به تنهایی قادر به ایجاد یک شاخه جداگانه در این بخش باشد.

گوگل با عرضه Nest  گوشه ای از بازار خانه های هوشمند را در دست گرفته. سیستم گرمایش هوشمند nest ثابت کرده که محصولی کارآمد، آسان برای استفاده، و به صرفه اقتصادی بالاست که می تواند جلوی هزینه های بسیاری را بگیرد. و از سوی دیگر می توان گفت اولین دستگاهی است که مصرف کنندگان به راحتی از آن به عنوان پیشگام تکنولوژی خانه های خودکار یاد می کنند. با در نظر گرفتن این قضایا ، گوگل این پتانسیل را دارد که Nest Lab  را در طیف وسیعی از لوازم خانگی استفاده کند.

نست

چقدر می توان به پیشرفت و ترقی پروتکل های شبکه ی موجود امیدوار بود؟

همان طور که اشاره شد بهترین حالت برای مصرف کننده زمانی به وجود می آید که خبری از پروتکل های مختلف نباشد و به یک راهکار واحد رسیده باشیم. راه حل دیگر  ایجاد سامانه ای هماهنگ کننده برای ایجاد راهکاری برای ایجاد ارتباط بین پروتکل های مختلف با هم است. طبق انتظارات، سامسونگ با ایجاد رابط SmartThings یکی از بهترین رابط ها را در این زمینه به تازگی عرضه کرده. عرضه این سامانه به این شرکت این امکان را می دهد که بدون اینکه روی سامانه ای خاص سرمایه گذاری قابل توجهی انجام دهد و یا به طور مستقیم به گوگل یا اپل وابسته شود، بتواند از رقابت در دنیای خانه های هوشمند عقب نماند.

با نبود یک سامانه استاندارد واحد برای تکنولوژی های مورد استفاده در صنعت خانه های هوشمند، موفقیت و دستیابی به هدفی قابل اتکا، یک مسیر طولانی است و با وجود این خلا ، نه کمپانی های تولید کننده و نه مصرف کنندگان خوشحال نخواهند بود. اگرچه هدف از ایجاد بازار خانه های هوشمند ایجاد یک زندگی راحت تر برای همه است اما در صورت نبود یک پروتکل واحد، این صنعت برای رسیدن به هدفی که برایش به وجود آمده، مسیر بسیار سختی خواهد داشت و وجود بلاتکلیفی در این زمینه از سویی می تواند باعث شود که کمپانی ها با دلسرد شدن از سوددهی این بازار، از آن خارج شده و این مسیر را نیمه کاره رها کنند.

ولی کدام یک از کمپانی های  اپل یا گوگل می تواند برنده این کارزار باشد؟ در حال حاضر، اپل با استفاده از سامانه بلوتوث و رابط کاربری ایفون شرایط بهتری را در پیش دارد و موفقیت آن در گرو عرضه لوازم خانگی بهتر سازگار با پروتکل مورد استفاده خود است. ولی از سوی دیگر گوگل مسیر بهتری را حتی در بخش هایی که اپل امکان شکست خوردن در آنها را دارد در پیش گرفته. با در نظر گرفتن پیشرفت های انجام شده، تنها موردی که به طور قطع مشخص است، این است که به زودی شاهد انتشار  خبر های جالبی در این زمینه خواهیم بود.

منبع: سخت افزار


صندلی چرخدار پله‌نورد


دانشجویان سوئیسی یک ویلچر برقی طراحی کرده‌اند که می‌تواند از انواع پله، از جمله پله مارپیچ بالا برود.

صندلی چرخدار Scalevo که می‌تواند با سرعت یک پله در هر ثانیه حرکت کند، در اختیار معلولان قرار می‌گیرد و در آینده نزدیک جایگزین سطوح شیب‌دار رمپ و آسانسور معلولان می‌شود.

به گزارش رویترز، صندلی چرخدار پله‌نورد با همکاری 10 دانشجوی مؤسسه فدرال فناوری سوئیس (ETH زوریخ) و دانشگاه هنر طراحی شده است. این صندلی‌ چرخدار Scalevo نام گرفته است.

وقتی این ویلچر به صورت عادی روی زمین مسطح حرکت کند، مانند یک اسکوتر بر روی دو چرخ پیش می‌رود و به کاربر اجازه می‌دهد تا در جا بچرخد و به سرعت تغییر مسیر دهد. دو نقاله لاستیکی در پایین صندلی نصب شده است که با فشار یک دکمه به سرنشین امکان بالا رفتن از پله را می‌دهد.

کارلوس گومز از ETH زوریخ که در طراحی این وسیله نقش داشته است، می‌گوید: «ما دو چرخ اصلی داریم و دو چرخ بزرگ برای آنکه روی زمین صاف و در یک حالت متعادل مانند اسکوتر عمل کند و بعد دو نقاله لاستیکی داریم که کمک می‌کند با هر زاویه پله، صندلی چرخدار همیشه تراز بماند.»

به گفته همکار او، میرو وولمی نقاله‌های لاستیکی سیستم را به طور کامل امن نگه‌ می‌دارند، حتی اگر پله ها ناهموار یا ترک خورده باشند. صندلی چرخدار Scalevo همچنین می‌تواند رو به عقب از پله بالا برود. هنگامی که صندلی چرخدار را مجموعه ای از پله می رسد، سرنشین با فشار یک دکمه نقاله‌ها را پایین می برد و به روی زمین می‌رساند و گیره‌های لاستیکی آن به پله‌ها قلاب می‌شوند و صندلی و سرنشینان آن را به سمت بالا حرکت می‌دهند.

سرنشین می‌تواند موقع حرکت به عقب، آنچه در زیر صندلی وجود دارد را ببیند و یک دستگاه دوربین ویدئو کوچک شبیه به دوربین پارکینگ پشت اتومبیل بر روی بازوی Scalevo نصب شده است که اجازه می‌دهد سرنشین ببیند به کجا می‌رود.

این نمونه که در مدت 10 ماه ساخته شده و مورد آزمایش‌های مختلفی قرار گرفته است، قابلیت‌های خوبی را به نمایش گذاشته و از نمونه‌های آزمایشی پیشین صندلی‌های چرخدار از این نوع بسیار فراتر رفته است. 6 سال پیش شرکت جانسن نمونه‌ای به نام iBot ساخته بود که پرهزینه بود و استفاده از یک دست سرنشین برای کنترل نیمه بالایی بدن را الزامی می‌کرد. آن وسیله به علت غیرعملی و گران‌قیمت بودن، کنار گذاشته شد.

سازندگان Scalevo معتقدند که این وسیله به تولید انبوه خواهد رسید و به زودی به بازار خواهد آمد و هزینه‌ تهیه آن چندان تفاوتی با یک ویلچر معمولی نخواهد داشت.

گزارش از: ساسان گلفر

زباله و بازیافت در دوران ربات‌ها و اینترنت


درباره اینترنت اشیا بسیار صحبت شده است و احساس میکنیم تنها دنبال ایده‌ای برای اجرایی کردن آن هستیم. 

حال اگر به زباله‌ها نگاه کنیم چه چالش‌ها و فرصت‌هایی می‌توان پیدا کرد؟
 
- کاهش دفن زباله در طبیعت و افزایش بازیافت زباله نکات اصلی این چالش با افزایش جمعیت است. دفن زباله‌ها راه حل صحیح نیست و باید به شدت دوری کرد. 
 
- چگونه باید افراد رو به تفکیک تشویق کرد و روش هوشمند بیشتری برای بازیافت به کار گرفت. 
 
- سطل‌های زباله امروزه یکی از نقاط مهم برای سلامت جامعه است، مخصوصا هنگامی که زمان جمع‌آوری افزایش پیدا کند. 
 
- بعد از هر تماس دست با زباله و سطل زباله باید شستوشو انجام شود و مسلما آب یکی دیگر از منابع محدود محیطی است. 
 
- فضای کافی در منازل مهم است. با افزایش چگالی و افزایش قیمت بسیاری از خانوار توانایی ایجاد فضا برای جداسازی زباله‌ها را ندارند. آیا می‌توان تمام زباله‌ها را یکجا از خانه‌ها پاکسازی نمود. 
 
- آیا می‌توان روشی سریع‌تر برای بازیافت و دور ریختن زباله‌ها طراحی نمود که سریعتر و منظمتر باشد.
 
- مردم معمولا تنبل و از نظر زمانی در مضیقه هستند، مخصوصا زوج‌های جوان، که این زوج‌ها دارای بیشترین زباله‌ها برای بازیافت هستند. 
 
اما اینجا چند ایده معرفی میشود که تا امروز سعی در تجاری سازی آن‌ها شده است. 
 
سطل‌های هوشمند:
 
- سطل‌های خورشیدی برای شارژ شدن. 
 
- دارای چراغ‌های کمک برای استفاده در شب
 
- دارای درب متحرک برای بارگیری سریعتر و پاکیزه‌ترکه حتی اجازه قفل شدن در سطل هم ایجاد شده است. 
 
- دارای گزینه‌های بازیافت و یا زباله که کمک می‌کند تا انواع زباله را شناسایی و تشخیص دهد.
 
- تشخیص ظرفیت
 
- دارای یادآوری کننده به گوشی موبایل برای فراموش نکردن تخلیه و یا حمل زباله در شب
 
- دارای سنسور‌های مختلف محیط زیستی 
 
پهپاد بازیافت یا سطل رباتی
 
اگر بخواهید درباره آن فکر کنید، یک ربات جاروکش تصویر می‌شود که یک حجم عظیمی از زباله را جابجا می‌کند. در کنار داشتن تنها یک سطل،
شما سطلی دارید که بعد از پر شدن به تفکیک زباله، شیشه، قوطی، کاغذ و غیره  می‌پردازد.
 
اگر سطل زباله شما سطل رباتی باشد در صورت ماندن در محلی نامناسب به سمت مکان خود حرکت می‌کند. در شب به گوشه‌ای دور برود و در روز و در صورت نیاز به پیش شما بیاید.
 
البته این ایده‌ها تازه نیستند بلکه سالها پیشنهاد داده شده ولی تاکنون به نتیجه نرسیده است.

سیستم‌های خود-ران ولوو
سیستم‌های خود-ران ولوو

ولوو از دیرباز به عنوان یکی از پیشروان امنیت خودرو زبان‌زد عام و خاص بوده است. حال این شرکت پس از تشریح نحوه‌ی عملکرد سیستم خود، برای اطمینان دادن به مشتریان خود مسئولیت تصادفاتی که خودرو ولوو در آن مقصر بوده است را به عهده می‌گیرد. 

فرض کنید هنگام پارک کردن ولوو خود در پارکینگ، با سایر خودروهای پارک شده برخورد کنید. اگر سیستم ناوبری خودکار خودرو شما فعال بوده باشد، ولوو مسئولیت و خسارت تصادف را بر عهده می‌گیرد. به همین سادگی.

 سفیر سوئد در واشنگتن اعلام کرد که ولوو مسئولیت تصادفاتی را که خودرو‌های این شرکت مقصر بوده است را بر عهده می‌گیرد. پیش‌تر نیز گوگل و مرسدس بنز اعلام کرده بودند که پس از عرضه‌ی خودرو‌های خود-ران خود، در صورت تصادف مسئولیت آن و خسارات به وجود آمده را بر عهده خواهند گرفت. ولوو اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۰ پس از عرضه‌ی خودرو‌هایی با سیستم ناوبری خودکار، حوادث و خسارات ناشی از تصادفات این خودروها صفر خواهد بود. این ادعا نشان از اعتماد به نفس بالای این شرکت سوئدی از تکنولوژی‌‌های در حال توسعه خود دارد. 

سیستم کنترل خودکار ولوو

پیش‌ از ورود تکنولوژی‌های پیشرفته ناوبری خودکار، هیچ شرکت خودروسازی خود را درگیر مسائل بیمه‌ای نمی‌کرد. با این که همواره شکایات متعددی از این شرکت‌ها در خصوص تصادفات شده‌ بود، اما هیچ‌گاه خودروسازی با آغوش باز از این مساله استقبال نکرده بود. ظاهرا با ظهور تکنولوژی‌های کنترلی نوین، آینده‌ی خودروسازی دچار دگرگونی‌ اساسی خواهد شد.

پیش‌تر ولوو راهنمای نحوه‌ی فعال‌‌سازی و عملکرد سیستم ناوبری خودکار خود را منتشر کرده بود. ولوو در ویدیویی به طور کامل نحوه‌ی فعال‌سازی این سیستم که تمامی مدل‌های ۲۰۱۶ XC90 به آن مجهز خواهند بود، را منتشر کرده است. برای فعال سازی سیستم هدایت خودکار کافی است مقصد خود را در سیستم ناوبری وارد کنید و پس از آماده شدن سیستم و چشمک زدن شیفتر‌های دنده‌‌ی پشت فرمان، آن‌ها را به طور همزمان فشار دهید تا خودرو وارد حالت خود-ران شود.

سیستم کنترل خودکار ولوو

در همین حین نمایشگر خودرو تصویری زنده از وضعیت جاده، ترافیک پیش‌رو، خودرو‌های اطراف و زمان باقی مانده را نمایش می‌دهد. هنگامی که زمان باقی مانده به مقصد کمتر از یک دقیقه باشد، راننده می‌تواند با فشردن همزمان شیفتر‌های کنترل خودرو را بدست بگیرد. 

سیستم کنترل خودکار ولوو

این سیستم در صورت بروز مشکل و یا شرایط خاصی در جاده که به کنترل راننده احتیاج داشته باشید، با آلارم راننده را مطلع می‌کند و از وی در خواست می‌کند تا کنترل را بر عهده بگیرد. در صورتی که راننده از این امر امتناع کند، سیستم هدایت خودکار، خودرو را به کنار جاده هدایت کرده و سپس آن را متوقف می‌کند. اما با توجه به مانور زیاد ولوو بر جنبه‌ی رانندگی خودکار سیستم خود، ظاهرا شرایط مذکور بسیار نادر خواهد بود.

سیستم کنترل خودکار ولوو

سیستم‌های خودکار حال حاضر مشکلات زیادی دارند؛ یکی از این مشکلات نیاز به توجه راننده در تمام مدت رانندگی است تا در صورت وقوع مشکل و اخطار خودرو، وی کنترل خودرو را بر عهده بگیرد. به عنوان مثال در سیستم ناوبری خودکار مرسدس بنز اس کلاس در بزرگراه‌ها، هر ۱۶ ثانیه راننده باید غربیلک را لمس کند. خودرو‌های آئودی نیز در حال حاضر توانایی رانندگی خودکار با سرعت ۸۰ کیلومتر بر ساعت در محیط‌هایی که سیستم ناوبری آن اطلاع کامل از مسیر دارند، را دارد. اما این سیستم نیز همانند نمونه‌ی به کار رفته در مرسدس بنز به توجه راننده در زمان‌های خاص نیاز دارد.

ولوو تلاش زیادی برای توسعه‌ی سیستم هدایت خودکار خود کرده است تا این سیستم بتواند بدون دخالت راننده در تمامی شرایط خودرو را به خوبی کنترل کند. در ابتدا ساده به نظر می‌رسد، اما طراحی و توسعه سیستم ناوبری خودکار در جاده‌هایی که مملو از اتفاقات غیر مترقبه است، امری بسیار دشوار و سخت است. این سیستم‌ها را قبول داشته باشیم یا نه، آینده صنعت خودرو در همین زمینه خواهد بود. امیدواریم صنعت خودروی داخلی نیز سرمایه‌گذاری خود را بر سیستم‌های کنترلی هوشمند آغاز کند تا بیش از این از تکنولوژی به روز جهان عقب نیافتد.


کامیون بدون راننده

برای نخستین بار در آلمان یک دستگاه کامیون بدون داشتن راننده در بزرگراهی پرتردد به حرکت درآمد. این کامیون محصول کمپانی «دایملر» است و یک نرم‌افزار آن را می‌راند.

 طبق قوانین راهنمایی و رانندگی در آلمان، راندن خودرو بدون آنکه کسی پشت فرمان نشسته باشد، تخلف به شمار می‌رود و فرد خاطی مجبور به پرداخت جریمه‌ای سنگین خواهد بود. به همین دلیل، ولفگانگ برنهارد، یکی از مقامات ارشد کمپانی خودروسازی «دایملر» مجبور بود تا پشت فرمان کامیونی بنشیند که در اصل نیازی به راننده نداشت. وینفرید کرچمان، نخست‌وزیر ایالت بادن وورتمبرگ، نیز صندلی کمک‌راننده را اشغال کرد.

این کامیون که «Actros» نام دارد، روز جمعه (۱۰ شهریور/ ۲ اکتبر) در بزرگراه شماره ۸ در نزدیکی شهر اشتوتگارت به حرکت در آمد.

کنترل این کامیون را یک نرم‌افزار کامپیوتری به نام Highway Pilot برعهده دارد که کمپانی خودروسازی دایملر آن را طراحی کرده است. این نرم‌افزار از نظر عملکرد مشابه سامانه «خلبان خودکار» است که سال‌هاست در هواپیما، قایق و فضاپیما به کار می‌رود.

به گفته شرکت دایملر، مقامات ایالت بادن وورتمبرگ برای این وسیله نقلیه منحصر به‌فرد استثناء قائل شده و اجازه‌ داده‌اند تا این کامیون به صورت آزمایشی با سرعت حداکثر ۸۰ کیلومتر در ساعت در این ایالت تردد داشته باشد. با این همه، همواره یک راننده پشت فرمان این کامیون حضور خواهد داشت تا در صورت بروز اختلال به سرعت واکنش نشان دهد و هدایت خودرو را بر عهده بگیرد.

این کامیون آن‌گونه که کمپانی دایملر اعلام کرده، در آمریکا نیز آزمایش شده است.

به گفته نخست‌وزیر ایالت بادن ‌وورتمبرگ، یک منطقه آزمایشی برای خودروهای تماما خودکار یا نیمه‌خودکار در این ایالت در نظر گرفته شده است تا تولیدکنندگان نه تنها در بزرگراه‌ها بلکه در جاده‌ها و خیابان‌ها نیز قادر به آزمایش محصولات‌شان باشند.

ولفگانگ برنهارد فرصت آزمایش مطمئن این کامیون بدون راننده را در موقعیتی واقعی امری بسیار مهم در جهت تکمیل تولید این خودروی استثنایی دانست و گفت که کمپانی دایملر از مجوز صادر شده از سوی ایالت بادن‌وورتمبرگ کمال استفاده را خواهد برد.

بدبینی رئیس پورشه

نرم‌افزار Highway Pilot به گفته مسئولان دایملر، از سیستم‌های کمکی مانند کنترل خودکار کروز (ACC) و اطلاعاتی که رادار جلو و دوربین‌های ویژه نصب‌شده روی خودرو به‌دست می‌دهند، استفاده می‌کند.

در صورت نامساعد شدن اوضاع جوی (بارش شدید باران) یا نامناسب بودن وضع جاده این نرم‌افزار از راننده می‌خواهد تا کنترل خودرو را در دست بگیرد. چنانچه راننده به پیام‌های صوتی و تصویری مخابره‌شده از سوی نرم‌افزار واکنشی نشان ندهد، کامیون به صورت خودکار از حرکت باز خواهد ایستاد.

به گفته ولفگانگ برنهارد، مسئولان وزارت حمل و نقل در آلمان، اتحادیه اروپا و نیز در سطح بین‌المللی از هم‌اکنون باید دست به کار تدوین قوانین و مجوزهای حقوقی برای تردد کامیون‌های بدون راننده شوند.

کمپانی دایملر در حالی از آزمایش موفقیت‌آمیز کامیون منحصر به فرد خود خرسند است، که ماتیاس مولر، رئیس کمپانی خودروسازی پورشه با بدبینی به اشتیاق برای تولید خودروهای هوشمند بدون راننده می‌نگرد. وی ماه گذشته در جریان برگزاری نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت در گفت‌وگویی با یک مجله تخصصی اظهار کرد: «رانندگی خودکار به نظر من یک جوگیری و اشتیاق کاملا غیرقابل توجیه است».


طی ماه جاری اتومبیل فوق‌سریع ولکان ساخت شرکت استون مارتین قرار است با یک هواپیمای بمب‌افکن به نام ولکان به رقابت بپردازد.




برای ساخت اتومبیل ولکان (Vulcan) استون مارتین که به معنای اسطوره است، از چیزی انفجاری و خشن الهام گرفته شده است.

هواپیمای آورو ولکان (Avro Vulcan) یک بمب‌افکن استراتژیک بود که از سال ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۸۴ توسط نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا به کار گرفته شده بود. این هواپیما به دلیل فناوری پیشرفته و موتورهای قدرتمندش بسیار معروف بود و پشتیبان اصلی نیروی بازدارنده سلاح هسته‌ای هوابرد بریتانیا در جنگ سرد محسوب می‌شد. این بمب‌افکن همواره مواد منفجره‌ مخربی همچون موشک پارسنگ بلو استیل (Blue Steel) با خود حمل می‌کرد. همچنین این ولکان از دفتر مرکزی استون مارتین در گیدون به عنوان پایگاه نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در گذشته استفاده کرده است.

این بمب‌افکن مدت‌ها قبل بازنشسته شده و تنها یک نمونه آماده پرواز از آن وجود دارد. این نمونه کمیاب که ولکان ایکس‌اِچ ۵۵۸ نام دارد، در حال آماده‌ شدن برای انجام آخرین پروازش طی ماه جاری است و شرکت استون یک دیدار عالی به نام «دیدار ولکان با ولکان» برای بزرگداشت این پرواز تدارک دیده است. این دیدار قرار است در فرودگاه نظامی ایونگتون (lvington) در یورکشیر انگلیس محقق شود.

آخرین باقی‌مانده ولکان ایکس‌اچ ۵۸۸ در حال حاضر در اختیار یک سازمان قابل‌اعتماد به نام ولکان تو دِ اسکای (Vulcan To The Sky) قرار دارد؛ همان سازمانی که طی هفته‌های آینده آخرین پرواز این بمب‌افکن را انجام خواهد داد. پس از این پرواز، این بمب‌افکن به بخشی از مرکز آموزشی Vulcan Aviation Academy & Heritage Center در فرودگاه رابین‌هود انگلیس تبدیل خواهد شد.

در مورد اتومبیل فوق‌سریع ولکان باید بگوییم که این اتومبیل مختص مسابقه تقریباً به اندازه بمب‌افکن ولکان قدرتمند است. این اتومبیل از یک موتور ۷٫۰ لیتری V12 با بیش از ۸۰۰ اسب بخار توان بهره می‌برد. هر ۲۴ مدل این اتومبیل در یک کارخانه محرمانه در میدلندز غربی ساخته شده‌اند و هر کدام نزدیک به ۲٫۳ میلیون دلار قیمت دارند.









 

 

پرینترهای سه‌بعدی این‌روزها خبرسازهای جهان تکنولوژی هستند و هر روز محصول تازه‌ای را به‌صورت ارزان و سریع در اختیار زندگی بشر می‌گذارند. این‌ بار بزرگترین پرینتر سه‌بعدی دنیا به ارتفاع 12 متر طراحی شده که قرار است برای مواقع اضطراری، خانه‌سازی کنند.

شرکت WASP که نام کاملش «پیشرفته‌ترین پروژه نجات جهان» است، روی کارهایی که جهان امروز نیاز دارد تحقیق و بررسی می‌کند و هدفش کاستن از رنج مردم در مواقع معمولی و حوادث بزرگ است.

این شرکت که گاهی هم به سفارش دولت‌ها و مقامات کارهایی انجام می‌دهد یا ابزارهایی می‌سازد، این بار در ایتالیا یک پرینتر سه‌بعدی عظیم به‌پا کرده تا با استفاده از آن پروژه ساخت خانه‌های اضطراری برای حادثه‌دیدگان را آزمایش کند.

نام این پرینتر «بیگ دلتا» (دلتای بزرگ) است و 12 متر ارتفاع و 6 متر قطر دارد. نکته اعجاب‌آور درباره این پرینتر عظیم این است که با وجود ابعاد بسیار بزرگ و کار عجیبی که انجام می‌دهد، تنها 100 وات برق مصرف می‌کند و این مقدار تقریبا در هر نقطه مسکونی قابل دسترس خواهد بود یا اینکه با یک موتور برق خانگی هم می‌توان آن ‌را تأمین کرد.

هدف شرکت WASP از ساختن «بیگ‌دلتا» این بوده که با حداقل هزینه و مواد در دسترس، به سریع‌ترین راه ممکن برای مردم خانه بسازد. شعار این شرکت این است: «به دوردست نگاه کن و همین نزدیکی‌ها عمل کن»، که با استفاده از این شعار این پرینتر را در زمین‌‌های اطراف ساختمان مرکزی شرکت به مدت 3 روز به راه‌ انداختند.

بیگ‌دلتا می‌تواند با استفاده از موادی که در محیط محل هستند (خاک و ماسه) خانه‌های موقت و فوری بسازد که عملا هیچ هزینه خاصی ندارند. یکی از مدیران این پروژه امیدوار است که در آینده‌ای نه‌چندان دور، با استفاده از تجربه «بیگ دلتا» بتوانند مشکل کمبود 4 میلیارد خانه در جهان را حل کنند تا کسی در هیچ‌جا بی‌سرپناه باقی‌نماند.

مترجم: محمدرضا احمدی‌نیا

پیچیده‌ترین سازه‌ی آزمایشی تولید شده به وسیله‌ی انسان برخورد دهنده‌ی بزرگ هاردونی است که در سازمان تحقیقاتی سرن در نزدیکی ژنو سوئیس تاسیس شده است.

پیچیده‌ترین سازه‌ی آزمایشی تولید شده به وسیله‌ی انسان برخورد دهنده‌ی بزرگ هاردونی است که در سازمان تحقیقاتی سرن در نزدیکی ژنو سوئیس تاسیس شده است. هدف از این پروژه کشف اجزای یافت نشده‌ی مدل استاندارد فیزیک و نظریه‌ی ابرتقارن یا وحدت بزرگ است؛ همراه ما باشید تا بیشتر با این سازه‌ی فوق‌العاده آشنا شوید.

LHC به روایت تصویر

در ادامه تصاویری از این سازه خارق‌العاده را به نظاره خواهیم نشست.

دانش آموزان در سرن

LHC به روایت تصویر

دانش آموزان در کنار آزمایشگاه فیزیک CERN در ژنو، خانه‌ی برخورد دهنده‌ی ذرات نشسته‌اند.


تونل LHC

LHC به روایت تصویر

تصویری از تونل برخورد دهنده‌ی هاردونی بزرگ، در این لوله‌ها به پرتوهای ماده برای رسیدن به سرعت مورد نیاز شتاب داده می‌شود تا زمان برخورد فرا برسد.


آشکار کننده‌های LHC
LHC به روایت تصویر

آشکار کننده‌هایی این چنینی در چهار نقطه‌ی مختلف در طول حلقه‌ی شتاب دهنده قرار گرفته‌اند. در این آشکار کننده‌ها حساس‌ترین تجهیزات ساخته شده به دست بشر برای آشکار سازی ذرات ماده و ترکیبات آن‌ها در اندازه‌هایی بسیار کوچکتر از اتم قرار گرفته است.

LHC به روایت تصویر

در نمودار بالا چهار آشکار کننده‌ی بزرگ LHC و محل قرارگیری آن‌ها مشخص است. LHC-b و ALICE برای بررسی پدیده‌های خاص فیزیکی و ATLAS و CMS برای آشکارسازی اهداف عمومی به کار می‌روند.


۲۷ کیلومتر

LHC به روایت تصویر

حلقه‌ی شتاب دهنده‌ی LHC بیشتر از ۲۷ کیلومتر طول دارد و در زیر زمین و مابین کشورهای سوئیس و فرانسه احداث شده است.


اتاق کنترل LHC

LHC به روایت تصویر

فیزیکدانان در حال بررسی اطلاعات حاصل از برخورد ذرات در اتاق کنترل برخورد دهنده‌ی بزرگ هاردونی هستند.


دنباله‌ی ذرات در LHC
LHC به روایت تصویر

وقتی ذرات درون شتاب‌دهنده به یکدیگر برخورد می‌کنند به ذرات پر انرژی از آنچه آن‌ها را تشکیل داده تقسیم می‌شوند. این ذرات بنیادی اکثراً عمر بسیار کوتاهی دارند و به سرعت تبدیل به ذراتی دیگر می‌شوند. ذراتی که بر اثر برخورد تشکیل شده‌اند در دیاگرام‌هایی شبیه این بررسی می‌شوند.


اطلس
LHC به روایت تصویر

آشکار کننده‌ی (ATLAS (‎A Toroidal LHC Apparatus یا دستگاه حلقوی برخورد دهنده‌ی هاردونی بزرگ یکی از دو آشکار کننده‌ی همه منظوره‌ی این مرکز است.


ردیاب اطلس

LHC به روایت تصویر

تکنسینی بر روی نیمه هادی های اطلس کار می‌کند.


غار اطلس
LHC به روایت تصویر

متخصصان نوعی دماسنج را درون اطلس جایگذاری می‌کنند.


دیوار اطلس

LHC به روایت تصویر

ساختمانی که آزمایش کننده‌ی اطلس و دفاترش در آن واقع شده‌اند با این تصویر از برخورد دهنده نقاشی شده‌اند.


اطلس و لِگو

LHC به روایت تصویر

مدلی از آشکار کننده‌ی اطلس که ساشا مهلهیس با استفاده از لگو طراحی کرده است.


آزمایش دهنده‌ی CMS
LHC به روایت تصویر

سیملوله‌ی فشرده‌ی میونی (Compact Muon Solenoid) یا به اختصار CMS دومین آشکار ساز همه منظوره‌ی سرن است. مهم‌ترین ماموریت این آشکار کننده تا کنون جستجو برای ذره‌ی بنیادی بوزون هیگز بوده است.


بوزون هیگز

LHC به روایت تصویر

این خطوط نمونه‌ای از داده‌های به دست آمده از آشکار ساز ATLAS است. بوزون هیگز پس از برخورد دو پروتون با انرژی ۱۴ ترا الکترون ولت تولید شده و به سرعت به میون واپاشی شد. میون گونه‌ای از الکترون سنگین است که توسط آشکارساز جذب نمی‌شود. میون‌ها با خطوطی با رنگ زرد به نمایش در آمده‌اند.


CMS فوق سنگین
LHC به روایت تصویر

CMS بیشتر از ۱۲ هزار تُن وزن دارد.


زیبای LHC

LHC به روایت تصویر

دانشمندان در شتاب دهنده‌ی LHCb یا (LHC beauty) روبروی آشکار ساز این مرکز ایستاده‌اند که وظیفه‌ی جستجوی ذرات نادر حاصل از فروپاشی‌ها را بر عهده دارد.


تونل بزرگ
LHC به روایت تصویر

تکنسینی مشغول کار در تونل LHC برای ارتقای این سیستم است.


توقف آتش
LHC به روایت تصویر

برای اولین بار LHC در سال ۲۰۰۸ روشن شد، اما پس از مدت کوتاهی به علت ایراد در ارتباط میان آهن رباهای غول پیکرش از مدار خارج شده و متوقف شد.


به روز رسانی

LHC به روایت تصویر

در اوایل سال ۲۰۱۳ پس از سه سال اجرا برخورد دهنده‌ی هاردونی برای ارتقاء و به روز رسانی به مدت دو سال تعطیل شد. در این زمان صدها مهندس و تکنسین وقت خود را صرف تحکیم و تقویت شتاب‌دهنده کردند تا به انرژی ۱۳ TeV (ترا الکترون ولت) که تقریباً دو برابر قدرت اولیه‌ی LHC است دست پیدا کنند. پیش از این در زومیت از کشف ذره‌ی بنیادی دیگری پس از به روز رسانی LHC گفته بودیم.


آغاز ماجرا

LHC به روایت تصویر

همانطور که نمودار بالا مشاهده می‌کنید هیچ شتاب‌دهنده‌ای بر روی زمین نخواهد توانست انرژی مورد نیاز برای تجمیع تمام نیروها را به دست بیاورد، آن چیزی که در ۱۰ به توان ۳۶- ثانیه از آغاز مهبانگ اتفاق افتاده است.


اتاق کنترل
LHC به روایت تصویر

در این تصویر fish-eye از اتاق کنترل LHC فیزیکدانان را در حال تماشای نتیجه‌ی برخورد ذرات مشاهده می‌کنید.


همکاری بزرگ
LHC به روایت تصویر

آزمایش‌دهنده‌ی LHC شامل هزاران متخصص و فیزیکدان از ده‌ها کشور جهان است؛ بسیاری از این کشورها از نظر نظام سیاسی با یکدیگر دشمن به حساب می‌آیند.


آزمایش دهنده‌ی ALICE
LHC به روایت تصویر

آزمایش دهنده‌ی آلیس یا آزمایش برخورددهنده بزرگ یون (A Large Ion Collider Experiment) بر روی یون‌های سنگین تحقیق می‌کند تا به سوپی از کوارک-گلوئون شبیه آنچه در مراحل آغازین جهان وجود داشت دست یابد.


ردیاب درونی آلیس
LHC به روایت تصویر

عنصری از آشکار کننده‌ی آلیس که ردیاب درونی نامیده می‌شود.


ابررساناها
LHC به روایت تصویر

الکترومغناطیس چهارقطبی ابررسانا برای هدایت پرتوهای ماده به چهار نقطه‌ی تقاطع استفاده می‌شود؛ جایی که برخورد بین پروتون‌ها انجام خواهد گرفت.


کریستال سرب تنگستات
LHC به روایت تصویر

طیف‌سنج فوتون آلیس از ۳٫۵۸۴ کریستال سرب تنگستات تشکیل شده است؛ ماده‌ای به شفافیت شیشه‌ی سیلیکا اما با چگالی حدود چهار برابر آن. هنگامی که ذره‌ای با انرژی بالا از درون این کریستال‌ها عبور کند، ردی از خود روشن خواهد کرد تا ۱۷٫۹۲۰ کانال تشخیص بتوانند انرژی الکترون، پوزیترون و فوتون ها را تشخیص دهند.


آهنربای آلیس

LHC به روایت تصویر

تکنسینی را در حال کابل‌کشی درون آهنربای آلیس مشاهده می‌کنید.

خبرگزاری عصر ایران

محققان در حال آزمایش عملیاتی ربات‌های غواص در یک زندان و معدن غرق شده در استونی هستند. این ربات‌ها می‌توانند در محیط‌‌های خطرناک،کمک باستان‌شناسان باشند.

یک زندان و معدن قدیمی واقع در استونی، در دهه نود تخلیه شده و سیلاب آن را پوشانده است. ساختمانها و ماشین آلات زیادی زیر آب رفتند اما حالا منطقه ای محبوب غواصان و جایی عالی برای امتحان ربات جدید یوکَت (U-CAT) است که برای باستان‌شناسی زیر آب و مطالعه درون کشتی های غرق شده طراحی شده است.

مارجا کروزما، استاد و پژوهشگر زیست رباتها (biorobotics) در مرکز پژوهشی زیست رباتها در دانشگاه فنی تالین درباره این ربات تازه می گوید:«این ربات قرار است به محفظه ها نفوذ کند، و فیلم بگیرد و برگردد. گاهی جای بسیار کمی برای غواصی انسان زیر آب وجود دارد اما این ربات می تواند در تمام زوایا بچرخد و دوباره برگردد.»

این ربات ، با یک برنامه خودکار و بدون کنترل از راه دور کار می کند. حسگرهای این ربات اجازه نمی‌دهند که با دیوار یا موانع دیگر برخورد کند. این ربات با الهام از حیوانات دریایی نظیر لاک پشتها و ماهی ها طراحی شده تا به راحتی زیر آب حرکت کند.

تاوی سالیمائه، پژوهشگر رباتهای زیرآب، در دانشگاه تالین هم در این باره می گوید: «این ربات به جای پروانه، باله دارد که باعث می‌شود با راحتی بسیار در محفظه ها بگردد، در ضمن حرکت باله ها گل و لای کمتری ایجاد می کند زیرا اگر یک موتور پروانه دار را در این محیطها روشن کنید، باعث می شود که گل و لای کف آب بالا بیاید و آن وقت چیزی نمی بینید.»

تا همین اواخر فقط ارتش و شرکتهای بزرگ مانند شرکتهای نفتی می توانستند هزینه زیردریایی های کوچکِ خودکار را تأمین کنند. اما این وسیله ساده، حالا در دسترس دانشمندان است و به آنها کمک می‌كند که بدون خطر، آثار تاریخی زیر دریا را مطالعه کنند.

مارجا کروزما دراین باره می‌گوید: «گم کردن یک ربات در یک کشتی غرق شده، خیلی بهتر از از دست دادن یک غواص است. خیلی وقتها ما وارد محفظه کشتی های غرق شده نمی شویم چون بسیار خطرناک است. بنابرین واضح است چرا ترجیح می دهیم که در این موقعیت، رباتها را جانشین افراد کنیم.»

چالشهای پیش روی رباتهای زیرآب

اطلاعات صوتی و تصویری که این رباتها جمع می کنند می تواند به شکل نقشه های سه بعدی در بیاید و به همین خاطر آنها یک ابزار ارزشمند در کشف و نگهداری گنجینه‌های پنهان دریاها به حساب می‌آیند. با وجود این ارتباط با رباتها و هدایت آنها دردسرهای خاص خود را دارد.

بندتو آلوتا، استاد رباتیک در دانشگاه فلورانس و مسئول هماهنگی در پروژه ARROWS ( پیکان ها) در این زمینه می گوید: «در مطالعات باستانشناسی بسیار مهم است که بدانیم یک عکس یا ویدئو دقیقاً در چه نقطه‌ای گرفته شده است. چون نمی توانیم زیر آب از امواج رادیویی استفاده کنیم باید از ارتباط آکوستیک استفاده کنیم که خیلی مطمئن نیست. برای ارتباط و هماهنگی با رباتها هنوز مشکلات فنی زیادی دارد كه در تلاش برای حل آنها هستیم.

ربات مدولار مارتا (MARTA) که شکلی شبیه یک اژدر زیردریایی دارد هم با هماهنگ کردن کار همزمان رباتهای مختلف در زیر آب، مانند یک «تفسیرگر اطلاعات» زیر آب عمل می کند. ساختار این ربات به آن اجازه می دهد که سریع حرکت کند و مناطق زیادی را به تنهایی و یا به همراه دیگر رباتها نقشه برداری کند. دکتر آلوتا درباره هدف و دستاورد این پروژه پژوهشی می گوید: «وقتی این پروژه راه اندازی شد، امیدوار بودیم که بتوانیم به کار باستان‌شناسان کمک کنیم، حالا در پایانِ این کار پژوهشی فکر می کنیم که این فناوری می تواند به زودی در زمینه های مخلتف پژوهشی، مثل زیست شناسی و زمین شناسی هم در اختیار دانشمندان قرار بگیرد.»

منبع: یورونیوز

رباتی غول‌پیکر در تاسیسات ناسا به کمک مهندسان آمده تا قطعات سبک کامپوزیتی موشک را در ابعادی بسیار بزرگ و بی‌سابقه برای فضاپیماهای آینده در ماموریت‌های طولانی تر ازجمله ماموریت مریخ بسازد.

این ربات در مرکز فناوری کامپوزیت واقع در مرکز پرواز هوایی مارشال ناسا در شهرک هانتسویل ایالت آلاباما قرار دارد، و بر روی ریلی 12 متری سوار شده است. سر آن دارای 16 قرقره نوار فیبر کامپوزیتی است که طبق الگوهای دقیقی آن‌ها را تزریق کرده و اجسام را در ابعاد بزرگ یا کوچک می‌سازد.

این ربات برای ساخت سازه‌های بزرگ کامپوزیتی بر روی ریلی حرکت می‌کند و یک سر در انتهای بازوی شش متری ربات قرار دارد که در جهات مختلف قادر به حرکت است.

فیبرها هنگام تزریق، گرم می‌شوند تا به سطوح مختلف بچسبند. سر ربات را می‌توان برای پروژه‌های مختلف تغییر داد.

پرستون جونز، معاون اداره مهندسی مارشال، در بیانیه‌ای گفت: این سیستم تولید رباتیک جدید، فناوری جدیدی را برای تولید کم‌هزینه و پرسرعت در ساخت سازه‌های کامپوزیتی موشک در اختیار ما می‌گذارد.

وی در ادامه گفت: ما این قطعات را می‌سازیم تا از مناسب بودن آن‌ها برای استفاده در فضاپیماهایی که انسان‌ها را در ماموریت‌های کاوشی به مریخ و سایر مکان‌ها خواهند برد، اطمینان حاصل کنیم.



برای ساخت یک فضاپیما، مثل سیستم پرتاب فضایی جدید ناسا (SLS)، از مواد بسیار مختلفی استفاده می‌شود. SLS یک موشک سنگین است که برای بردن فضانوردان به ماموریت‌های فضایی طولانی از جمله مریخ طراحی شده است.

هرچه موشک سبک‌تر باشد، توانایی بیشتری در حمل محموله‌هایی مانند فضانوردان، وسایل علمی، غذا، تجهیزات، و سکونتگاه را به مقاصد فضایی دارد. کامپوزیت‌های سبک می‌توانند حمل بیشتر بار را افزایش داده و هزینه تولید را کاهش دهند.

جاستین جکسون، مهندس مواد مرکز مارشال و کسی که این ربات را نصب و امتحان کرده ، اظهار کرد: این ربات سازه‌هایی با قطر بیش از هشت متر را خواهد ساخت، این قطعات از بزرگ‌ترین قطعاتی هستند که تابحال برای فضاپیماها ساخته شده‌اند.

تولید قطعات کامپوزیتی در سال‌های اخیر رشد چشم‌گیری داشته است. ناسا از این ابزار جایگذاری صنعتی اتوماتیک به روش‌های جدیدی برای پیشروی در عرصه اکتشافات فضایی استفاده می‌کند.

جکسون خاطر نشان کرد: سرمایه گذاری مارشال روی این ربات به شکوفایی فناوری ساخت کامپوزیت کمک می‌کند و باعث ارزان‌تر شدن فرآیند ساخت فضاپیماها خواهد شد.

در قسمتی از بیانیه چنین آمده است که: این ابزار جدید جایگذاری فیبر، تغییرات عظیمی را موجب خواهد شد زیرا باعث کاهش قابل ملاحظه هزینه شده و کیفیت سازه‌های بزرگ فضایی را بهبود می‌دهد.




از زمانی که «کارل بنز» نخستین خودروی مدرن تاریخ را در دهه ۱۸۸۰ میلادی به دنیا معرفی کرد، انسان همواره خودرو را در جاده ها هدایت می کرده است.

پروفسور احمد راد، استاد ایرانی دانشکده مهندسی سیستم های مکاترونیک دانشگاه سیمون فریزر می گوید: حالا نوبت تغییر در این روند است.

وی هدایت پروژه ای بزرگ را بر عهده دارد که در آن بر روی خودروهای بدون راننده و سیستم های کمک راننده تحقیق می شود.

راد می گوید: به تدریج مفهوم «خودرو» به معنای واقعی تغییر کرده و به چیزی تبدیل می شود که شاید بهتر باشد آن را روبات خودکار بنامیم. در این فرآیند آنچه که راننده در خودروهای فعلی به عنوان هدایت کننده انجام می دهد به یک نقش نظارتی تبدیل می شود.

پروفسور راد و مهران شیرازی دانشجوی دکتری در دانشگاه سیمون فریزر بر روی شبیه ساز رانندگی پیشرفته ای کار می کنند که به نظر می رسد زمینه ساز نسل آتی خودروهای بدون سرنشین خواهد بود.

این شبیه ساز شامل صندلی خودرو و یک فرمان است که با داشبورد و قطعه ای در نقش شیشه جلو که شامل سه نمایشگر می شود ترکیب مورد نظر پروفسور راد و مهران شیرازی را تشکیل می دهد.

این نمایشگرها تصاویر کاملی از مسیر پیش رو را در اختیار کاربر شبیه ساز قرار می دهد. همچنین دو دوربین مادون قرمز که بر روی داشبورد نصب شده رو به راننده قرار دارد.

به گفته راد، این دوربین ها شامل یک ردیاب چشمی هستند که لحظه به لحظه مسیر دید راننده را زیر نظر دارد. از کاربردهای این سیستم می توان به این نکته اشاره کرد که راننده در هر حال چه کاری انجام می دهد، در حال ارسال پیامک است و یا اینکه به هر دلیل همراه با احساس خواب آلودگی رانندگی می کند.

فناوری جدیدی که این دانشمندان بر روی آن کار می کنند در آینده نزدیک بر روی خودروهای بدون سرنشینی نصب خواهد شد که در صورت تشخیص ناپایدار بودن شرایط راننده از جمله مصرف مشروبات الکلی یا هر ماده ای که تمرکز را از او بگیرد، مانع از ادامه رانندگی شده و حتی خودرو را به خانه بازمی گرداند.

منبع: خبرگزاری مهر

دوشنبه 16 شهریور 1394

فناوری را بپوشید.

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: جذابیت های برق، تکنولوژی های روز دنیا، 

هفته نامه صدا - منیره باقی: فناوری های قابل پوشیدن در صدر سال 2014 بودند و همه ما می خواهیم بدانیم که در سال 2015 نیز مانند سال گذشته این نوآوری ها چقدر پیشرفت داشته و چه چیزی را برای ما از این حیث به ارمغان آورده اند؟ ما در این مطلب سعی کردیم یک فهرست از بهترین فناوری های قابل پوشیدن را که بهترین های این حوزه بوده اند برای شما معرفی کنیم.

Skully

فناوری را بپوشید

یکی از محصولات تولید شده توسط سرمایه گذاری مردمی Indiegogo است که موفقیت بسیاری را در جذب سرمایه مردمی به دست آورده است. اسکالی یک کلاه ایمنی موتورسیکلت است که صفحه نمایش درونی آن به رانندگان موتورسیکلت ها تجربه ای مانند یک خلبان جنگنده را می دهد.

این محصول که در سال 2015 میلادی به بازار عرضه شده و یکی از محصولات مبتنی بر سیستم عامل اندروید است به موتورسواران طرح جامع و واضحی از خیابان ها، نقشه های جی پی اس، دوربین عقب و متریک های اندازه گیری سرعت و مسافت می دهد.

Barclaycard


فناوری را بپوشید

پول نقد دشمن دنیای فناوری است و دنیای فناوری هر کاری می کند تا این پدیده قدیمی را که هنوز هم وجود دارد از میدان خارج کند. این محصول دنیای فناوری یک دستبند است که شما به کمک آن می توانید بدون حمل هیچ گونه پول نقد به خرید و پرداخت خریدهایتان بپردازید چرا که این روزها پول نقد یک بار اضافی تلقی می شود.

Viper

فناوری را بپوشید

وایپر یک سیستم کامل برای تمامی باشگاه های فوتبال است و قرار بود بُعد جدیدی را به ورزش در سال 2015 اضافه کند. به هنگام پوشیدن آن می توانید سرعت، شتاب حرکات و تمام بیومکانیک های خود را ثبت کنید و پیشرفت خود را در ورزش کردن بسنجید.

Beddit

فناوری را بپوشید

یکی از بهترین فناوری های پوشیدنی است که اصلا نیازی نیست آن را بپوشید اما در دسته بندی فناوری های قابل پوشیدن قرار می گیرد. این ابزار را بر روی تخت خود گذاشته و به کمک آن می توانید ضربان قلب و الگوهای تنفسی خود را ثبت کنید تا به شما بگوید که خواب شما چقدر عمیق است. با استفاده از این ابزار شگفت انگیز می توانید خواب خود را به راحتی تنظیم کنید.

Moov

فناوری را بپوشید

این فناوری قابل پوشیدن توسط شرکت های مایکروسفات و اپل به طور مشترک طراحی شده است. این فناوری یک مربی مجازی است که به شما می گوید چگونه و چه وقت چه کار انجام دهید. نرم افزار AI یک نرم افزار بسیار هوشمند بوده و به شما کمک می کند که حالت خود را درست کنید و در مواقع مورد نیاز انگیزه لازم را کسب کنید.

Ringly

فناوری را بپوشید

بهترین ویژگی های یک ساعت هوشمند را می تواند در یک حلقه کوچک با یک سنگ نسبتا با ارزش که بر روی آن نصب شده است برای شما به ارمغان بیاورد. نام این حلقه Ringly است و می توانید آن را با گوشی خود همگام سازی کرده و نوتیفیکیشن های فیس بوک، اسنپ چت، توئیتر و غیره را دریافت کنید.

Nixie

فناوری را بپوشید

یکی از فناوری های قابل پوشیدن که برنده جایزه intel Make It Wearable شده است. نیکسی یک هواپیمای کنترل از راه دور کوچک است که بر روی آن یک دوربین نصب شده و شما می توانید با استفاده از آن عکس سلفی بگیرید. هواپیمای بدون سرنشین، سلفی؟ آیا سال 2015 تواند چیزهای شگفت انگیزتری هم به ما نشان دهد؟

Project Morpheus

فناوری را بپوشید

این محصول تولید شرکت سونی است و یک فناوری قابل پوشیدن یا یک نمایشگر قابل پوشیدن است که سونی در سال 2014 از آن رونمایی کرد. این محصول روی سر نصب می شود به گونه ای که واقعیت مجازی را برای شما به تصویر می کشد. به تصور بسیاری از کاربران پاسخ یا واکنش سونی به Oculus Rift آنچنان چیز بدی هم از آب درنیامده است. این فناوری برای کنسول های پی اس 4 و ویتا طراحی شده و یک ظاهر زیبا دارد.

Hamburg, Germany to test first smart road in Europe


هامبورگ آلمان به عنوان اولین شهر اروپایی برگزیده شده که خیابان های آن قرار است هوشمند شوند. مقامات بندر هامبورگ با همکاری سیسکو یک جاده در این ناحیه ساخته اند که ۳ خیابان و Kattwykbrücke یا پل Kattwy را به هم متصل می کند. ۴ ماه طول کشید تا این مسیر ساخته شود.

این جاده در ماه مه ۲۰۱۵ راه اندازی و به وسیله دوربین ها و سنسورها متصل به چراغ های راهنما آراسته شد. ۴ عنصری که این مسیر را به جاده ای متفاوت تبدیل کرده اند سیستم روشنایی هوشمند، عبور و مرور هوشمند، محیط هوشمند و سنسورهای هوشمند هستند.

smart-road-2


برای مثال اگر فردی چه پیاده و چه سواره از داخلی این خیابان رد نشود، سیستم روشنایی خود به خود خاموش می شود و تا فردی نزدیک به آن ناحیه نشده، سنسورها تشخیص می دهند که لزومی به روشنایی وجود ندارد و خیابان در ظلمات کامل فرو می رود. تصور کنید چنین اتفاقی اگر امکان پذیر باشد و در تمام سطح شهر رخ دهد، چقدر در مصرف انرژی صرفه جویی خواهد شد.

سیستم محیط هوشمند نیز مجموعه ای از سنسورها هستند که در طولانی مدت داده ها را ثبت کرده و از طریق وای فای به شبکه اصلی مخابره می کنند. پل مذکور که در مورد آن صحبت شد، هر دو ساعت یک بار برای عبور و مرور کشتی ها به صورت افقی بالا می رود و بیست دقیقه به طول می انجامد تا به حالت اولیه بازگردد. سنسورها به پل کمک می کنند تا روند تغییرات خود را بهبود بخشد و روی روال کار خود را انجام دهد.

نخستین کشتی با سوخت گیاهی در جهان


اولین شناور گاز طبیعی مایع دنیا در مراسمی ویژه در هامبورگ آلمان نام‌گذاری شد. این شناور در زبان آلمانی هامل (Hummel) نام گرفته است که ترجمه آن به انگلیسی «زنبور عسل» است.

این بارج (کرجی) هیبریدی زاییده فکر آلمانی‌ها، از سیستم‌های دریایی آنان است که در نوع خود بی‌نظیر است.

هدف از طراحی و ساخت این شناور سوخت طبیعی، سوخت‌رسانی به کشتی‌های کروزی است که در بندر هامبورگ لنگر می‌اندازند. معمولا آب و هوای این مناطق به دلیل سوختگیری بسیار آلوده و خطرناک است؛ ولی میزان تولید اکسید نیتروژن و دی اکسید کربن این شناور سوخت طبیعی ۳۰ درصد کمتر از سایر روش‌هاست و به این ترتیب آلودگی چندانی برای محیط زیست به دنبال ندارد. 
 
طول و عرض این شناور سوخت طبیعی به ترتیب ۷۷ و ۱۱ متر است و در یک کارخانه کشتی‌سازی در اسلواکی ساخته شده است و ۳ هفته طول کشیده تا به هامبورگ منتقل شود.  
 
مدیر این پروژه در سخنرانی خود گفته است که مهم‌ترین هدف در تولید این شناور نشان دادن این موضوع بوده که حفاظت از محیط زیست و منافع اقتصادی متناقض نیستند. 
 
محققان محیط زیست بر این باورند که توسعه شناورهای سوخت طبیعی یک راه‌کار مناسب برای کاهش آلودگی بندرگاه‌هاست و صنعت دریایی را متحول می‌کند. 
 
نتایج این تحقیقات در World Maritime منتشر شده است.

چهارشنبه 11 شهریور 1394

کانادا آسانسور فضایی می سازد.

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

کانادا آسانسور فضایی می سازد !

گزارش‌های اخیر از کانادا  نشان می‌دهد، پروسه ساخت آسانسور فضایی با ارتفاع ۲۰ کیلومتر در حال پیگیری است، شرکت Thothx Technology، پیش‌ از این پتنتی در رابطه با این تکنولوژی پیشرفته به ثبت رسانده بود. هدف اصلی این آسانسور بادی یا آسانسور پنوماتیکی پرتاب فضانوردان از روی سکویی در قسمت فوقانی آسانسور است.

m1

ایده آسانسور فضایی برای اولین بار در سال ۱۸۹۵ توسط دانشمند روس، کنستانتین تسیولکوفسکی بعد از الهام از برج ایفل مطرح شد، اما این ایده به دلیل کمبود تجهیزات تکنیکی همچنان در حد یک خیال‌پردازی خام باقی‌مانده است. Thothx پتنت این تکنولوژی را ماه ژوئیه (مرداد ماه) در USPTO (اداره ثبت اختراع و نشان تجاری ایالات‌متحده) به ثبت رساند.

دکتر برندان کوئین، مخترع این آسانسور فضایی می‌گوید  وقتی یک راکت فضایی معمولی از زمین یا سکوی اقیانوسی به فضا پرتاب می‌شود، قبل از جدا شدن مرحله سوخت از راکت؛ در حدود ۱۵ تا ۲۵ کیلومتر به‌صورت عمودی پرواز می‌کند و سپس به سمت زمین سقوط می‌کند (معمولاً در اقیانوس فرود می‌آید) و در مرحله آخر وارد فضا می‌شود و به‌صورت افقی پرواز می‌کند.

برج ThothX نیاز به پرواز عمودی و مرحله‌های جدا شدنی را به‌کلی از مراحل پرتاب راکت حذف می‌کند که منجر به‌صرفه جویی در مصرف سوخت می‌شود.

کوئین می‌گوید در کانسپت ما، راکت به‌صورت الکتریکی از آسانسور بالا می‌رود و سپس به‌صورت افقی از سکو پرتاب می‌شود، به‌ این‌ ترتیب کل فاز پرتاب عمودی حذف می‌شود

رصدخانه الگانکوئین در شهر پمبروک، انتاریوی کانادا عهده‌دار این پروژه فوق‌العاده بوده است. کوئین می‌گوید، مهم‌ترین ویژگی که در ثبت پتنت این سازه لحاظ شد، نحوه کنترل این سازه بلند بود.

m3

وی گفت، نیروهای جانبی اعمال‌شده بر برج این سازه به‌وسیله فشار پنوماتیک خنثی می‌شوند. وی همچنین با استناد به طرح پیشنهادی آرتور سی کلارک که در رمان “چشمه‌های بهشت” مطرح کرده بود، توضیح داد، این آسانسور فضایی همچنین می‌تواند با کابل و سیستم وزنه تعادل ساخته شود.وی گفت، Thothx در این پروژه از محفظه‌هایی که از موادی مانند پلی‌اتیلن و کولار ساخته می‌شوند، بهره خواهد برد.

m4

کوئین می‌گوید، برج به روی توریست‌ها هم بازخواهد شد که می‌تواند امکان تجربه شرایط بی‌وزنی‌ای که تمام فضانوردان تجربه می‌کنند را برای مردم فراهم کند.

کارولین رابرتز، رئیس و مدیرعامل شرکت Thothx Technology می‌گوید، تکنولوژی راکت­های فرود نرم می‌تواند توسط شرکت‌های دیگر توسعه داده شود و نویدبخش عصر جدیدی در حمل‌ونقل فضایی باشد. وی در بیانیه‌ای گفت:

فرود آمدن بروی سکویی در سطح دریا نمایش بزرگی است اما فرود آمدن در ارتفاع ۱۲ مایل (۲۰ کیلومتر) بالاتر از سطح دریا، سفر فضایی را بیشتر شبیه سفر با یک جت مسافربری می‌کند.

علیرضا نیک پیام

منبع سایت انگلیسی زبان



ربات ناسا

چند سالی است که چند ربات از طرف ناسا به مریخ فرستاده شده‌اند و در مأموریت‌های سختی توانسته‌اند داده‌های بسیار ارزشمندی از این سیاره به زمین بفرستند اما مشکلات بسیار دست‌وپا گیری سر راه این مأموریت‌هاست که باعث شده است ناسا و ESA به فکر پروژه‌ای با عنوان «ربات دوسویه» بیفتند. هدف این پروژه طراحی رباتی بود که بتواند آنچه را حس می‌کند، به اپراتورش منتقل کند و آنچه اپراتور حس کرده را انجام دهد.

پروژه راهبری ربات‌ جدید که روی زمین است آن هم از ایستگاه فضایی بین‌المللی، یک پروژه تازه برای تمرین مأموریت‌های مریخی است.

سفر به مریخ گام بعدی انسان در فضاست که تا امروز هم به لطف «روور»های ناسا توانسته اطلاعات با ارزشی از سیاره سرخ به دست بیاورد.

اکنون مرکز تحقیقات فضایی اروپا (ESA) یک خودروی رباتیک تازه ساخته است که دوربینی با کیفیت بالا و بازوهایی نرم و حساس دارد و از راه دور قابل کنترل و راهبری است.

این ربات می‌تواند بخشی از حس خود را به کاربر منتقل کند و در مقابل تا حدودی از اراده کاربر خود تبعیت کند. از آنجا که انجام مأموریت در کرات دیگر با چالش‌ها و سختی‌های پیش‌بینی‌نشده‌ای روبه‌رو می‌شود، برای عبور از این چالش‌ها که مثلاً یک چاله شنی ساده است، ربات باید بتواند دستور کاربر درباره قدرت مورد نیاز و نیرویی که در هر نقطه به‌کار می‌گیرد را انجام دهد.

ربات جدید اروپا تا حدودی این توانایی را دارد و قرار است آندریاس موگنسن، فضانورد اروپایی که قرار است 2 سپتامبر (فردا 11 شهریور 1394) به ایستگاه فضایی بین‌المللی برود، آن ‌را روی زمین کنترل کند.

نخستین مأموریت موگنسن در این اعزام این خواهد بود که در روز 6 سپتامبر (16 شهریور) از ایستگاه فضایی کنترل ربات اروپایی را که در محوطه مقر ESA در هلند است به دست گیرد و با استفاده از بازوها و دوربین این ربات، یک میخ فلزی را از زمین این محوطه بیابد و بردارد.

این عملیات بسیار سخت خواهد بود چراکه برداشتن این پین فلزی نیازمند نوسانی در حدود 150 میکرومتر یا یک ششم میلی‌متر است و چنین کنترلی روی بازوهای ربات آن هم از ایستگاه فضایی، کاری بسیار سخت است. یکی از چالش‌های عمده در این مأموریت این است که چه میزان فشار در بازو ایجاد شود و اجزای ربات با چه سرعتی حرکت کنند.

پین فلزی که قرار است از فضا برداشته شود

هدف نهایی ناسا و ESA از چنین پروژه‌هایی این است که رباتی را که روی سطح مریخ فرود آورده‌اند، توسط فضانوردانی که در سفینه خود به دور مدار مریخ می‌چرخند کنترل کنند.

این کار باعث می‌شود تا مشکل زمانی که برای ردوبدل داده‌ها و دستورات از زمین طی می‌شود از بین رفته و نیازی به ریسک فرود انسان روی سیاره و برخاستن از آن نیز رفع شود.

فاصله زمین تا سیاره مریخ بین 56 تا 400 میلیون کیلومتر است و پیام‌های رادیویی این فاصله را با سرعت نور در زمانی در بین 6 تا 46 دقیقه این فاصله را طی می‌کند یعنی وقتی دانشمندان در مرکز ناسا دستوری را به ربات روی مریخ می‌فرستند، فاصله بین صادر شدن دستور تا دیدن نتیجه آن گاهی تا یک ساعت خواهد بود.

از سوی دیگر یکی از اهداف این پروژه، ساخت و ساز روی کره ماه با استفاده از ربات‌هایی که از روی زمین کنترل می‌شوند عنوان شده است.

سازمان‌های فضایی امیدوارند با استفاده از این تکنیک، تلسکوپ و ایستگاه فضایی برای اقامت فضانوردان روی سیاره‌های دیگر بسازند و برای این کار نیازی به حضور انسان نداشته باشند.

از جمله مکان‌هایی که برای این کار مورد توجه ناساست، سمت تاریک ماه است که تاکنون مورد کاووش‌های حضوری قرار نگرفته است.

این بخش از ماه که هیچ وقت نور مستقیم به آن نمی‌تابد، محل بسیار مناسبی برای کار گذاشتن تلسکوپ‌های نوری است که بتوانند تصاویر با تداخل نوری اندک از اعماق فضا تهیه کنند.

همچنین ساخت سرپناه و پایگاه برای اقامت انسان روی مریخ نیز یکی از مشکلات سال‌های آینده فضانوردان است چراکه برای پیاده شدن روی سیاره سرخ، با طبیعت بسیار خشنی که این سیاره دارد، نیازمند وجود پایگاهی آماده هستند.

دمای سطح مریخ بین روز و شب تا 100 درجه سانتی‌گراد نوسان دارد و بادهای سطحی موسمی با سرعت بیش از 120 کیلومتر در این سیاره می‌وزد.

در چنین شرایطی نیاز به رباتی که بتواند با کنترل از راه دور اردوگاهی برای فضانوردانی که به مدار رسیده‌اند ایجاد کند بسیار مهم است. بدون شک آزمایشی که 5 روز دیگر انجام خواهد شد، گامی مهم در انتقال عصر فضا به یک دوران تازه است.

مترجم: محمدرضا احمدی‌نیا

شاید کمتر خانه درختی بتوان یافت که تا این حد نامتعارف باشد. اما نگران نباشید؛ دید 360 درجه، وای فای و هر امکاناتی دیگری که بخواهید در این خانه درختی که با انرژی خورشیدی کار می‌کند، وجود دارد.

خانه درختی مجهز به انرژی خورشیدی و وای فای

جونو ویلیامز مهندس صنایع پلاستیکی و طراح گرافیک است. وی تصمیم گرفته تا اتاقی در ارتفاع بسازد اما خانه‌های درختی معمولی نتوانستند رضایت او را جلب کنند. بنابراین تصمیم گرفت سازه درخت مانند خود را جوری بسازد که تنها محدود به مکان‌های پردرخت نشود و بتوان آن را در هر جایی از دنیا که خواست، نصب کند.

اثر ویلیامز، The Skysphere نامیده می‌شود که به معنای گوی‌ آسمانی است. گوی‌ آسمانی یک اتاق مدور است که با یک نردبان به زمین می‌رسد. این خانه درختی که در شهر لینتون زلاندنو واقع شده، بازدیدکنندگان را به نمایی فوق‌العاده از دشت‌های اطراف خود مهمان می‌کند. علاوه بر طراحی منحصربه‌فرد و مناظر چشمگیر، گوی آسمان به انرژی خورشیدی مجهز است و از این طریق هر آنچه برای گجت‌هایش لازم است را تأمین می‌کند.

این خانه درختی دارای اینترنت پرسرعت و نورپردازی فوق‌العاده است. علاوه بر این، سیستم صوتی وایرلس، یخچالی پر از نوشیدنی و ورودی از طریق اثرانگشت نیز از دیگر امکانات گوی آسمانی است. جالب است بدانید که تمام این امکانات از طریق یک اپلیکیشن موبایل کنترل می‌شود که از طریق صحبت کردن، وظیفه خود را به انجام می‌رساند. به نظر می‌رسد تنها چیزی که گوی‌ آسمانی فاقد آن است، یک سرویس بهداشتی کارآمد است.

http://www.nividar.com/full/236fd64dc2477eda330b59edea94e1da3c3d727e.jpg


http://www.nividar.com/full/25e417ae36ed3fc5c83ad373159cb3a6e0ff78a6.jpg



http://www.nividar.com/full/1075d6ea98d85958c71ab77f0cb2a2b5612b66e5.jpg


خاطره فرامرزیها

چهارشنبه 4 شهریور 1394

ربات نفتی ژاپن از انسان غول می‌سازد.

نویسنده: سفید برفی   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 


ربات نفتی

ربات‌هایی که در قالب اسکلت بیرونی ساخته می‌شوند، این روزها رونق زیادی دارند و اخیرا شرکت میتسویی ژاپن که بزرگترین شرکت در صنعت نفت ژاپن است نمونه تازه‌ای از آنها را معرفی کرده است.

هفته گذشته روزهای خوب و پرباری برای ربات‌های اسکلت خارجی بود و در آن ربات آمریکایی «MegaBot» توانست مبلغ 500 هزار دلاری را که برای آغاز تولید آن نیاز داشته را جمع‌آوری کند و رقابت را در مقابل ربات «کوراتاس» ژاپن با 24 ساعت اختلاف برنده شود.

اما آخرین خبر در حوزه ربات‌های اسکلت خارجی از شرکت میتسویی رسید. این شرکت که بزرگترین برند شناخته شده در صنعت نفت و گاز و پتروشیمی ژاپن است، اعلام کرده برای توسعه یک ربات پوشیدنی که توانایی حمل بارهای بسیار سنگین را دارد، سرمایه‌گذاری کرده است.

آنها نام این وسیله را AWN-03 گذاشته‌اند که مخفف نام «لباس کمک‌کننده» است و قرار است با پوشیدن آن انسان بتواند بارهای باورنکردنی را بلند کند.

نمونه نخستین این لباس که مشترکاً توسط اکتیولینک و پاناسونیک طراحی و ساخته شده است، متشکل از یک جعبه است که در پشت کاربر قرار می‌گیرد و 6 کیلوگرم وزن دارد. کاربر با استفاده از این وسیله می‌تواند بارهایی به وزن 15 کیلوگرم را بدون کوچکترین احساس فشاری بلند کند.

نمونه ابتدایی اسکلت خارجی که برای حمل بارهای سبک تا 15 کیلوگرم کاربرد دارد

این نمونه تنها یک گام کوچک به سوی رباتی است که میتسویی قصد دارد بسازد و با آن بارهای چند تنی را به دست یک انسان معمولی جابه‌جا کند.

برنامه‌ای که غول نفتی ژاپن پروژه آن را تعریف کرده است، با افزودن دست و پای رباتیک به این تکنولوژی پوشیدنی، درواقع انسان را داخل یک آواتار ربات قرار می‌دهد که می‌تواند با دستانش چیزهایی را بگیرد و با پاهایش راه برود.

نمونه‌ای از ربات نسل دوم AWN-03 که دست‌وپای کامل و با قابلیت تحرک مجزا دارد

این پروژه قصد دارد تا 2 سال آینده نوعی اسکلت خارجی رباتیک برای افزایش توان انسان طراحی کند. تومویو تسوتومی، یکی از مدیران شرکت میتسویی در این‌باره گفت: «برنامه ما این است که یک اسکلت خارجی بسازیم که به انسان قدرت فضایی بدهد».

او که سمت مدیریت بخش ماشین‌های صنعتی را در بزرگترین شرکت نفتی ژاپن دارد، طی یک کنفرانس مطبوعاتی به معرفی توانایی‌های تعریف شده برای AWN-03 برای رسانه‌ها پرداخت. قابلیت دیگری که این اسکلت رباتیک خواهد داشت، امکان استفاده از بازوها و پاها به‌صورت مجزاست.

سه شرکت ژاپنی که در زمینه حمل‌ونقل، پست و خدمات بندری فعالیت می‌کنند، از هم‌اکنون تمایل خود را برای خریداری آن اعلام کرده‌اند و میتسویی امیدوار است جدای از استفاده شخصی از چنین تکنولوژی، 1000 عدد از آن را در سال نخست عرضه به بازار به فروش برساند.

مترجم: محمدرضا احمدی‌نیا

این روزها کمپانی‌های خودروساز درصدد مکانیزه کردن هرچه بیشتر خط تولید و استفاده‌ی بیش از پیش از روبا‌ت‌ها هستند، اما لامبورگینی در جهت این سیاست حرکت کرده و شاهکارهای خود را با هنر دست کارکنانش در هم می‌آمیزد. با ما همراه باشید تا نگاهی به روند تولید خودرو در کارخانه‌ی سانتاگاتا بولونیزه لامبورگینی داشته باشیم.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

 برخلاف بسیاری از کمپانی‌های خودروسازی که استفاده از انواع روبات‌ها را در دستور کار قرار داده‌اند، لامبورگینی همچنان به سنت‌های خود پایبند است؛ این کمپانی ایتالیایی که بیشتر در حوزه‌ی تولید سوپراسپورت‌های چشم نواز فعالیت می‌کند، همچنان بر نوازش فولاد سرد با دستان کارکنانش که هنر دست خود را با صنعت در هم می‌آمیزند، اصرار می‌ورزد. ارمغان چنین مجموعه‌ای، تولید خودروهایی است که زبان طراحی خاص خود را در دنیای خودرو به خود اختصاص داده و در صورت رویت این خودرو در خیابان، بی اختیار چشم هر بیننده‌ای را به خود جذب می‌کند.

سنتاگاتا بولونز شهری کوچک در فاصله‌ی ۳۲ کیلومتری بولونیا است که فاصله‌ی چندان زیادی نیز با کارخانه‌ی رقیب در مارانلو ندارد. این روزها توریست‌های بسیاری راهی مارنلو می‌شوند تا از تاسیسات فراری که در آن واقع شده، دیدن کنند، اما در مقایسه با این کارخانه، سنتاگاتا بولونز مسافران چندان زیادی را به خود نمی‌بیند و دلیل این امر ناشناخته ماندن محل ساخت یکی از بهترین خودروهای سوپراسپورت در سطح جهان است.

کمپانی لامبورگینی نام خود را از موسس آن یعنی فروچیو لامبورگینی وام گرفته است. فروچیو لامبورگینی پس از بازدیدی که در سال ۱۹۶۲ ز شهر سویل اسپانیا به عمل آورد، با نژاد گاوهای جنگجوی اسپانیایی آشنا شد. وی با تاثیرپذیری از نژاد میورا، پس از تاسیس کمپانی سنتی را پایه‌ریزی کرد و نام مدل‌های مختلف این کمپانی اغلب از نام گاوهای اسپانیایی عاریه گرفته می‌شود.

فرآیند کار در کارخانه‌ی لامبورگینی

کارکنان لامبورگینی از ساعت ۸ صبح تا ۱۷ بعد از ظهر روز‌های شنبه تا جمعه مشغول به کار هستند، هرچند کارخانه‌ی تولید فیبرکربن مورد نیاز برای استفاده در خودروها بصورت شیفتی کار می‌کند تا نیاز کمپانی به این ماده تامین شود. با نگاهی به یونیفورم‌های مشکی کارکنان این کمپانی که نام لامبورگینی به همراه بخشی که این افراد در آن فعالیت می‌کنند، می‌توان این افراد را به راحتی در سطح شهر شناسایی کرد. کارکنان لامبورگینی در یکی از بخش‌های اداری، خط تولید، بخش حمل و نقل یا بخش تولید نمونه‌های اولیه فعالیت می‌کنند.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

لامبورگینی نیروهای مورد نیاز خود را بصورت مستقل آموزش می‌دهد و در صورتی که افراد بتوانند وظیفه‌ی محول شده را به نحو احسنت انجام دهند، با ارتقای شغلی روبرو خواهند شد.برای مثال در صورتی که یکی از کارکنان در بخش مونتاژ در لامبورگینی اوراکان فعالیت کند، پس از کسب مهارت لازم و در صورت داشتن قابلیت‌های مورد نیاز می‌تواند پس از ۶ ماه به بخش مونتاژ سیلندرهای آونتادور منتقل شد. پس از آنکه یکی از کارکنان تجربه‌ی کافی را به اندازه‌ی کافی به دست آورده و به جزئیات کار در خط تولید آشنا شود، تبدیل به یکی از رانندگان آزمایش کننده‌ی محصولات خواهد شد.

آمیزش دقت و هنر ساخت با دست

یکی از جالب‌ترین مواردی که در کارخانه‌ی لامبورگینی به چشم می‌خورد، مونتاژ بخش‌های گوناگون خودرو بصورت دست ساز است. در کل خط تولید تنها دو روبات وجود دارد؛ یکی از روبات‌ها برای قرار دادن شاسی خودرو روی خط تولید و دیگری به منظور برگرداندن خودرو در طول محور افقی در صورت نیاز مورد استفاده قرار می‌گیرد. با توجه به عدم بکارگیری روبات‌ها در خط تولید، برخلاف بسیاری از کارخانه‌های خودورسازی، صدای کمی در محیط کارخانه به گوش می‌رسد.

 شاسی اصلی خودرو و پنل‌های مورد استفاده برای ساخت بدنه بصورت از پیش رنگ شده و پیچیده شده در پوشش‌های پلاستیکی به کارخانه‌ی اصلی انتقال پیدا می‌کنند. برای مثال لامبورگینی اورکان در آلمان توسط آئودی که مالک لامبورگینی است رنگ آمیزی می‌شود. علت رنگ‌آمیزی بدنه‌ی این خودرو در آلمان، استفاده از آلومینیوم در ساختار خودرو است. لامبورگینی آونتادور که بیشتر از فیبرکربن در آن استفاده شده، توسط یک کمپانی ایتالیایی به نام ایمپریاله رنگ‌آمیزی می‌شود. هر دستگاه آونتادور توسط یک نفر در این کارخانه رنگ‌آمیزی می‌شود که علت این موضوع هماهنگی رنگ خودرو در تمام نقاط است. اولین مرحله در خط تولید باز کردن پوشش پلاستیکی و اتصال پوشش‌های مقاومی است تا در زمان نصب و کار روی خودرو خراشی وارد نشده و آسیبی به خودرو نرسد.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

هر دستگاه آونتادور از ابتدای خط تولید تا انتها باید زمانی معادل ۹۰ دقیقه را در ۱۲ ایستگاه صرف کند، در حالی که زمان مورد نیاز برای تکمیل اوراکان ۴۰ دقیقه با گذشتن از ۲۳ ایستگاه است. هر یک از خودروهای مورد نظر در خط تولید جداگانه‌ای مونتاژ می‌شوند و روی هر خودرو مانیتوری قرار دارد که زمان سپری شده در خط تولید را برای کارگران نمایش می‌دهد تا کارگران برحسب آن کار خود را ادامه دهند.

لامبورگینی فاقد بخش ریخته‌گری است و از این‌رو موتورهای مورد استفاده در خودروهای این کمپانی توسط کمپانی‌های دیگری تولید می‌شود. قطعات تولید شده برای موتور توسط مهندسانی که تخصص این کار را دارند، بصورت دستی سرهم شده و در محل خود جای می‌گیرد.در پایان خط تولید قسمتی وجود دارد که خودرو از میان سالنی که از طریق نورپردازی بسیار پرنور شده، عبور می‌کند تا ناهماهنگی‌ها احتمالی موجود روی رنگ‌های مورد استفاده در طراحی داخلی یا ایرادات موجود روی بدنه مشخص شود.

پس از تکمیل مراحل مونتاژ خودرو، هر دستگاه در سه مرحله مورد آزمایش قرار می‌گیرد. در مرحله‌ی اول خودروها با استفاده از اشعه‌ی لیزر و دوربین‌های حساس مورد بررسی قرار می‌گیرند تا چفت و ست بودن تمام قطعات خودرو در مکان‌های مورد نظر چک شود. مرحله‌ی دوم شامل قرار گرفتن خودرو روی تردمیل برای ۴۰ دقیقه با سرعتی برابر ۱۸۰ کیلومتر در ساعت است تا از کارکرد فنی خودرو اطمینان حاصل شود. در مرحله‌ی سوم خودرو توسط رانندگان تست در پیست لامبورگینی ۲۰ تا ۳۰ کیلومتر رانندگی می‌شود.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

از زمان تولید اولین خودروی لامبورگینی در سال ۱۹۶۳، تمام خودروهای تولید شده توسط کمپانی پس از پایان مرحله‌ی تولید برای یکبار در پیست ول کارخانه، رانده می‌شوند.

در کنار کارخانه‌ی لامبورگینی ، موزه‌ی این کمپانی قرار گرفته که شامل ساختمانی دو طبقه می‌شود. در این موزه‌ خودروهای مفهومی تولید شده توسط کمپانی در کنار نمونه‌ای از تمام خودروهایی وجود دارد که در تاریخ فعالیت لامبورگینی تولید شده است. از جمله‌ی خودروهایی که می‌توان در این موزه دید باید به لامبورگینی میورا، نمونه‌ی مفهومی سستو المنتو و نمونه‌ی مفهومی SUV این خودرو اشاره کرد.

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت

کارخانه‌ی لامبورگینی، محل تلاقی هنر و صنعت


بنیانگذار مایکروسافت که به‌تازگی به لیست science and industry که در آن افراد سرشناسی همچون فیزیکدان برجسته استیفن هاوکینگ و مخترع اینترنت ایلان ماسک در آن قرار دارند محلق شده است از تماس و تهدید بالقوه ماشین‌هایی که توانایی فکر کردن دارند ابزار نگرانی کرده است. گیتس در کنفرانس Reddit که با موضوع " هرچیزی از من سؤال کنید" برگزار شد دیدگاه‌های خود در رابطه با هوش‌مصنوعی را بیان کرد. یک نشست پرسش و پاسخ که به صورت زنده روی سایت‌های خبری اجتماعی پخش می‌شد.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

گیتس در پاسخ به سوالی در مورد تهدید احتمالی که از جانب هوش‌مصنوعی ممکن است مطرح شد چنین واکنش نشان داد: «من در مورد هوش‌مصنوعی فوق‌العاده نگران هستم. ماشین‌ها کارهای زیادی برای ما انجام می‌دهند و نمی‌توانند فوق العاده باهوش باشند. اگر ما آن‌ها را به خوبی کنترل کنیم می‌توانند مثبت باشند. چند دهه بعد را تصور کنید که هوش‌مصنوعی به اندازه‌ای قدرتمند شود که موجبات نگرانی را فراهم کند.» گیتس که ریاست بنیاد بیل و ملیندا گیتس را برعهده دارد، تنها نگران این داستان نیست.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

ماسک مخترع میلیاردر و بنیانگذار Space X و مدیرعامل شرکت خودروسازی الکتریکی تسلاموتور که یک متخص هوش‌مصنوعی نیست، نیز به لیست روبه رشد هزاران پژوهشگر و پروفسوری که نامه سرگشاده‌ای را نزدیک به یک ماه پیش امضاء کردند و در آن پیشنهاد یک کنترل ایمن، تحقیق و توسعه در مورد هوش‌مصنوعی زمانی که کنترل انسانی روی آن وجود نداشته باشد پیوست. گیتس می‌گوید: «من با ایلان ماسک و برخی دیگر در این مورد موافق هستم و متوجه نمی‌شوم چرا مردم در این مورد نگران نیستند.»

بدتر از ترس

دلیل نگرانی آن‌ها از این بابت است که هوش‌مصنوعی شبیه به آن چه در فیلم‌های علمی تخیلی نشان داده می‌شود نیست. در داستان‌ها و فیلم‌ها هوش‌مصنوعی، اغلب به عنوان یک ایده خوب که ناگهان در مسیر خطرناکی وارد می‌شود نشان داده می‌شود. در سه‌گانه فیلم ماتریکس، ماشین‌ها تصور می‌کنند بشریت یک تهدید بوده و برده آن‌هاست و در یک محیط مجازی آن‌ها می‌توانند از نیروی برق تولید شده توسط بدن انسان‌ها برای ادامه حیات خود استفاده کنند. زمانی که سیستم‌کامپیوتری اسکای‌نت در سری فیلم‌های نابودگر قابلیت درک‌کردن پیدا می‌کند، جنگی چندساله با انسان‌ها آغاز می‌کند، جنگی که در آن ربات‌های انسان‌نما برای کشتن طراحی شده‌اند.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

HAL 9000، ابرریانه اجتماعی فیلم  یک اودیسه فضایی 2001 که به‌عنوان یک نماد سینما شناخته می‌شود، نمونه دیگری از این مورد است.

به دنیای واقعی بازگردیم، دستیار شخصی صوتی اپل، Siri ممکن است کمی کندذهن به‌نظر رسد، اما هوش‌مصنوعی به‌عنوان یکی از روش‌های توسعه به‌ماشین‌ها اجازه می‌دهد خود یادگیرند و به معدنی از گنجیه‌های آموزشی تبدیل شوند. معدنی که خود این داده‌های تولید شده را با اتصال به ابزارهای مختلف به‌دست آورده‌اند. ربات‌هایی که با نگاه کردن به فیلم‌های ویدوئی قدرت یادگیری دارند. (نمونه‌ای از این ربات‌ها در دانشگاه مریلند ساخته شده است.) سال گذشته ابرکامپیوتر واتسون متعلق به IBM در یک همکاری دوجانبه مابین IBM و یک کلینیک درمانی موفق به تشخیص و تحلیل لیستی از بیماری‌ها به همراه راه درمان آن‌ها شد. نزدیک به یک ماه پیش پژوهشگران خبر از ساخت یک برنامه کامپیوتری دادند که توانای شکست دادن هر انسانی در بازی شرط‌بندی را دارد. لازم است نگران باشیم؟ البته که نه، اما گیتس و دیگران سعی می‌کنند تصویری نگران کننده از آن تصور کنند.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

هاوکینگ در مقاله‌ای که در می 2014 در Independent منتشر شد در خصوص هوش‌مصنوعی این چنین گفت: «درحالی‌که در کوتاه‌مدت تأثیر هوش‌مصنوعی بستگی به کنترلی که روی آن انجام می‌شود دارد، در درازمدت تأثیر آن بستگی به این مسئله دارد که آیا اصلاً قابل کنترل کردن خواهد بود یا نه؟»

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

دستیار شخصی مایکروسافت هنوز چند صد سال تا رسیدن به آن چیزی که در داستان بازی ویدوئی ایفای نقش می‌کند فاصله دارد، اما آن‌را نشانه‌ای از آغاز به‌کارگیری هوش‌مصنوعی توسط این شرکت می‌توان در نظر گرفت. گیتس در حالی نگرانی خود نسبت به هوش‌مصنوعی را اعلام می‌دارد که مایکروسافت در حال طراحی ماشین هوشمند کورتانا است. نرم‌افزاری که بر پایه کاراکتر هوش‌مصنوعی سری بازی‌های ویدوئی شرکت Halo ساخته شده و روی ویندوزفون مایکروسافت نیز قرار دارد. کورتانا به زودی راه خود به درون ویندوز 10 را باز خواهد کرد، نسخه جدید سیستم‌عامل محبوب مایکروسافت که قرار است امسال به‌طور رسمی به‌بازار عرضه شود.

انسان‌ها در کنترل ماشین‌ها

اگرچه گیتس در سال 2000 از سمت ریاست مایکروسافت کناره‌گیری کرد و اکنون نادلا عهده‌دار این مقام است، اما او همچنان به عنوان مشاور فنی بزرگ‌ترین شرکت نرم‌افزاری جهان ایفای نقش می‌کند. گیتس همچنین در حال کار روی پروژه Microsoft’s Personal Agent است. نرم افزاری که در قالب یک منشی شخصی طراحی شده و به شما در به خاطرآوری موضوعات کمک کرده و پیشنهاد می‌کند چگونه به آن‌ها توجه داشته باشید. ایده‌ای که به شما در پیدا کردن برنامه‌های کاربردی و انتخاب آن‌ها کمک کرده و نه فقط به شما می‌گوید چه چیزی جدید است بلکه مدل کارآمدی به شما نشان خواهد داد. در این نشست شخصی از گیست سؤال کرد آیا برنامه‌نویسی کامپیوتری به عنوان یک شغل برای کسی که مهارتی در سطح کدنویسی ندارد یک انتخاب هوشمندانه است؟ زیرا اتوماسیون و هوش‌مصنوعی احتمالاً جایگزین همه برنامه‌نویسی‌های سطح پایین در آینده می‌شود.

در حال حاضر همه چیز امن است! آن همچنان سرگرم کننده است و به ذهن کمک می‌کند تا در مورد مسائل منطقی‌تر تفکر کنیم. درک کنید برنامه‌ها چگونه می‌توانند مفید باشند.

حمیدرضا تائبی

دوشنبه 19 مرداد 1394

برداشت نخستین کاهوی فضایی

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

وب سایت نوچه - آرزو مقدس: طی اتفاقی که بیشتر از هر چیز به فیلم‌های علمی-تخیلی شبیه است، چهل و چهارمین تیم ساکن ایستگاه فضایی بین‌المللی روز دوشنبه نخستین محصول کشاورزی خود را برداشت و مصرف خواهد کرد. این محصول که در آزمایشگاه پرورش سبزیجات ایستگاه فضایی به عمل آمده کاهوی قرمز است و احتمالاً به عنوان یکی از علمی‌ترین جشن‌های برداشت محصول در تاریخ بشر ثبت خواهد شد!

برداشت «کاهوی فضایی» نخستین گیاه کاشته شده در فضا

    فضانوردان با دقت بسیاری این کاهو را با مایع شوینده‌ی حاوی اسید سیتریک تمیز کرده و آن را به دو قسمت تقسیم خواهند کرد، نیمی از آن به صورت تازه و خام مصرف شده و نیم دیگر را بسته‌بندی و فریز کرده و به برای بررسی‌های دقیق به زمین خواهند فرستاد. این کاهوها در تاریخ هشتم جولای کاشته شده بودند و بعد از گذراندن ۳۳ روز در محفظه‌ی نور Veg-01 که حاوی لامپ‌های LED به رنگ‌های سبز، قرمز و آبی است برداشت خواهند شد. نورهای آبی و قرمز برای انجام فوتوسنتز اهمیت بسیاری دارند اما از آنجایی که زیبایی غذاها حتی در فضا هم اهمیت بسیاری دارد، نور سبز نیز به این ترکیب اضافه شد تا از رشد گیاهان سرخابی و بنفش ترسناک فضایی جلوگیری شود.

برداشت «کاهوی فضایی» نخستین گیاه کاشته شده در فضا

برای پرورش گیاهان خوب و قابل قبول حداقل به طول موج‌های قرمز و آبی احتیاج داریم، نور سبز به بهبود درک بصری انسان‌ها از گیاه کمک می‌کند اما به اندازه نورهای قرمز و آبی برای رشد گیاه مفید نیست. گرچه محصولی که در روزهای آینده برداشت خواهد شد از لحاظ غذایی چندان چشمگیر نیست اما موفقیت Veg-01 ما را یک قدم به موفقیت در ایجاد منابع تجدیدپذیر غذایی برای انجام سفرهای دوردست فضایی یا ساخت پایگاه دایمی بر مریخ نزدیک‌تر می‌کند. باغ‌های فضایی می‌‌توانند پس از مدتی با جذب دی‌اکسیدکربن و تصفیه‌ی اکسیژن و آب به کنترل محیط زیست این پایگاه‌ها کمک کنند.

    علاوه بر این فواید غذایی و زیست‌محیطی، علم روانشناسی بارها و بارها اثبات کرده که رنگ سبز موجب شاد شدن انسان‌ها می‌شود و حفظ سلامت روانی افرادی که قرار است بازه‌های زمانی طولانی را در محفظه‌های محدود فلزی سپری کنند از اهمیت بسیاری برخوردار است و هر چه فاصله‌ی انسان‌ها از زمین بیشتر شود نیاز آن‌ها به خودکفایی در زمینه‌ی پرورش گیاهان برای غذا، تصفیه‌ی هوا و حفظ تعادل روانی نیز افزایش خواهد یافت.

سه شنبه 13 مرداد 1394

11 ایده برای مبارزه با گرسنگی جهانی

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

۱۱ ایده برای مبارزه با گرسنگی جهانی؛ با غذاهای آینده آشنا شوید

جمعیت کره زمین به سرعت در حال نزدیک شدن به رقم هشت میلیارد نفر است و تولید مواد خوراکی برای این تعداد انبوه کار آسانی نیست؛ بنابراین اصلا عجیب نخواهد بود اگر بشنویم که پژوهشگران در حال تلاش برای پرینت ۳ بعدی مواد غذایی یا تولید همبرگر در آزمایشگاه هستند.

پیشرفت علم به ما این توانایی را می دهد که در کنار تولید مواد خوراکی طبیعی، برای غذاهای جایگزین و مصنوعی هم برنامه ریزی کنیم تا از بحران های گسترده ناشی از گرسنگی در آینده جلوگیری نماییم.

در ادامه با دیجیاتو همراه باشید تا با فهرست متنوعی از دست‌ پخت پژوهشگران آشنا شوید.

شیرینی های ۳ بعدی

rsz_chef-jet-1400-1

شرکت ۳D Systems‌ یکی از پیشگامان چاپ سه بعدی بوده و از سال ۲۰۱۴ به طور جدی روی ساخت ماشین های چاپ غذا کار می کند. این ماشین ها به ترتیب ChefJet و ChefJet Pro نام دارند و شیرینی هایی با طراحی زیبا و جذاب تولید می کنند.

در دی ماه امسال هم ۳D Systems‌ با کمپانی Hershey همکاری نمود و خط تولید خود را گسترش داد که حاصل این همکاری دستگاه دیگری به نام CocoJet بود. با این حال همچنان فعالیت های ۳D Systems‌ به ساختن شیرینی هایی با ظاهر جذاب محدود مانده است.

غذاساز فودینی

rsz_foodini-1000-1

کمپانی Natural Machines پرینتری به نام فودینی ساخته که هدفی فراتر از صرفا تولید شیرینی و شکلات دارد. به کمک این ابزار می توانید مواد اولیه دلخواه خود را در کپسول های مخصوص قرار داده و غذایی کامل تحویل بگیرید.

البته شرکت مذکور در حال تولید کپسول های از پیش آماده شده نیز هست و می خواهد کار را از این هم برایتان راحت تر کند. هر چند غذاساز فودینی فعلا کاربردهای اندک و جنبه تزیینی دارد اما می توان به کمک آن مقدار باقی مانده از خوراکی های مختلف را تبدیل به غذاهایی کامل یا حداقل میان وعده هایی سالم تر نمود.

غذاهای رشد یابنده

rsz_bvof-2014-0826-excrop-chloe-rutzerveld-1

کلویی روزرولد طراحی است که با ایده ی غذاهای رشد کردنی اش، دیدگاه متفاوتی به صنعت غذاهای سه بعدی دارد. او می خواهد با قرار دادن مخمرها، دانه های خوراکی و بذرها در یک محصول، آن را تا اندازه یک خوراکی طبیعی و قابل خوردن پرورش دهد.

هر چند که ایده غذاهای رشد یابنده هنوز در حد یک طرح مفهومی است اما هدف نهایی آن، کاستن از هزینه های حمل و نقل، ضایعات کشاورزی و به وجود آوردن منبعی تجدید شونده از خوراکی های تازه است.

خوراکی های خشک شده

rsz_excalibur-1200-1

اغلب صنایع غذایی بزرگ از تکنیک HPP (یا highpressure processing به معنای فراوری در فشار بالا) برای کشتن میکرو ارگانیسم های خطرناک مواد غذایی استفاده می کنند. در روش HPP، مواد غذایی را در معرض فشاری که ۹۰۰۰ بار بیشتر از فشار اتمسفر است قرار می دهند و این فشار به طور یکنواخت روی تمام نقاط مواد غذایی اعمال می شود و شدت آن بستگی به حجم و مدت زمان لازم برای آمده شدن هر ماده دارد.

ماشین های خشک کننده ی تجاری و کوچک هم همین تکنولوژی را برای تبدیل نمودن مواد غذایی به اسنک ها و ادویه ها با ماندگاری بالا به کار می برند. با صرف مبلغ ۳۵ دلار یا بیشتر می توانید یکی از این دستگاه ها را خریداری کرده و از وابستگی به مواد یخ زده و از پیش آماده شده در فروشگاه های مختلف رهایی یابید.

کشاورزی در پشت بام ها

rsz_4775619ec3414794925986e53ec5c55a-1200-1

نگهداری و بهبود شرایط زمین های کشاورزی اقدامی ضروری و مهم است. از سوی دیگر، یافتن فضاهای جدید برای کاشت بذر نیز مدتی است که اهمیتی دو چندان یافته. در همین راستا دو کمپانی Brooklyn Grange و Gotham Greens که در نیویورک استقرار دارند در حال تبدیل پشت بام ها به زمین های کشاورزی هستند.

این مزارع جدای از ایجاد اشتغال، مصرف انرژی بسیار کمی هم دارند و از نیروی خورشید و سیستم های آبیاری تکرار پذیر استفاده می کنند. از سوی دیگر نیازها و هزینه های استفاده از سیستم های تهویه هوا هم برای طبقات پایینی شان هم کمتر خواهد شد.

کمپانی Gotham Greens از سال ۲۰۱۳ بیست هزار متر مربع از پشت بام فروشگاه های Whole Foods را زیر کشت برده و با این کار تا به حال موفق به برداشت بیش از ۲۰۰ تن سبزی و گوجه فرنگی ارگانیک شده است؛ اتفاقی که نشان می دهد پتانسیل های زیادی در این بخش وجود دارد.

هواکشت

rsz_growcubes-900

برای شرکت نیویورکی GrowCubes هواکشت به معنای آینده دنیای کشاورزی است. در روش پیشنهادی این کمپانی در جعبه هایی به ارتفاع ۱۸۰ سانتی متر از سطح زمین، دانه ها کاشته شده و از مه و بخار به جای قطرات آب برای رشد آنها استفاده می شود.

گفته می شود که با کمک این روش مواد غذایی سریع تر از حالت معمولی پرورش خواهند یافت. در یک نمونه هم دیده شد که توت فرنگی هایی که با هواکشت پرورش یافته بودند، فقط به زمانی در حدود ۴-۶ هفته برای رشد کامل نیاز داشتند.

با در نظر داشتن همین مساله دور از انتظار نیست اگر GrowCubes دستگاه هایش را با قیمتی مناسب به بازار عرضه کند و به این ترتیب حتی شهروندان متوسط جامعه هم به خرید آنها علاقه نشان خواهند داد، چراکه با کمک این ابزار می توانند از وابستگی کلی به فروشگاه ها و منابع بیرونی رهایی پیدا کنند.

اسکوپ های جلبکی

rsz_dulse-seaweed-bacon-2-1

جلبک ها و علف های دریایی برای مدتی طولانی به عنوان چاشنی و افزودنی در غذاهای مختلف به کار رفته اند. با این حال کریس لنگدون پژوهشگر مرکز خلاقیت های غذایی دانشگاه ارگون آمریکا، نژادی از جلبک های دریایی به نام دالس را پرورش داده که ویژگی های متفاوت و جالبی دارد.

نژاد جلبک دالس رشدی سریع تر از دیگر نمونه های طبیعی داشته و سرشار از مواد معدنی، آنتی اکسیدان ها، ویتامین و پروتئین بوده و همچنین طعمی شبیه به گوشت سرخ شده دارد.

حشرات و کرم ها

rsz_exo-bar-1

حدود ۸۰ درصد از جمعیت جهان به طور مداوم در حال خوردن حشرات هستند. آنها دلیل خوبی برای انجام این کار دارند؛ برای مثال باید بدانید که جیرجیرک سرشار از پروتئین و آهن بوده و برای پرورش و خوردن آن منابع طبیعی بسیار کمتری از کره زمین مصرف می شوند.

هم اکنون مجموعه Next Millennium Farms حشرات فشرده شده را به عنوان آرد، خوراکی های دامی و غذای حیوانات خانگی به فروش می رساند. همچنین شرکت هایی مانند EXO از آرد جیرجیرک برای تولید دانه های پروتئینی استفاده می کنند که ممکن است اندکی مزه علف و سبزی بدهند اما برای تولید آنها گاز کربنی کمتری وارد چرخه هوایی کره زمین می شود.

گوشت های آزمایشگاهی

rsz_cultured-beef-1200-1

حشره ها ممکن است به مزاج هر کسی سازگار نباشند اما برگرهای خوشمزه طرفداران فراوانی دارند. پرورش دام های گوشتی در مقیاس بزرگ نیازمند صرف منابع عظیمی است و همین مساله پروفسور مارک پست از دانشگاه تکنولوژی آیندهوون را بر آن داشت تا در سال ۲۰۰۸ تحقیقاتش درباره تولید گوشت های آزمایشگاهی را کلید بزند.

در این پروژه با روشی آرام و بدون دردسر، سلول های بافت عضلانی گاو کشت می یابند و تبدیل به گوشت می شوند. اولین برگری که با این روش به دست آمد در سال ۲۰۱۳ رونمایی شد که هزینه ای هنگفت و ۳۲۵ هزار دلاری را روی دست صاحبانش گذاشته بود.

از همین رو، برای همه گیر شدن تولید گوشت های آزمایشگاهی، هزینه های این روش باید تا حد زیادی کاهش پیدا کند اما بنابر گفته محققین دانشگاه آکسفورد تولید این محصولات تا ۹۹ درصد فضای کمتری نسبت به مدل سنتی تولید گوشت اشغال خواهد کرد.

وعده های نوشیدنی

rsz_soylent-1300-1

اگر در غذا خوردن صرفا به مقوی بودن، سرعت و راحت خورده شدن توجه می کنید، وعده های نوشیدنی و یک بار مصرفی مانند Soylent و Ambronite برای شما مناسب هستند.

کمپانی Soylent به تازگی اقدام جالبی انجام داده و اعلام کرده که به جای روغن ماهی از جلبک ها برای تولید محصولات خود استفاده می کند تا غذایی بدون فرآورده های حیوانی را در اختیار مشتریانش قرار دهد؛ از سوی دیگر شرکت Ambronite نیز برای عقب نماندن از رقیبش رو به استفاده از مواد غذایی ارگانیک آورده است.

وعده های نوشیدنی می توانند جمعیت بسیاری را به آسانی سیر کنند و از تاثیر تغییرات منفی در زیست بوم کره زمین بکاهند، با این حال هنوز راه زیادی باقی مانده تا بتوان آنها را به عنوان جایگزینی واقعی برای غذاهای کنونی دانست.

خوراکی های فضایی

rsz_veg-01-bellows-down-1400-1

همان طور که مسیرمان به سمت اکتشاف سیارات دیگر و زندگی در کهکشان را ادامه می دهیم، به همراه داشتن و تولید مواد غذایی یک امر واجب خواهد بود. به همین منظور ناسا سال گذشته پروژه ای به نام Veggie برای تولید غذا در فضا را کلید زد و در آزمایشی به نام Veg-01 موفق به کاشت کاهو نیز شد. بذر این کاهوها در بستری از نوعی خاک رس کاشته شده بودند.

هدف نهایی این پروژه بررسی و برطرف کردن مشکلات سخت افزاری و میکروبی گیاهان کاشته شده در فضا و اطمینان از سالم بودن آنها برای تغذیه افراد اعلام گردید. در اسفند ماه سال جاری هم آزمایش دیگری به نام Veg-03 انجام شد که در آن از کلم به عنوان نمونه محصول استفاده شد.

در نهایت اطلاعات به دست آمده از آزمایش های قبلی، پژوهشگران را به سمت تغییر در طراحی بستر ها، کودها، نوع دانه های گیاهی و موارد دیگر هدایت کرد تا فرآورده ای سالم تر را تولید کرده و در اختیار فضانوردان قرار دهند.

منابع:

شنبه 10 مرداد 1394

10 شغل آینده پهپادها

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

دوره، دوره پهپادهاست. چه بخواهیم چه نخواهیم، این پرنده‌های مکانیکی مرموز سر از زندگی روزمره ما در خواهند آورد و به جزئی جدایی‌ناپذیر از آن تبدیل خواهند شد. بعید نیست کمتر از 5 سال دیگر شاهد باز شدن پای پهپادها به خانه‌هایمان هم باشیم.

 
در حال حاضر برطرف شدن آخرین موانع بر سر آغاز عصر پهپادها، در گرو تصمیم اداره هوانوردی فدرال (FAA) آمریکاست؛ زیرا این اداره فعلا استفاده تجاری از پهپادها را در ارتفاع بالاتر از 152 متر و خارج از دید هدایت گرش ممنوع کرده است. آنهایی که بخواهند از پهپاد بهره اقتصادی ببرند باید خلبان های متخصص استخدام کرده یا درخواست معافیت از قانون FAA بدهند. مدافعان استفاده از پهپاد، قوانین وضع شده را مانع خلاقیت در این عرصه می دانند. دولت اوباما FAA را تحت فشار گذاشته تا در سال 2015 قوانین جدیدی وضع کند و با کاهش محدودیت های استفاده تجاری از پهپادها، رونق استفاده از آنها را رقم بزند. انتظار می رود استفاده گسترده تجاری از پهپادها، طی 3 سال آینده 6 / 13 میلیارد دلار (حدود 45 هزار میلیارد تومان) سود به اقتصاد آمریکا تزریق کرده و 7000 شغل جدید در زمینه ساخت و هدایت پهپادها ایجاد کند. همین حالا افراد بسیاری در حال گذراندن دوره های مربوط به پهپادها در دانشگاه های فلوریدا و داکوتای شمالی هستند. اگر بدانید پهپادها چه کارهایی می توانند بکنند، از این پس دنیای فناوری را جور دیگری خواهید دید. این روزها در گرماگرم انتخاب رشته دانشگاه ها از سوی پذیرفته شدگان در کنکور سراسری، توجه به رشته هایی که در آینده ای نه چندان دور در مشاغل جدید به کار گرفته خواهد شد موضوعی است که باید مدنظر قرار گیرد. بی شک آینده فناوری از آن پهپادهاست و در این بین رشته های فنی ازجمله مکانیک، رباتیک و میان رشته مکاترونیک جایگاه خاص خود را خواهند داشت. در این نوشته به 10 کاربرد پهپادها که در دهه آینده به رشدی فزاینده دست خواهند یافت، اشاره می کنیم.

حفاطت از حیات وحش

یکی از مهم ترین قابلیت های پهپادها سفر به مکان هایی است که برای بشر بیش از حد دور یا خطرناک است. در چنین موقعیت هایی است که نیروهای نظامی حداکثر استفاده را از پهپادها می برند. حافظان حیات وحش از پهپادها برای بازرسی و حفاظت از نقاط آسیب پذیر در سیاره مان استفاده می کنند. خارج از آمریکا، گروه هایی مانند «صندوق حیات وحش جهان» با بهره گیری از یک اسکادران پهپاد تجسس که با بودجه گوگل حمایت می شوند، از فیل ها و کرگدن های بخش های دورافتاده کنیا و نپال در مقابل قاچاقچیان محافظت می کنند. حتی در آمریکا با تمام قوانین سفت و سختش در این زمینه، موسسه بازرسی زمین شناسی موفق به کسب اجازه برای استفاده از یک پهپاد نظامی قدیمی شد تا با آن به مراقبت از یک دسته باقرقره در کلرادو بپردازد. پهپاد 2 کیلوگرمی ریوین اِی (Raven A) قادر است بدون ایجاد مزاحمت برای این پرندگان اقدام به ثبت تصاویر عادی و حرارتی کند. در بخش های متعددی از جهان، مانند گرینلند غربی، دریاهای ساحل بلیز، و جنگل های سوماترا در اندونزی، طرفداران حفظ منابع طبیعی از پهپادها برای ثبت نقشه بخش های دورافتاده، بررسی سلامت نهنگ های مهاجر، تحت نظر داشتن جمعیت ماهیان و محافظت از اورانگوتان ها در مقابل قطع غیرقانونی درختان بهره می گیرند. یک بوم شناس در این باره به نشنال جئوگرافیک گفته است: «جنگلی را که در حالت عادی باید طی یک تا 2 هفته بررسی کرد، با کمک پهپاد می توان 3ـ2 روزه پیمود!»

پیک پهپاد

آمازون، یکی از بزرگ ترین فروشگاه های اینترنتی جهان، مدتی پیش علاقه خود را برای به خدمت گرفتن پهپادها ابراز کرد. به گفته مدیر آمازون، این شرکت برای ارسال سفارش های کمتر از دو کیلوگرم خود از پهپادها بهره می گیرد. به این ترتیب زمان ارسال مرسوله های مشتریان به کمتر از نیم ساعت رسیده است که در نوع خود بی نظیر است. گفتنی است گوگل در این مورد هم دستی بر آتش داشته و در حال راه اندازی سرویس پیک پهپادی مختص خودش است.

پهپاد بازرس

خط لوله ترانس ـ آلاسکا با طول 1300 کیلومتر از زمین های نفتخیز منجمد پرودوبِی در آلاسکای شمالی آغاز شده و تا نزدیک ترین بندر، یعنی والدِز ادامه دارد. این خط لوله با 2 / 1 متر ضخامت، یک اعجوبه مهندسی است که نفت خام و گاز را به 48 ایالت آمریکا منتقل کرده و در کل بار 15 درصد کل تولید نفت آمریکا را به دوش می کشد. یک روزنه کوچک در این 1300 متر خط لوله نه تنها ضرر مالی قابل توجهی به مالک اش، بریتیش پترولیوم می زند، محیط زیست را هم از خیراتش بی نصیب نمی گذارد. سال 2006، یک شکستگی در خط لوله پرودوبِی، موجب نشت 757 هزار لیتر نفت در مساحت 8000 متر مربع شد. نشتی دیگری در سال 2014 منجر به انتشار لایه ای از نفت در مساحت 110 هزار متر مربع شد. بریتیش پترولیوم در حال آزمایش پهپادهایی مجهز به دوربین حرارتی است که قادرند با هزینه ای بسیار کمتر از به کارگیری بالگرد، نشتی ها و نقاط ضعیف را در طول خط لوله شناسایی و بازرسی کنند. از سوی دیگر پهپادها در حال تبدیل به وسیله ای ضروری برای بررسی تیغه توربین های مزارع بادی هستند؛ زیرا ارتفاع آنها فاصله زیادی با سطح زمین دارد. تشکیلات بزرگ خورشیدی با هکتارها هکتار صفحه خورشیدی نیز در حال همکاری با پهپادسازان هستند تا صفحه های شکسته و توربین های ناکارآمد را با استفاده از دوربین های عمود بر زمین تشخیص بدهند. کاربرد دیگر پهپادها ترساندن و متفرق کردن پرندگان و حیوانات وحشی دیگری است که ممکن است به خود یا تجهیزات صدمه بزنند.

پهپاد کشاورز

شاید دیدن پهپاد در مزارع ساده خانوادگی دور از ذهن باشد، اما بزودی شاهد به کارگیری گسترده آنها در مزارع بزرگ صنعتی خواهیم بود. در گذشته کشاورزان همه جای زمین را با مقدار کود یکسانی تغذیه می کردند.

با استفاده از پهپادها می توان مقدار کلروفیل برگ ها را اندازه گرفت و مقدار کود مصرفی را بر اساس حضور این ماده در بخش های مختلف مزرعه سهم بندی کرد.

از سوی دیگر، پهپادها می توانند با بررسی گیاهان، آنهایی را که در معرض آفت هستند با سم بیشتری پوشش بدهند و در مقابل از سمپاشی غیرضروری اجتناب به عمل آورند.

در زمان برداشت محصول نیز انتظار می رود کشاورزان بتوانند با کمک پهپادها، میزان رسیدگی هر بخش از محصول را اندازه گرفته و همواره اقدام به چیدن بهترین ها کنند.

مدیریت املاک

در کشور ما چندان معمول نیست، اما در کشورهای غربی که تجارت ریل استیت حسابی رونق دارد، تصاویر منازل را در اینترنت به اشتراک می گذارند. انتظار می رود در آینده ای نزدیک شاهد ویدئوهای جذاب و دیدنی از محیط بیرون و درون منازل باشیم. احتمالا این کاربرد پهپاد برای فعالان این حرفه ایجاد خطر خواهد کرد.

جدای از بخش فروش، پهپادها در تشخیص مشکلات املاک نیز نقش پررنگی بازی خواهند کرد. مدتی پیش شهردار شهر سامرویل (شهری در خارج بوستون آمریکا) از پهپادها برای تشخیص مقدار برف روی ساختمان های عمومی استفاده کرد تا از سقوط ناگهانی برف ها جلوگیری شود.

پهپاد خبرنگار

در آینده ای بسیار نزدیک شاهد حضور پررنگ پهپادها در رسانه ها خواهیم بود. پس از تخریب جزیره نشین وانوئاتو، واقع در جنوب اقیانوس آرام در اثر طوفان های موسمی در اوایل سال 2015، اخبار ان.بی.سی با کمک یک پهپاد تصاویر داغی از خرابه های حاصل از این طوفان مخابره کرد. قوانین FAA هنوز هم دست خبرنگاران را بسته، اما بعید نیست تا انتهای سال جاری میلادی شاهد گسستن این زنجیر باشیم. اکنون پرواز دادن پهپادهای خبرنگار بر فراز جمعیت ممنوع است. بنابراین پوشش خبری شورش های خیابانی و راهپیمایی ها ممکن نیست. اگر امنیت پهپادها ثابت شود، اصلا دور از ذهن نیست که شاهد پوشش تعقیب و گریزهای پلیس، اعتراضات مردمی و اتفاقات ورزشی توسط دسته های پهپاد باشیم. در این بین معضل رعایت حریم خصوصی دوچندان خواهد شد. همین حالا هم پاپاراتزی های پهپادباز در حال اذیت کردن افراد معروف هستند. انتظار می رود پیشاپیش قوانین مناسبی برای این مورد وضع شود.

پهپاد امدادگر

وقتی یک توفان بزرگ به دل منطقه ای مسکونی می زند یا رودخانه ای به مدفن دهکده ای دورافتاده تبدیل می شود، یکی از سخت ترین وظایف تیم های امداد رسیدن به محل وقوع است. اینجاست که پهپادها به دادمان می رسند. یک پهپاد سبک وزن امدادی مجهز به دوربین حرارتی قادر است در ارتفاع کم بر فراز محل حادثه پرواز کند و دنبال علائم حیات بگردد. در نتیجه امدادگران می توانند به جای اتلاف وقت بر سر جستجوی بی هدف، مستقیما سراغ علائم حیاتی تشخیص داده شده بروند.

پهپاد عجیب و غریبی که در رقابت «پهپاد برای امداد» در امارات متحده عربی جایزه یک میلیون دلاری را ازآن خود کرد، دارای اسکلتی انعطاف پذیر است که شرایط ورود به فضاهای تنگ را برایش فراهم کرده و در صورت تصادم با اطراف، از آسیب دیدنش جلوگیری می کند. قفسه فیبر کربن آن هم از بازماندگان در مقابل پره های گردانش مراقبت می کند. پهپادهای دوربین دار در حال تبدیل شدن به وسیله ای مناسب برای عملیات جستجو در مناطق دورافتاده هستند. به کار گماشتن تعدادی پهپاد برای پیدا کردن یک مسافر یا کودک گمشده، بسیار منطقی تر و کم خرج تر از اجیر کردن چندین و چند انسان به نظر می رسد.

پهپاد مجری قانون

فرض کنید تعدادی زندانی موفق به فرار شوند. قطعا یورش بردن به سمت آنها با بالگرد، خودرو و... از صدها متر آن طرف تر خبرشان می کند. پهپادها می توانند با کمترین صدا به پرواز درآمده و با کمک دوربین های حرارتی خود اقدام به شناسایی فراری ها کنند. این پهپادها که خیلی کمتر از بالگرد خرج برمی دارند، در صندوق ماشین پلیس جا شده و در کمترین زمان ممکن سَرِ هَم می شوند. از این پهپادها می توان در ماموریت های حساس، مانند گروگانگیری استفاده های خوبی کرد. همین حالا در برخی شهرهای آمریکا پهپادها در عملیات پلیس نقش فعالی بر عهده گرفته اند. البته مخالفان این عمل با اشاره به پیامدهای منفی احتمالی برای امنیت و حریم خصوصی مردم، از استفاده گسترده از پهپادها ممانعت به عمل آورده و حضورشان فقط محدود به ماموریت های امداد و نجات یا برداشت تصویر از صحنه های تصادف و جنایت است. یکی دیگر از کاربردهای پهپاد که صدای اعتراض خیلی ها را درآورده، کنترل اعتراضات است. یک شرکت در آفریقای جنوبی پهپادی موسوم به «اسکانک» می سازد که به 4 تفنگ پینت بال مجهز است. هر تفنگ می تواند در ثانیه 20 گلوله شلیک کند. امکان این وجود دارد که تفنگ های پینت بال را با گلوله های پلاستیکی یا فشنگ های پر شده از اسپری فلفل جایگزین کنند.

اینترنت هوایی

فیسبوک و Internet.org هدف بزرگی دارند. به گفته زوکربرگ (مالک شبکه اجتماعی فیسبوک) حدود دو سوم جمعیت جهان از اینترنت پرسرعت بی بهره هستند. قرار است وظیفه تجهیز این افراد به اینترنت پرسرعت را Internet.org و پهپادهایش به عهده بگیرند. از سوی دیگر گوگل نیز بدون سر و صدا به ساخت پهپادهای خود به همین منظور ادامه می دهد. اواخر سال 2014، شرکت ایرباس، پهپاد زِفیر را معرفی کرد. این پهپاد فوق سبک به سلول های بسیار نازک خورشیدی مجهز است که دائم شارژ شده و امکان پرواز نامحدود را برای پهپاد به ارمغان می آورند. فیسبوک نیز تعدادی از سازنده های آن را به استخدام خود درآورد تا پروژه Internet.org را عملی کند.

پهپاد سینماگر

سال 2014 اولین جشنواره فیلم های پهپادی در نیویورک برگزار شد. پهپادها بسرعت دارند به ابزار محبوب فیلمبرداران جاه طلبی تبدیل می شوند که امکان خرج کردن های هالیوودی را ندارند. امروزه بسیاری افراد با خرید یک پهپاد 1000 دلاری و داشتن یک دوربین اچ.دی مناسب قادرند تصاویر حیرت انگیزی خلق کنند.

در سال 2014، FAA برای استفاده از پهپادها به منظور فیلمبرداری در فضای محدود و ارتفاع کمتر از 122 متر به تعدادی از شرکت های تولید فیلم هالیوودی مجوز داد. دیری نمی پاید که استودیوهای هالیوودی برای تولیداتشان دسته دسته متخصص پهپاد استخدام کنند.

سیاوش شهبازی

جام جم

منبع: Howstuffworks

 

وب‌سایت لاپلاس: روبات‌های انسان‌نما بخش مهمی از ادبیات علمی ـ تخیلی دنیای امروز را به خود اختصاص داده‌اند. فیلم‌های سینمایی زیادی براساس داستان‌هایی پیرامون آن‌ها روی پرده سینما آمده‌اند که ظاهری انسانی دارند. این ایده‌های فانتزی حتی شخصیت‌هایی را در بین فرهنگ عامه خلق کرده‌اند، رباط‌هایی که از آینده آمده‌اند و گاهی ویران‌گر هستند و گاهی در نقش دوست و منجی انسان‌ها ظاهر شده‌اند. با پیشرفت فنآوری و علوم در زمینه تکنولوژی روباتیک، به واقعیت پیوستن این تخیل‌ها ممکن خواهد شد.

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

خلق روبات‌هایی در دنیای کنونی از اولین گام‌های انسان‌ها برای ایجاد چنین نسلی از روبات‌هاست. هدف اولیه از خلق روبات‌ها با ظاهر انسانی چیزی جدای از اهداف مرتبط به سایر ماشین های ساخت بشر، یعنی ساده‌تر کردن زندگی انسان نیست. در ادامه ی این پست دنیای تکنولوژی لاپلاس، به معرفی پنج روبات برجسته‌ انسان‌نما از آخرین دستاورد‌های این فناوری می‌پردازیم که بیان‌گر گوشه‌ای از تلاش‌ها و پیشرفت کنونی بشر در این زمینه هستند.

1- روبات آسیمو (ASIMO)

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

این روبات توسط شرکت هوندا طراحی شد، و اولین رباطی است که تصویر واقعی‌تری از دنیای رباط‌ها به ما می‌دهد‌. «آسیمو» توانایی خواندن و تشخیص حرکات و چهره انسان را دارد و به راحتی می‌تواند یک ارتباط متقابل با محیط و انسان را انجام دهد و با دقیق‌ترین حالت ممکن می‌تواند پاسخ‌گوی واکنش‌های متقابل باشد. حرکت‌های آناتومی این روبات بسیار شبیه حرکات انسان است و در حال حاضر پیشرفته‌ترین روبات ساخته شده توسط بشر محسوب می‌شود.

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

از دیگر خصوصیات ظاهری «آسیمو» می‌توان به ۱۳۰ سانتی‌متر قد و ۵۴ کیلوگرم وزن آن اشاره کرد. این روبات می‌تواند راه برود و حتی بدود، بیش‌ترین سرعت آن تا شش کیلومتر بر ساعت اعلام شده است. از دیگر ویژگی‌های خارق‌العاده این روبات این است که از پله‌ها بالا و پایین می‌رود. همچنیین قابلیت دریافت پیام‌های صوتی و تشخیص جهت صدا را نیز دارد. این قابلیت به خاطر وجود سه میکروفونی که در سر او جای گرفته امکان‌پذیر شده است. به علاوه آسیمو دارای دو دوربین است که به کمک آنها به محیط اطراف خود اشراف دارد. از دیگر ابزار‌هایی که در این روبات به کار گرفته شده و او را بیش‌تر به انسان شبیه کرده است، وجود پنج حس‌گر فراصوت در پشت اوست که او را قادر ساخته است اجسام را تا فاصله سه متری از خود حس کند. ب

ا یک‌‌بار شارژ می‌تواند پنج ساعت کار کند و آزادی چرخش ۵۷ درجه‌ای در جهات مختلف را دارد. آسیمو می‌تواند به فرمان‌های صوتی پاسخ بدهد و سر خودش را به سمت سروصداهای ایجاد شده در اطرافش بچرخاند. ژست حرکتی دست دادن را شناسایی می‌کند و متقابلا انجام می‌دهد برای همین چندین سفر سیاسی هم به کشورهای مختلف داشته است و رهبران چند کشور با وی عکس یادگاری دارند.

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!


2- روبات پِتمن (Boston Dynamics PETMAN)

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

«پتمن» ساخته کمپانی بوستون داینامیکس است که قبلاً از زیر مجموعه‌های وزارت دفاع ایالات متحده بوده و اکنون جزء شرکت گوگل است که با رقمی بسیار بالا خریداری شده است. هدف اولیه از ساخت این روبات بررسی و آزمایش لباس‌های عایق در برابر مواد شیمیایی بود که برای ارتش طراحی شده بودند. از آن به عنوان یکی از بهترین ماشین‌های ساخته شده‌ دارای دست و پا یاد می‌شود. پتمن می‌تواند تعادل خود را حفظ کند برای همین قادر است مثل انسان راه برود، بدود، خم بشود و تحت فشار‌های سنگین قرار گیرد. شنا رفتن بر روی دست‌ها، نیم خیز شدن، و نشستن بر روی یک زانو از دیگر قابلیت‌های حرکتی این روبات است. پتمن، وزنش ۸۰ کیلوگرم و قدش ۱۷۵ سانتی‌متراست. این روبات همچنین قادر به شبیه‌سازی تنفس، تعرق، و ایجاد تغییر در درجه حرارت پوست است.

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!


3- روبات نائو (NAO)

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

نائو روباتیست که توسط شرکت "Aldebaran Robotics" فرانسه طراحی شده است و پس از سال‌ها تحقیق در تکنولوژی روباتیک به بازار عرضه شده است. او ۵۸ سانتی‌متر قد دارد و وزنش در حدود ۴.۳ کیلوگرم است. سخن گفتن، راه رفتن، کنترل دقیق روی اعمال از جمله توانایی‌هایش محسوب می‌گردند. تفاوت اصلی نائو با نسخه مشابه خود یعنی آسیمو در این است که تلاش شده این روبات بسیار کوچک‌تر طراحی شود، قابل توسعه و ارزان‌تر نیز باشد.

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

نائو مجموعه‌ای از حس‌گرهای دقیق است که هر کدام برای این روبات کار گذاشته شده‌اند، دست‌های بسیار ماهری دارد و توانایی انجام کارهای ریز و با دقت بالا را نیز داراست. یکی از قابلیت‌های نائو ایجاد ارتباط با روبات‌های مشابه خودش است. علاوه بر این هر کسی می‌تواند در توسعه‌ این روبات شریک شده و اپلیکیشن دلخواه خودش را سفارش کند و بر روی آن به اجرا در بیاورد. نرم‌افزار نائو در حال هوشمندتر شدن است. اخیرا نائو برای آموزش رفتارهای اجتماعی به کودکان و برخی موارد آموزشی دیگر استفاده می‌شود.

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!


4- روبات کله مارتین کلی (Martin Kelly’s Head)

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

مارتین کلی روباتی است که فقط صورت انسانی دارد که به شکل عجیبی زنده به نظر می‌رسد. حرکات و میمیک صورت آن دقیقا مانند یک انسان است. این نوع روبات بیش‌تر در ساخت فیلم‌های عروسکی کاربرد دارد و اخیرا نسخه جدیدی از آن به نام "Bina48" به بازار عرضه شده است که می‌تواند جوک بگوید و حرکات صورت انسان را تقلید کند. قبل از ساخت و تکمیل این پروژه طراحان آن با زنی به نام «بینا» بیش از بیست ساعت مصاحبه کردند تا شبیه‌سازی آن مطابق با مدل واقعی باشد. این روبات بسیار شیبه مدل واقعی آن است و بعید نیست آن را با یک انسان واقعی اشتباه بگیرید! این تکنولوژی هنوز مسیر زیادی برای تکمیل شدن دارد و با وجود مشکلات فنی، تکنیکی و شکست‌هایی که داشته، پیشرفت کرده است. چنانچه موفق به ساخت روبات بینا۴۸ شده است که از نظر فنی با چهره انسانی مشابهت نزدیکی دارد.

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!


5- روبات اطلس (Atlas)

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

اطلس یک روبات انسان‌نمای دیگر است که اولین نسخه آن  توسط شرکتبوستون داینامیک در تابستان سال ۲۰۱۳ ساخته شد. نمونه جدید این روبات با نام "Atlas unplugged" برای شرکت در مسابقات امسال "DRC"معرفی شد. اطلس جدید بدون احتیاج به اتصالات و کابل‌ها و بندهای نگه‌دارنده می‌تواند راه برود و تعادل خود را حفظ کند. براساس اعلام شرکت بوستون داینامیک این اطلس چالاکی و جهندگی بیش‌تری نسبت به مدل پیشین خود دارد. وزن این روبات انسان‌نما ۱۵۶.۵ کیلوگرم و قد آن ۱۸۸ سانتی‌متر است. هدف اصلی از طراحی اطلس به‌کارگیری در عملیات‌های جستجو و نجات است و به همین علت برای آن دست‌های مفصل‌دار و بدنه‌ای پر از حس‌گرهای دقیق در نظر گرفته شده تا در حفظ تعادل بهتر عمل کند. اما شکل ظاهری اطلس در قیاس با پتمن به خاطر پیچیدگی سخت‌افزاری، کم‌تر شبیه انسان است.

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

5 روبات انسان نمایی که از آینده آمده اند!

پنجشنبه 8 مرداد 1394

نوآوری در خودروهای پرنده خودران

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

یک شرکت امریکایی تولیدکننده خودروهای پرنده به نام Terrafugia طرح‌های جدیدی را برای مدل به‌روزشده خودروی TF-X ارائه داده است.

نوآوری در خودروهای پرنده خودران+تصاویر

نسخه به‌روزشده خودروی مزبور بدنه زیبایی دارد و مدلی در مقیاس یک دهم آن در یک تونل باد در دانشگاه ام‌آی‌تی آزمایش خواهد شد.

اتومبیل TF-X قادر به اوج‌گیری و فرود به صورت عمودی است؛ این سامانه چهار سرنشینه خواهد بود و پرواز آن با رایانه کنترل می‌شود.

نوآوری در خودروهای پرنده خودران+تصاویر

این خودرو به کاربر امکان واردکردن مقصد مطلوب پیش از اوج‌گیری را می‌دهد و سپس خودرو خود را به پرواز در می‌آورد. این خودرو دارای بال‌های تاشو بوده و موتورهای الکتریکی آن متصل به انتهای اتومبیل هستند.

این موتورها توسط یک موتور دارای 300 اسب بخار نیرودهی می‌شوند و اتومبیل می‌تواند برای اوج‌گیری، حرکت و فرود، به شکل عمودی و افقی تغییر وضعیت دهد.

نوآوری در خودروهای پرنده خودران+تصاویر

این اتومبیل دارای سرعت حرکت 322 کیلومتر در ساعت خواهد بود و می‌تواند تا مسافت 805 کیلومتر را طی کند.

فناوری مزبور به طور خوکار فرود می‌آید و زمانی که به زمین می‌رسد، بال‌های آن ظرف چند ثانیه باز می‌شوند تا برای حرکت خودرو در جاده مناسب باشند.

نوآوری در خودروهای پرنده خودران+تصاویر

مدل این خودرو در مقیاس یک دهم در تونل باد برادران رایت در دانشگاه ام‌آی‌تی آزمایش خواهد شد. این آزمایش به ارزیابی کشش هواپیما، نیروهای محرکه و برخاست طرح جدید کمک خواهد کرد.

نوآوری در خودروهای پرنده خودران+تصاویر

منبع: ایسنا

پنجشنبه 25 تیر 1394

نجات ژاپن از فاجعه اتمی با روبات عقرب

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

دانشمندان ژاپنی روباتی ساخته اند که قابلیت حیرت انگیزی در بررسی دقیق وضعیت سوخت تاسیسات اتمی تخریب شده فوکوشیما دارد.

نجات ژاپن از فاجعه اتمی فوکوشیما با روبات عقرب

پس از آسیب های جدی که در نتیجه سونامی هولناک ژاپن در سال ۲۰۱۱ به نیروگاه اتمی فوکوشیما وارد شد، دانشمندان این کشور برآورد کردند که از کارانداختن کامل این تاسیسات چندین دهه زمان می برد.

آنها اکنون از روباتی رونمایی کرده اند که زایده دم مانندی نظیر عقرب داشته که می تواند سوخت اتمی ذوب شده درون یکی از سه رآکتور تخریب شده نیروگاه اتمی فوکوشیما را مورد سنجش قرار دهد.

شرکت توشیبای ژاپن که نقش اصلی را در طراحی و ساخت این روبات بر عهده داشته می گوید پس از چند هفته تمرینات لازم توسط تیم هدایت کننده، حالا همه چیز برای نفوذ روبات عقرب شکل به درون واحد ۲ راکتور فوکوشیما مهیا شده است.

این روبات در زمره پیشرفته ترین سیستمهای خودکار ردیاب مواد هسته ای به شمار می آید و می تواند دسترسی دانشمندان به میله های سوخت اتمی نیروگاه را امکانپذیر سازد.

شرکت بی‌ام‌و اولین کامیون الکتریکی ۴۰ تنی را در جاده‌های اروپا به کار می‌گیرد. این کامیون برای طی مسافتی حدود ۱۰۰ کیلومتر باید ۴ ساعت شارژ شود.


شرکت بی‌ام‌و اولین کامیون ۴۰ تنی تمام الکتریکی خود را در خیابان‌های آلمان به کار گرفت. این شرکت اروپایی با همکاری شرکت SCHERM، این کامیون را در شهر مونیخ مستقر کرد. این کامیون قرار است روزانه ۸ بار اجزای مختلف اتومبیل را بین کارخانه بی‌ام‌و و انبار SCHERM جابه‌جا کند. طبق گفته این شرکت‌ها، این کامیون اولین کامیون تمام الکتریکی است که در جاده‌های عمومی اروپا مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کامیون از طریق الکتریسیته به‌دست‌آمده از منابع تجدیدپذیر شارژ خواهد شد.

البته این کامیون با همکاری بی‌ام‌و و شرکت هلندی Teberg ساخته شده است. این مدل کامیون، Terberg YT202-EV، قبلا تنها در جاده‌های بسته‌ای مانند بندرها مورد استفاده قرار گرفته است. شرکت بی‌ام‌و معتقد است به‌کارگیری چنین وسیله نقلیه الکتریکی بزرگ در جاده‌های عمومی، گام مهمی در این فناوری محسوب می‌شود. رئیس بخش مدیریت جریان کالای شرکت بی‌ام‌‌و، Jürgen Maidl، در یک نشست خبری اظهار داشت: «با این پروژه ما به اطلاعات ارزشمندی در مورد قابلیت‌های کامیون‌های الکتریکی در آینده مدیریت جریان کالاها به دست خواهیم آورد».

طبق گفته این شرکت، این کامیون در مقایسه با یک وسیله نقلیه دیزلی، باعث می‌شود سالانه از انتشار ۱۱٫۸ تن گاز دی‌اکسید کربن جلوگیری شود. همچنین این کامیون تقریباً هیچ آلودگی از نظر ذرات ریز ایجاد نمی‌کند. شارژ این کامیون حدود ۳ الی ۴ ساعت طول می‌کشد و با این شارژ می‌تواند حدود ۱۰۰ کیلومتر مسافت را طی کند. این مسافت برای اتمام یک روز کاری بدون نیاز به شارژ مجدد کافی است.


اگرچه بیشتر هیجان‌های مربوط به وسایل نقلیه الکتریکی در حوزه اتومبیل‌های مصرف‌کننده تمرکز دارد؛ اما برخی از متخصصین حوزه خودروسازی معتقدند این اتومبیل‌ها در مدیریت جریان کالا تأثیر مهمی خواهند داشت. اوایل سال جاری، یکی از مؤسسان شرکت تسلا،Ian Wright، اظهار داشت اتومبیل‌های مختص خانواده‌ها به اندازه‌ای سوخت نمی‌سوزانند که تبدیل آن‌ها به اتومبیل‌های الکتریکی مقرون‌به‌صرفه شود.

وی در ماه فوریه به نشریه Quartz گفت: «اتومبیل‌های مختص خانواده‌ها سالانه حدود ۶۰۰ گالن سوخت می‌سوزانند. اگر این اتومبیل را به یک اتومبیل الکتریکی تبدیل کنید، حداقل ۱۵٬۰۰۰ دلار به قیمت اتومبیل اضافه می‌شود و تنها ۱٬۵۰۰ دلار در سوخت صرفه‌جویی خواهد شد. در نتیجه شاید در مدت‌زمان ۱۰ ساله این کار مفید واقع شود. اگر کامیون‌های جمع‌آوری زباله را در نظر بگیرید، سالانه حدود ۱۴٬۰۰۰ گالن سوخت می‌سوزانند. در نتیجه شما می‌توانید ۳۵٬۰۰۰ دلار در سوخت و ۲۰٬۰۰۰ دلار در هزینه تعمیر و نگهداری وسیله نقلیه صرفه‌جویی کنید». شرکت بی‌ام‌و احتمالاً از این آمار و ارقام مطلع است.

یک شرکت هلندی قصد دارد از میلیون‌ها بطری‌ پلاستیکی که هر روز دور ریخته می‌شود، برای ساخت جاده استفاده کند.


احتمالاً شما هم زمانی که در جاده رانندگی می‌کنید، بطری‌های پلاستیکی را که در گوشه و کنار جاده افتاده‌اند، دیده‌اید و همواره در ذهن خود به دنبال راه‌حلی برای این موضوع گشته‌اید.
جاده‌های بندر روتردام هلند به زودی با پلاستیک‌های بازیافتی ساخته خواهد شد. این ایده که PlasticRoad نام دارد، توسط شرکت KWS Infra ارائه شده که یکی از شعبه‌های گروه ساخت‌وساز VolkerWessels محسوب می‌شود.

این شرکت ادعا می‌کند PlasticRoad می‌تواند سه برابر بیشتر از سطح عادی جاده‌ها دوام بیاورد و دمایی بین منفی ۴۰ تا ۱۷۶ درجه فارنهایت را تحمل می‌کند. با این حال، هنوز برخی مسائل از جمله نحوه عملکرد این ماده به هنگام لیز بودن جاده مشخص نیست.
طبق ادعای شرکت KWS، استفاده از پلاستیک هم از نظر به کارگیری مواد بازیافتی و هم از نظر کاهش استفاده از آسفالت مؤثر خواهد بود. طبق گفته این شرکت، آسفالت مسئول حدود ۲ درصد انتشار گاز دی‌اکسید کربنی است که از حمل‌ونقل جهانی به وجود می‌آید.

طراحی PlasticRoad به گونه‌ای است که فرآیند ساخت‌وساز به سرعت انجام می‌شود. این طرح به صورت قطعات مجزا و در جاهایی غیر از جاده‌ها ساخته شده و زمان ساخت را از ماه‌ها به چند هفته کاهش می‌دهد. این قطعات طوری طراحی شده‌اند که لوله‌ها و کابل‌های برق از زیر آن‌ها عبور کنند و سبک‌تر از جاده‌های قدیمی هستند.
شورای شهر روتردام در حال بررسی یک برنامه آزمایشی برای به‌کارگیری این فناوری جدید است. همچنین این شهر یک آزمایشگاه مختص خیابان دارد که در ‌آینده برای انجام تست‌های بیشتر مورد استفاده قرار خواهد گرفت. با این حال، طبق گفته این شرکت، اولین قطعات پروژه PlasticRoad حدود ۳ سال دیگر ارائه می‌شوند.

این شرکت قصد دارد تست‌های آزمایشگاهی را ادامه دهد و به دنبال همکاری با شرکت‌ها و سازمان‌هایی است که در این پروژه آزمایشی در روتردام شرکت کنند. از جمله این شرکت‌ها می‌توان به شرکت‌های فعال در حوزه صنعت پلاستیک اشاره کرد که می‌توانند مواد موردنیاز را تأمین کنند.

PlasticRoad یک ایده جدید است؛ اما همانند تمام فناوری‌های جدید، در صورت دستیابی به نتایج امیدوارکننده در آزمایشگاه، نمی‌توان گفت نتایج مشابهی در دنیای واقعی خواهد داشت. این جاده‌ها باید بسیار مقاوم باشند؛ زیرا در صورت ایجاد گودال‌ها نمی‌توان به راحتی آن‌ها را پر کرد. همچنین تعویض لوله‌ها و کابل‌هایی که زیر این جاده قرار دارد نیز کار راحتی نخواهد بود.








یک شرکت امریکایی به دنبال افتتاح فاز نخست بزرگ‌ترین مزرعه عمودی خانگی جهان در نیوجرسی است.

ساخت بزرگ‌ترین مزرعه عمودی خانگی در جهان

این مزرعه از فناوری‌های لبه تیغ برای پرورش‌دادن محصولات کشاورزی استفاده می‌کند و دارای مساحتی معادل 6140 متر مربع خواهد بود.

مزرعه جدید توسط شرکت AeroFarms و در نیوجرسی افتتاح خواهد شد. این مزرعه در مکانی که پیش‌تر کارخانه فولاد بوده ساخته شده و انتظار می‌رود تمامی سال محصولاتی با سلامتی و کیفیت بالا ارائه دهد.

ساخت بزرگ‌ترین مزرعه عمودی خانگی در جهان

این مزرعه از رویکرد aeroponics برای پرورش‌دادن محصولات استفاده می‌کند. در این روش، از محیطی پارچه‌ای برای بذرپاشی، جوانه‌زدن و رشددادن محصولات کشاورزی و همچنین نور ال‌ای‌ای برای عمل فتوسنتز آن‌ها استفاده می‌شود.

طول موج‌های خاص نور برای به حداکثررساندن کارآیی فتوسنتز و همچنین به حد‌اقل‌رساندن مصرف انرژی به کار می‌روند. در رویکرد aeroponics از بخار جهت ارائه آب و مواد مغذی به ریشه‌های محصولات کشاورزی استفاده می‌شود؛ این موضوع موجب چرخه‌های رشد سریع‌تر در مقایسه با رویکردهای دیگر می‌شود.

مزرعه عمودی مزبور محیطی کنترل‌شده و ایمن ارائه می‌دهد که در آن محصولات بدون نیاز به نور خورشید یا خاک رشد می‌کنند.

ساخت بزرگ‌ترین مزرعه عمودی خانگی در جهان

این نوع کشاورزی همچنین موجب حذف نیاز به حشره‌کش‌ها، کاهش خطر آلودگی در نتیجه عدم استفاده از خاک، تولید محصولات تمیز در زمان برداشت و اتلاف حداقلی به خاطر استفاده از نوعی سیستم آبیاری چرخه بسته (سیستمی که به طور مکرر آب را بازیافت و جاری می‌کند) می‌شود. علاوه بر این، توده‌های عمودی ماژولار به کاررفته در این مزرعه برای رشددادن محصولات کشاورزی، این روش را مقیاس‌پذیر کرده است.

شرکت AeroFarms اعلام کرده رویکرد جدید در هر متر مربع، 75 برابر حاصلخیزتر از مزارع کشاورزی سنتی است و از 95 درصد آب کمتری استفاده می‌کند.

قرار است فاز نخست این مزرعه اواخر سال جاری میلادی افتتاح شود.

چهارشنبه 10 تیر 1394

باغ دوار خانگی مجهز به فناوری ناسا

نویسنده: Laura   طبقه بندی: تکنولوژی های روز دنیا، 

"چرخ سبز" محصول شرکت دیزاین لیبرو یک باغ هیدروپونیک - کشت بدون خاک - انقلابی است که از فناوری ناسا برای رشد سریع‌تر و کارآمدتر مواد غذایی در خانه شما استفاده می کند.

ناسا در گذر زمان با ایده های بسیاری مواجه می شود اما به واسطه محدودیت های بودجه و زمان بسیاری از آنها کنار گذاشته می شوند. در میان آنها طرح مفهومی از یک باغ هیدروپونیک دوار وجود داشته که می تواند برای فضانوردان در ماموریت های فضایی طولانی گیاهان و سبزیجات تازه فراهم کند. این ایده درخشان با یک طراحی جذاب و برای کاربردهای زمینی احیا شده است.

در شرایطی که عملکرد یکسان باقی مانده است، این باغ دوار با تغییراتی گسترده از نقطه نظر زیبایی مواجه شده است. شرکت ایتالیایی دیزاین لیبرو از ترکیب تجربیات خود در زمینه طراحی داخلی، معماری، طراحی محصول و گرافیک برای خلق یک باغ هیدروپونیک منحصر به فرد که به صاحبخانه اجازه می دهد انواع مختلفی از محصولات کشاورزی را در خانه پرورش دهد، بهره برده است.

این باغ دوار که به نام چرخ سبز شناخته می شود پرورش گیاهان اطراف یک منبع نور که در مرکز چرخ قرار دارد را امکان پذیر می کند. در همین حال، اثر گرانشی چرخ به بهینه سازی تولید گیاهان و سبزیجات کمک می کند. قاب بیرونی چرخ سبز پیشرانه ای که گیاهان را می چرخاند پنهان می کند. این باغ دوار شامل یک مخزن آب و پمپ برای آبیاری خودکار گیاهان است. در داخل چرخ گلدان هایی ساخته شده از الیاف نارگیل برای پشتیبانی از گیاهان و ریشه های آنها در نظر گرفته شده اند.

استفاده از چرخ سبز به واسطه رابط کاربری کنترلی که می تواند از طریق یک تلفن هوشمند یا تبلت مدیریت شود، ساده است. کنترل های متغیر به کاربر اجازه می دهد تا میزان نور، دمای نور و آب توصیه شده برای پرورش گیاهان را تنظیم کند. دیزاین لیبرو محصول خود را به عنوان باغی نمادین برای مصارف خانگی توصیف کرده است.


صفحات جانبی

نظرسنجی

    لطفاً نظرات خود را درمورد وبلاگ با اینجانب در میان بگذارید.(iman.sariri@yahoo.com)نتایج تاکنون15000مفید و 125غیرمفید. با سپاس


  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :